از قورباغه‌های عاشق در ناهارخوران تا قورباغه‌های نادر در آلمان!

ببخشید ، ادامه اش جا موند :
وای بر اونهایی که دلشون برای یک جنگل چند هزار ساله نمی سوزه .
واقعا ما چقدر سهم از محیط طبیعی اطرلفمون داریم که چیزی رو که صد ها سال زمان برده تا شکل بگیره رو به این راحتی از بین میبریم .
کشیدن جاده از دل طبیعت شاید در بسیاری از نقاط دنیا صورت بگیره وای در کنارش به حفظ محیط اون جنگل که با کشیدن اون جاده زخمی شده هم باید توجه بشه .
چیزی که من فکر نمی کنم اینجا زیاد به فکرش باشن

پاسخ:

خوشحالم نیما جان … کاش مانند تو جوان نیک اندیش و سبزمحور را بشود در این جامعه ی سیمان زده بیشتر به جا آورد … آنگاه در آن صورت بیشک فردا روز دیگری خواهد بود.
درود بر شرفت مرد.
در ضمن وبلاگت باز نمی شه رفیق!

قورباغه هارو فعلا بی خیال درویش خان
میتونی یک کاری در شهرداری برای ما دست وپاکنی؟
اگه بشه قول می دهم همه قورباغه های سبز رو که شبها غور غور می کنند بفرستم (صادر کنم!) خارج

پاسخ:

تو که قرار بود بری کارخانه کاغذسازی ساوه!

اگر بلد نیستید ، چطور ادعای گیلک بودن می کنید؟
اگر بلدید چرا می پرسید؟ از قدیم گفتن ” چو دانی و پرسی سوالت خطاست … ”

محض اطلاع دوستانی که نمی دونن می گم :
به قورباغه در زبان شیرین گیلکی می گویند : “گوزکا” البته “شوبوک” و “وک” هم شنیدم که بگن . به گمانم باید این دو کلمه ی آخر انواعی از قورباغه باشن یا دوره ای از زندگی قورباغه . دقیقا نمی دونم … اما کلمه ی رایج در زبان گیلکی همون “گوزکا ” هست …

تا نچایه دس پا ،سرمایا ، سرما نی گیدی
کـــال کفتک کونوسا، گیلان خورما نی گیدی

ایجگره زئنه مرا، گوزکا نیبه آوازه خوان
آل دوموج مرغا یقین، بولبول شیدا نی گیدی

پاسخ:

خیلی استفاده کردم. ممنون.

راستی از آنیموس عزیز هم به خاطر لینک اون عکس زیبا تشکر می کنم.

پاسخ:

پاسخ:

آنیموس قهر کرد و رفت …
امان از آن ده دقیقه!

آها یه سئوال! پست “میخ ها و آدم ها” حذف شده!؟

پاسخ:

خیر! انگار کافر همه را به کیش خود پندارد! نه؟

اگر بلد نیستید ، چطور ادعای گیلک بودن می کنید؟
من همچین هم گیله مرد کامل نیستم

کونوس!
من که خیلی دوست دارم

مونترای عزیز
فکر کنم من باعث سردرگمی تو شدم که در پستی قدیمی (میخ ها و آدم ها)کامنت گذاشته بودم و تو عزیز فکر کردی آخرین پست دلنوشته هاست…
ببخش

مشکل ادرس وبلاگ حل شد

خیلی بچه بودم که همراه پدر که عاشق کوهنوردی و کلن طبیعت بود طبیعت گردی میکردیم .پدر همیشه با خودش یک رادیو ترانزیستوری قدیمی داشت .وقتی کنار رودخانه ای ، جویباری، آبی می رسیدیم رادیو را روشن و صدایش را بلند میکرد بعد هم با اشتیاق به تماشای قورباغه هائی می نشست که یکی یکی از لای سنگها بیرون پریده و دور رادیو جمع میشدند.و بعد از چند دقیقه و آرام آرام و به نوبت شروع به خواندن میکردند نمیدانم تا به حال شاهد چنین صحنه ای بودید یا نه.ما در یک طرف رادیو بودیم و آنها طرف دیگر و در کل دور هم. حتی شب ها که چادر میزدیم پدر رادیو را جلوی در چادر میگذاشت و بدین ترتیب قورباغه ها را به چادر دعوت میکرد .این از زیباترین خاطرات کودکی من است که همیشه و بوضوح جلوی چشمانم است.

پاسخ:

درود بر عسل مهر عزیز … چه خاطره زیبا و دلنشینی را نقل کرده ای … درست است؛ آن موقع قورباغه ها حق داشتند تا با شنیدن صدای قمر و دلکش و پوران و گلپایگانی اینگونه از خود بی خود شوند! اما حالا چی؟ فکر می کنید می شود با شنیدن صدای نکره ی برخی از آقایان که خود را هنرمند می دانند، چنین انتظاری از قورباغه ها داشت؟
یاد آ« روزها به خیر …

لبخند می‌زنیم همی…

پاسخ:

چی از این بهتر؟ … لبخند زدن را می گویم در نخستین ساعت از نخستین روز آغازین هفته … آن هم وقتی که به صورت “همی” باشد! نه؟

بله آقای درویش ، واقعن یاد آن روزها به خیر. حالا دیگر نه پدر هست و نه پوران و نه دلکش. آواز قورباغه ها را هم شک دارم. َ

جناب درویش شما را چه می شود !! می بینید بنده بی تقصیرم. بی ابهام هم گفتم شما طور دیگریرداشت کردید.مجبورم شفاف تربگویم ، نه؟ عرضم به خدمتتان اینجانب مدتی است یعنی حدود دوسال می شود که با پذیرفتن کاری در شهرستانی دور (شما بخوانید روستایی متمدن )، با خانه و خانواده و دوستان در تهران خداحافظی کرده و تک و تنها و البته با یاری خدای مهربانم که حتمن خواسته او بوده که من تن به چنین دوری بدهم و همراهی “ماه” که همواره بالای سر تنهائی است ! روزگار میگذرانم. و مادر عزیزو دو سه تن از افراد خانواده دو سه هفته ای میهمان من بودند و برگشتند سر خانه و زندگیشان. در حقیقت مسافر منم ، نه مادر. وکسی نمیتواند اندوه و دلتنگی ای را که در این مواقع که مسافران را راهی میکنی و به تنهائی به خانه بر میگردی تصور کند به خصوص در شهری که هیچ دوستی، آشنائی ، خویشی نداشته باشی. (البته به جز همکار عزیز و خانواده اش) مگر اینکه شخصن چنین تجربه ای داشته باشید.نمیخواهم شکوه کنم ، فقط در لحظه ای که دلتنگ بودم و با تمام احساس نوشتم ، نه نگران طولانی بودنش بودم و نه متوجه مبهمی آن. فقط نوشتم چون باید مینوشتم تا آرام تر شوم. و معتقدم دلتنگی انواع مختلفی دارد و هر بار در رویاروئی با یک حادثه انگار که نوع جدیدی از دلتنگی را تجربه میکنی.
“عشق رقص زندگی ” نام کتابی است از “اوشو” .بسیارجالب و خواندنی استَ. او در جائی تاکید دارد بر اینکه برای هر حادثه و رویدادی که غمگین مان میکند در زمان خودش میبایست سوگواری کرد. یا به عبارت خودش “اندوه مان را جشن بگیریم” تنها در این صورت است که از آن رویداد صدمه نمی بینی. و بعدها آن غم آزارت نخواهد داد. من هم سعی کردم چنین کنم. هر چند که معتقدم دو چیز را نمی شود پنهان کرد ، یکی “غم ” و دیگری “عشق” .هر چقدر که تظاهر و تلاش کنی برای پنهان کردنشان باز هم خودت را “لو” خواهی داد.!
راستی صحبت مادر شد و یاد کماندار عزیز افتادم. خداوند صبرش دهد.