تا می‌توانی زیبا برقص!

سرکار خانم مونا با سپاس مجدد از دقت نظر و حسن توجه تان: اجازه می خواهم تا با نظرتان مخالفت کنم و از ترویج پندارینه ی پشت چنین نظری بر خود بلرزم! باور من این است که اگر به شما بگویند: آیا حاضرید جان انسان بی گناهی را بگیرید تا جهان از جنگ و خون ریزی تهی شود، پاسخ شما – شوربختانه – مثبت است! و این همان آفت بزرگی است که نمی دانم چرا و از کجا به جان ملک و ملت امروز ما افتاده و به راحتی اقرار می کنند: هدف؛ وسیله را توجیه می کند!
یادمان باشد:
کسی که دریافت می کند نگران نیست، اما کسی که می بخشد، بار ِ دغدغه ای را به دوش می گیرد تا این بخشش، از منظر عشقی هیچستانی و یاری ِ دوستانه باشد، نه برای ارضای خود.
بیاییم بخشیدن را … زندگی بخشیدن را و مهرورزیدن را تمرین کنیم و نفرت و کینه هامان را بر روی یخ بنویسیم. بیاییم از همین دو سرباز یاد بگیریم که پدران امروز یا فردای زمین هستند.