اگر وبلاگستان فارسی دختر بود، امروز جشن تکلیفش بود! نبود؟

«… عریضه مختصر در جواب می‌نوشتم. تا اواسط صفحه طوری باهم راه آمدیم، آنجا قلم سرکشی کرد، عنان از دستم گرفت، پیش افتادم، دیدم بی‌پیر از خامه سرکار «وقایع‌نگار» اقتباس کرده، زاغ است و زاغ را صفت کبک آرزوست… جلوش را کشیدم… راستی یعنی چه؟ درستی کجاست؟ بی‌پرده‌گویی چرا؟ پنهان خورید باده که تکفیر می‌کنند. مردی که اینجا بی‌پرده و حجاب حرف بزند نادرتر از آن است که زنی در فرنگ با چادر و نقاب راه برود!… کاغذت را مثل ابنای زمان دم‌بریده کردم، انشاالله ناجور نیست… نه هرکس حق تواند گفت گستاخ. بنده به‌اقتضای جبن و احتیاطی که بالذات دارم، به کنایه و رمز معتقدم تا از سعایه و غمز محترز باشم.

عاجز و مسکین هرچه دشمن بدخواه دشمن و بدخواه هرچه عاجز و مسکین
رو به خیار و کدو کنند چو رستم پشت به خیل عدو کنند چو گرگین…

روزگار است آنکه گه عزت دهد، گه خوار دارد چرخ بازیگر از این بازیچه‌ها بسیار دارد
مهر اگر آرد، بسی بی‌جا و بی‌هنگام آرد قهر اگر آرد، بسی ناساز و بی‌هنجار دارد
گه به‌خود چون زرق‌کیشان تهمت اسلام بندد گه چو رُهبان و کشیشان جانب کفار دارد

درویش خان به عنوان تشویق نمی خواهید برای علاقه مندان جایزه 100 ساعت اشتراک اینترنت در اقصی نقاط کشور بگذارید ؟

مبارک باشه مهندددددددس

شاید نشود اسمش را “منافق” گذاشت، اما خیلی از ما از خودمان نفاق می‌جوئیم.
خیلی کارها را می‌کنیم که دلمان درست نقطه مقابلش را می‌خواهد اما خیلی چیزها دست و پایمان را می‌بندد، عرف و سنت و شرع…
اصلاً جامعه ما “دو رو پروری” می‌کند، اصلاً جامعه ما عادت دارد آدم‌های دوگانه بار بیاورد، ادم‌ها را از خودشان دور کند و به جایی که خودشان هم نمی‌دانند کجاست ببرد…
شرح مدارس غیرانتفاعی مذهبی تهران، هم از این قرار است…
بچه‌ها و خانواده‌هایشان برای اینکه بتوانند از امکانات خوب این مدرسه‌ها استفاده کنند، باید خودشان را در چارچوب‌های منطقی و غیرمنطقی ‌آن‌ها بگنجانند، بدون اینکه حتی سر سوزن اعتقادی به مرام و مسلکشان داشته باشند.
نتیجه این می‌شود که یک دختر بچه‌ی 11ساله از یک خانواده متوسط و معمولی (از نظر مذهبی) که تا به حال رنگ چادر حجاب سفت و سخت را به خود و مادرش ندیده، وارد یک مدرسه دو آتشه (بازهم از نظر مذهبی) می‌شود و مدرسه بچه را “تهدید” می‌کند اگر بیرون از مدرسه بدون چادر ببینیمت اخراجت می‌کنیم…
ظاهر مدرسه و استخر و باشگاه ورزشی مستقل و کلاس‌های 12 نفره و معلم‌های آن‌چنانی بچه را جذب می‌کند و پایش را توی یک کفش می‌کند که من همین مدرسه را می‌خواهم، غافل از اینکه پس فردا تناقض فاحش بین تربیت خانواده و تربیت مدرسه، چه شکاف وحشتناکی بین آن بچه که حالا جوان 25 – 6 ساله مملکت است می‌اندازد و آن آدم برای پر کردن آن شکاف که بین خودش و خودش!!! پیش آمده شروع می‌کند به تکاپو…
هی دست و پا می‌زند، هی خودش را پیدا نمی‌کند، گاهی به نعل می‌زند و گاهی به میخ…
هر جا که برود می‌تواند همرنگ جماعت بشود، همین می‌شود که همیشه با خودش در مبارزه است، هر کاری که می کند بالاخره یک نیمه دیگر وجودش نهیبش می‌زند که نه! تو بدی!!!
و مدام این حس را یدک می‌کشد…
بعضی از ما سردرگم‌ها هم، راهی برای تخلیه پیدا می‌کنیم، برای این‌که به خودمان نزدیک شویم، برای اینکه خودمان را پیدا کنیم…
و این است که می‌بینی وبلاگ‌ها مثل قارچ در ایران رشد می‌کنند، با اسم مستعار چون شخصیت حقیقی بچه‌های ما را کسی دوست ندارد، جامعه ما شخصیت منافق و نقابدار بچه‌ها را دوست دارد…
این است که وقتی وبلاگ بعضی‌ها را می‌خوانی و وقتی می‌بینیشان، هیچ، هیچ، هیچ تشابهی بین نوشته‌هاشان و ظاهرشان پیدا نمی‌کنی…

جامعه ما ما را با سانسور، با نقاب، با شخصیت دو گانه می‌خواهد…
این است که وبلاگ برای ما راه فرار است، راه نفس کشیدن است.
آیا هیچ جای دنیا این همه تناقض بین آدم‌ها و درونشان سراغ دارید که در ایران؟!

محمد جان عمرت داراز و پرثمر باد که نوشته‌های تو پر است از عشق به ایران عزیز و سخت بدل می‌نشیند.

سلام
روز وبلاگستان فارسی مبارک
با نوشته آنیموسی..خیلی موافقم!!!
نوشتن راه فراریست برای رها شدن از خودت..خودی که در حصار هستی
وشناخت این خود درونی…
وبه اشتراک گذاشتن این حس..وجواب دادن به این پرسش..که من چگونه ام؟
من حقیقی را پیدا کردن..
وشاید به همین خاطره…که همه می نویسند..ودوست دارن خوانده شوند
موفق باشید

استاد بایدم با فری در مورد خوشگلی و تابندگی کله من موافق باشین!
خیلی ها موافقن 😀

سلام دکتر
ما شیرینی میخوایم ! تولد که همینجوری نمیشه

داشتم فک میکردم چرا من یک وبلاگ ندارم !؟؟؟

پاسخ:

واقعاً چرا نداری پارسا جان؟
البته برای شروع بهتر است از کله کچل آرش به عنوان لوگوی وبلاگت بهره بری تا مشتری هایت دوچندان شود!!

درویش عزیزنبودی خیلی وقت بود .
شعار هفته :‌
وبلاگ فقط وبلاگ درویش .
البته راستش من با شما موافق نیستم که این رشد ولاگی ما در جهت دانستن است . سری به وبلاگهایی که روزمره نویسی و از شوهرو بچه و زن همسایه می نویسند بینداز . ببین آمار آنها از شما بسیار بیشتر است.

پاسخ:

اولا آنها هم یه جورایی دارند به دانستن کمک می کنند! نمی کنند؟
دوما منظور من جاذبه سرعت در دانستن بود و نه فقط صرف “دانستن”
وبلاگ نویسی یه جورایی مثل دوربین دیجیتال عمل کرد و زمان انتظار برای مشاهده دسته گل هایی که به عنوان عکس گرفتیم را کاهش داد. هر چند ممکن است دوربین دیجیتال، سبب کاهش سطح سلیقه در هنر عکاسی و مخاطبین جدی اش را فراهم کند! نه؟
درود …

تولد وبلاگستان فارسی بر وبلاگنویسان عزیز مبارک

نمیدونم چرا حالا که شما وبلاگ رو به دختری که زمان جشن تکلیفش رسیده تشبیه کردین،یه هو این مصرع به ذهنم اومد

نو عروسیست که در عقد ِ بسی داماد است!!!

پاسخ:

شاید برای همین است که خیلی ها می خواهند سر به تنش نباشد و حکم سنگسارش را مدتهاست که صادر کرده اند! نکرده اند؟

سلام. روز جشن تکلیف بلاگستان فارسی به قول حضرتعالی مبارک باشد. البته نماز وبلاگ شما تا حالاهم ترک نشده اما حالا که به تکلیف رسیده اید وضعیت فرق می کند . یا حق

پاسخ:

درود بر جناب مصلحی عزیز …
امیدوارم در دوران تکلیف هم هوای درویش را داشته باشید!

این روز بر شما استاد عزیز که در این چند سال از همه وجود خود ( چه مادی و چه معنوی )جهت اطلاع رسانی در مورد مشکلات زیست محیطی مایه گذاشتید و بقیه دوستان وبلاگ نویس زیست محیطی مبارک باد.

پاسخ:

درود بر حسین عزیز … تبریک می گویم موفقیت اخیرت را …

بله ، مبارک باشه بر اهالی این دنیای مجازی ، ولی ای کاش همه ی ما درست استفاده کردن از اون رو هم یاد بگیریم ! جشن تکلیف رو هم خوب اومدین مهندس ، راستی چندسالگی سن تکلیفه ؟ 9 یا 10 ؟! 🙂

من مکلف شدم یا نه ؟! 🙂

دورد و خوب باشین

ترانه سرا: فرهنگ قاسمی» آهنگساز: ( فریدون فروغی

آآآآ مشتی ماشاالله
آآآآ حقه ای والله
حقه ای والله می کشی بالا
مال و منالا می کنی حاشا
بارت می لنگه الاغه لنگه
شیشه و سنگه مشتی ماشاالله
آآآآ مشتی ماشاالله
آآآآ حقه ای والله

دستات که روشه خون که بجوشه
خلق بخروشه داره تماشا
حاضر و غایب صادق و کاذب
شحنه و نایب جملگی رسوا
آآآآ مشتی ماشاالله
آآآآ حقه ای والله

حق پیشه رنجه مار سر گنجه
پنجه به پنجه گشنه و دارا
اونکه بیداره دستاش به کاره
حقو می گیره آخر دعوا
آآآآ مشتی ماشاالله
آآآآ حقه ای والله

راستی درویش جان
اسم خانه مجازیم را گذاشته ام “جایی برای خودم”
آنجا تنهاییها و دلتنگیهایم را می نویسم
شاید از این به بعد خوشحالیهایم را هم بنویسم

پاسخ:

امیدوارم که چنین شود، آن هم هر چه زودتر …