درویشی که من می شناسم، کشکولش خالی نیست!

     یادبرگی نرم و روان از حسن روحی‌پور به دستم رسیده که حالم را دگرگون کرده و مسئولیتم را در برابر مخاطبان این تارنمای مجازی دوچندان ساخته است.
     روحی‌پور، دانش آموخته‌ی دانشگاه گریفیث استرالیا در رشته دکترای فرسایش و حفاظت خاک  و یکی از همکاران نزدیک پروفسور حسین قدیری است. افزون بر این، دوره‌های تخصصی فراوانی را در مؤسسات بین‌المللی معتبری چون دانشگاه نیو ساوت ولز، مرکز علوم و تکنولوژی چین و … در حوزه‌های مرتبط با آب‌شناسی سطحی و شگردهای زیست‌شناختی (بیولوژیک) مهار بیابان‌زایی گذرانده و خود نیز به عنوان مدرس دانشگاه و پژوهش‌گر منابع طبیعی سابقه‌ی تدریس طولانی در مراکز علمی درون و برون کشوری دارد.
     حسن روحی‌پور هم اکنون با بیش از 35 سال خدمت صادقانه با مرتبه دانشیاری در بخش تحقیقات بیابان مؤسسه تحقیقات جنگل‌ها و مراتع کشور خدمت می‌کند و یکی از اعضای کلیدی کمیته‌ی ملّی فرسایش و رسوب جمهوری اسلامی ایران نیز هست.
     این ها را گفتم تا یادآور شوم که چقدر برایم اهمیت و ارزش دارد تا از دید نزدیک‌ترین همکارانی که حدود دو دهه از زندگیم را در کنارشان به تلمذ پرداخته‌ام، این گونه به نظر می‌رسم.
     به حسن روحی‌پور عزیز هم می‌گویم: نهایت تلاشم را خواهم کرد تا همچنان کشکول ناپیدای من بتواند خالی‌های ذهن‌تان را پرکند.
     و البته این امیدواری را برای خویش محفوظ می‌دارم که روزی شاهد گشایش خانه‌ی مجازی حسن روحی‌پور عزیز در دنیای سبز وبلاگستان فارسی هم باشیم.
    اینک توجه خوانندگان عزیز مهار بیابان‌زایی را به نامه‌ی پرمهر ایشان که به مناسبت 4 سالگی وبلاگ مهار بیابان‌زایی نوشته‌اند، جلب می‌کنم و باز هم از دیگر همرهانی که همچنان نظرات پرمحبت خود را به سویم روان کرده و می‌کنند، سپاسگزارم و به تدریج آنها را منتشر خواهم کرد.
    پاس حرمت این دوستی‌ها و همدلی‌ها، انرژی مثبت و بی‌امانی است که درویش می‌گیرد تا کمتر بخوابد و بیشتر برای شما و دل روشن طبیعت وطن بنویسد …

     درویش عزیز:
    این حقیر همیشه بیش از آن که بنویسد، می‌اندیشد که چه بنویسد و بعد معلوم می‌شود که چند ساعتی غور و تفکر کرده، ولی سرانجام کلمات فقط در حد یک سیاهه‌ی نیمه صفحه‌ای در برابر دیدگانش رژه می‌روند! بگذریم …
حال می‌خواهم در باره‌ی درویش و وب لاگش فی‌البداهه به نگارم تا از قید تفکر و تقید رها شوم و درویش بی‌کشکول (من همیشه در محاوره‌ی حضوری و یا تلفنی، ابتدا از درویش می‌پرسم: کشکولت کجاست!؟ یا او را درویش بی کشکول صدا می‌زنم) را آنچنان که دیده‌ام و می‌بینم توصیف کنم.
     داستان کشکول مرا همیشه به یاد کودکی‌ام در شهر بسیار کوچک زادگاهم – بهبهان – می‌اندازد که در واپسین‌های غروب که خورشید در پس کوه‌های بلند شهرمان سر فرو می‌برد و جایش را به تاریکی‌ها می‌سپرد، دراویش با محاسنی بلند که گاهی با ریشی دوشاخه همراه بود با کشکول‌های چوبی خوش‌رنگی نوای یا علی سر می‌دادند و کوچه‌ها را در تمامی شهر در می‌نوردیدند. نواهایشان با کشکول خالی آغاز می‌شد و آخرهای شب که از بازی‌های کودکانه به منزل بر می‌گشتیم، گاهی صدای چند سکه‌ای را که از رهگذاران گرفته بودند، کشکول چوبی‌شان را کوک کرده بود … اما همیشه خالی بود.
     ولی درویشی که من می شناسم، کشکولش خالی نبود. از همان اوان نیز که شناختمش نیز کشکولش پر بود. پر بود از احساسی که بازتابی از نواهای غم‌انگیز و گاهاٌ دل‌انگیز سرزمینش بود. اول بار که با او آشنا شدم، جوانکی یافتم با قدی میانه لاغر‌اندام، خوش برخورد و موهایی نه چندان کم و یک دوستی پایدار در حوزه‌ی افکار روشنفکرانه. و حال می‌بینمش با سری نسبتاٌ طاس و محاسنی تقریباً سفید و قواره‌ای که تناسبش از اندوهی که بر محیط زیست سرزمینش وارد شده در هم ریخته است … اما همچنان سر زنده، شاد و کشکولی پر از همه چیز از نواهای دل‌انگیز پرندگان سرزمین‌مان گرفته تا نوای رودخانه‌های خاموش و آه سفید شوره‌زارهای کویر این مرز وبوم.
     هر موج کوچگی از دریا و هر اتفاق ساده‌ای در زندگی روزه‌مره، کافی است تا بازتابش را در نوشته‌های درویش لمس کنی و بنیشینی و ساعت‌ها به آن بیاندیشی.
     خواندن نوشته‌ها چقدر آسان است؛ اما هیچ فکر کرده‌اید که برای نوشتن هر سطرش چقدر باید تأمل شود و ‌ساعت‌ها اندیشید؟ تصور کنید در پس چهار سال نوشتن، آن هم در حوزه‌ای که همچون بوم سازگانش حساسیت‌برانگیز است؛ چقدر می‌تواند دشوار و نفس‌گیر باشد …

      درویش!
    همان گونه که گفتم کشکولت مانند کشکول دراویش کودکی من خالی نیست. شما امروز با کشکول نوشته‌هایت خالی‌های ذهن مرا در بزرگسالی با پیام‌ها و اندیشه‌های پرامید برای سرزمین‌مان پر کرده‌اید. پایدار باشید.

حسن روحی پور

    مؤخره:
   آخرین یادداشت دکتر حسن روحی‌پور را با عنوان: «تاخت و تاز ماسه‌ها در طبیعت» می‌توانید در شماره امروز روزنامه همشهری بخوانید.

    در همین باره:
–  دعوتی عام به بهانه‌ی چهارسالگی تارنمای مهار بیابان‌زایی!

– فرازها و فرودهای مهار بیابان‌زایی از دید خوانندگانش