داستان مردی که سازمان ملل را وادار به صدور یک قطعنامه به نفع دوچرخه کرد!

داستان مردی که سازمان ملل را وادار به صدور یک قطعنامه به نفع دوچرخه کرد!

:

سه سال پیش، وقتی یک پروفسور لهستانی به نام لِژِک سیبیلسکی – Leszek J. Sibilski – پژوهشی دانشگاهی را به هدف کشف نقش #دوچرخه در توسعه آغاز کرد؛ تصورش را هم نمیکرد که این پژوهش ممکن است به یک تلاش بزرگ همراه با پشتیبانی از جانب برنامه “تردد پایدار برای همه” تبدیل شود. اما نه تنها چنین شد، بلکه سازمان ملل را واداشت تا روزی را برای بزرگداشت و ترویج دوچرخه در سراسر دنیا انتخاب کند. روز ١٢ آوریل ٢٠١٨ – برابر با ۲۳ فروردین ۱۳۹۷ – همه ١٩٣ عضو سازمان ملل قطعنامه ای موسوم به A/Res/72/272 را تصویب کردند که پیشنهاد شده بود جهانیان هر سال روز سوم ژوئن برابر با سیزدهم خرداد را به عنوان روز جهانی دوچرخه گرامی داشته و برای ترویج این وسیله حمل و نقل پاک تلاشی درخورتر انجام دهند. جالب است که در تصویب این قطعنامه، کشور #ترکمنستان با همراهی و رایزنی نمایندگان ۵۶ کشور دیگر بودند که بسیار تلاش کردند و نه کشورهایی چون #هلند و #دانمارک!

در ادامه مصاحبه ای که اخیراً با این پروفسور لهستانی انجام شده را مرور می کنیم:

آیا هیچوقت انتظار داشتید که این پروژه به یک قطعنامه سازمان ملل متحد ختم شود؟

راستش من عمیقا اعتقاد دارم که این بخشی از سرنوشت من بود تا کمکی برای به ثمر رسیدن این (قطعنامه) باشم. اجازه دهید تا چرایش را توضیح دهم. من برای ده سال عضو تیم ملی دوچرخه سواری لهستان بودم و آموزش عالی خود را در رشته تربیت بدنی با تخصص در دوچرخه سواری بدست آوردم. پس از آن به عنوان گزارشگر ورزشی برای نشریه ای که اخبار دوچرخه سواری از سراسر دنیا را پوشش می داد، کار کردم. دوچرخه سواری زندگی من بود. اکنون همه تجربیات در این زمینه با تعهد من در محدوده خدمات اجتماعی ترکیب شده است. من دکترای خود را در رشته جامعه شناسی کاربردی با تمرکز بر کنشها و جنبشهای اجتماعی تکمیل کردم و مدتی به عنوان عضو یک گروه تخصصی برای کمک به سازماندهی کنوانسیون سازمان ملل در زمینه حقوق افراد معلول فعالیت داشتم. به عبارت دیگر من دوچرخه سواری بودم که می خواست تفاوتی ایجاد کند.

چه وقت و چگونه برای نخستین بار خواهان روزی به مناسبت دوچرخه سواری شدید؟

همه ماجرا با دو یادداشت از من در یک وبلاگ شروع شد. نخستین آن در فوریه ٢٠١۵ با تیتر “دوچرخه سواری به همه مربوط است”. یکسال پس از آن یادداشت دیگری تحت عنوان “چرا روزی جهانی برای دوچرخه وجود ندارد؟” با استدلال بر اینکه دوچرخه با بخشیدن سلامتی به انسان، استحقاق آنرا دارد که جشن گرفته شود. این مقاله به هدف زد. دو هفته پس از آن من در یک سخنرانی در جریان کنفرانس “دانشمندان برای دوچرخه” که در تایپه/تایوان برگزار می شد، مورد روز جهانی دوچرخه را مطرح کردم. سخنرانی من متقاعد کننده از آب درآمد: در طول آخرین سخنرانی، کنفرانس به این نتیجه رسید که درواقع تخصیص یکروز برای بزرگداشت دوچرخه خوشایند خواهد بود.”

اگر به عقب نگاه کنید، چه درسهایی را می توانید با آنها به اشتراک بگذارید که می خواهند در دنیا موثر باشند؟

شور و عشق داشته و ثابت قدم باشید و نیز بی امان و پیگیر. می دانید، زمانیکه پیشنهاد آغازین ما از جانب نماینده دائمی دوچرخه دوست ترین کشور دنیا رد شد، من دست از تلاش برنداشتم. آن زمان گفته ای از ایلان ماسک به ذهنم آمد: “اگر چیزی برایتان به اندازه کافی مهم باشد، آنرا انجام می دهید، حتی اگر شرایط بر وفق مرادتان نباشد.”من اعتقاد داشتم که این ایده به اندازه کافی مهم است. اما ما باید درعین ثابت قدم بودن، آنجا که لازم باشد، انعطاف به خرج دهیم تا به هدف برسیم.

هموطن عزیز!
همانطور که ملاحظه می کنید، ترکمنستان حتی یکصدم بحرانی که ما در حوزه ترافیک، آلودگی هوا، آلودگی صوتی و کم تحرکی شهروندان با آن روبروست را ندارد، اما سزاوارانه کوشیده و می کوشد تا آینده را از همین حالا به نام شادی، نشاط و سلامتی به نام فرزندانش سند زند. بیاییم از او الگو گرفته و تلاش کنیم تا با شتابی بیشتر شهرهایی ایمن برای دوچرخه سواری بنانهیم. جامعه ۸۰ میلیون نفری ایران می تواند به الگویی شایسته در منطقه خاورمیانه برای تغییر سبک زندگی بدل شده و بدین ترتیب، در کاهش انتشار گازهای گلخانه ای، مهار جزیره گرمایی شهری و مدیریت بهینه آب هم در کنار مبارزه هوشمندانه با آلودگی هوا، ترافیک و کم تحرکی موفق و پیشتاز باشد.

⚪ برای خواندن نسخه کامل این یادداشت به #خبرگزاری_ایانا در نشانی زیر مراجعه فرمایید:

https://iana.ir/بخش-نگاه-روز-۱۵۲/۵۲۹۸۸-آلودگی-هوا-قطعنامه-ای-بر-ای-دوچرخه