خدمتی که خس و خاشاک به استاد کردوانی کرد!

استاد کردوانی! یادتان هست فرمان قتل تالاب‌ها را صادر کردید؟

       صبح امروز به طور اتفاقی شنونده‌ی گفتگوی دکتر پرویز کردوانی با بخش صبحگاهی رادیو جوان بودم. ایشان در باره مهم‌ترین دلایل تولید گرد و خاک و افزایش غلظت ریزگردها در آسمان ایران سخن می‌گفت. وی گفت: من هم‌اکنون در دفتر فرماندار سختکوش سمنان هستم و از این که وقت ایشان را می‌گیرم، عذر می‌خواهم! امّا نگفت که این موضوع چرا باید برای شنوندگان رادیو جوان جالب باشد؟!
     بگذریم …
    استاد اشاره کردند که این ریزگردها از شام (منطقه‌ای بین عراق و سوریه کنونی) می‌آید و بنابراین من به آقای عبدی‌نژاد (مدیرکل دفتر امور بیابان) و خانم جوادی هم گفته‌ام که با مالچ‌پاشی در کشور نمی‌توانید از شر این ریزگردها خلاص شوید. امّا – جالب‌تر آن که – با مالچ‌پاشی در عراق هم نمی‌توانید! کردوانی افزود که مهم‌ترین دلیل افزایش اراضی خشک و مستعد تولید گرد و خاک در عراق، کم‌آب شدن رودخانه‌های دجله و فرات است که سبب شده دیگر این رودخانه‌ها طغیان نکنند و چالاب‌های اطراف و پایین‌دست خود را مشروب نسازند. در نتیجه این اراضی هم به چشمه‌های تولید گرد و خاک بدل شده‌اند که البته حرف بسیار درستی است. امّا نکته‌ای که ایشان – انشاالله به سهو – فراموش کردند که تذکر دهند، آن بود که چرا دجله و فرات دیگر طغیان نمی‌کند؟! و چرا حق آبه‌ی این رودخانه‌ها اینقدر کم شده است؟ آیا جز این است که سه کشور ترکیه، سوریه و ایران با زدن سدهای متعدد و انحراف آب، اجازه‌ی خروج آب از کشورهای متبوع‌شان را به کمینه رسانده‌اند؟ آیا این معضل ناشی از همان احداث سدهای بی‌رویه‌ای نیست که آقای دکتر فرمان داده بودند باید بر روی هر دره در کشور ایران هم احداث شود؟ آیا آقای دکتر فراموش کرده‌اند که چگونه فرمان قتل تالاب‌ها را صادر کردند؟ حال چگونه است که یادشان افتاده، مرگ تالاب‌ها می‌تواند به افزایش کانون‌های فرسایش بادی و تولید گرد و خاک و خاشاک بیشتر بیانجامد؟
      البته باز جای شکرش باقی است که این ریزگردهای عربی و خس و خاشاک‌ هوا توانستند چهره‌ی ماندگار و دوست‌داشتنی کشور را از خواب غفلت بیدار کرده و به ایشان یادآوری کنند که سدسازی را نباید در هر دره‌ای توصیه کرد و نمی‌توان بی مهابای فرداها به جنگ طبیعت رفته و فرمان ذبح تالاب‌ها را صادر کرد.

     نکته‌ی دیگر برمی‌گردد به پیشنهاد جدید استاد، مبنی بر این که به جای خاک‌پوش‌های نفتی (مالچ‌پاشی)، از ریگ برای تثبیت ماسه‌های روان بین‌النهرین استفاده شود. ایشان این را هم گفتند که یکی از دوستان‌شان یک دستگاه سنگ‌شکن جدید ساخته که می‌تواند سنگ‌ها را خرد کند و از ریگ حاصل برای تأمین مواد لازم در این روش بهره برد!
      راستش به فرض که همه‌ی این فرض‌ها درست باشد، هنوز نمی‌دانم که ریگ پاشی را می‌خواهند با استفاده از چه ابزاری و در چه زمانی و با چه هزینه‌ای انجام دهند؟ و آیا اصولاً ذرات بسیار ریز دومیکرونی که اینک در فضای 18 استان کشور قدرت‌نمایی می‌کنند را می‌شود با ریگ ریخته شده بر سرشان مهار کرد؟!
     واپسین نکته آن که شگرد خاک‌پوش‌های نفتی کمک می‌کند تا بستر برای تثبیت زیست‌شناختی (بیولوژیک) مهیا شود. اما ریگ‌پاشی قرار است چه کند؟ آیا می‌خواهیم مسکن باشیم یا در پی درمان دایمی و پایداری واقعی سرزمین هستیم؟

    بیشتر بدانیم:

    – هشدار! آب فرات دوباره نصف شد؛ ترک‌ها مقصر هستند یا سوری‌ها؟

    – راهکارهایی برای برون رفت از کابوس غبارآلودگی آسمان آبی ایران

    – حرف‌ها را زده‌ایم؛ حالا هنگام عمل است!

    – طغیان خس و خاشاک امروز، نتیجه بی‌توجهی به هشدار تاریخی دیروز!

     همدردی!

    – بدین وسیله مراتب همدردی خود را با دیده بان عزیز محیط زیست ایران و دیگر اهالی شریف پونک اعلام می‌دارم و امیدوارم که از این پس جنازه‌ها را در همان جایی قرار دهند که همیشه قرار می‌دادند!