خبرنامهی سبز ایران در راه است!
جناب عبدالطیف عبادی، هموطن عزیز ما که به گفته خودشان هماکنون در منچستر انگلستان و زیر نظر یک استاد آمریکایی از دانشگاه کالیفرنیا به نام داگلاس فورد، مشغول گذراندن دانشنامهی دکترای خویش هستند، اینک علاوه بر قول راهاندازی تارنمایی که در آن به برگردان محتویات زیستمحیطی مجله National geoghraphic همت خواهند کرد، وعده دادهاند که از 29 تیرماه 1386، یک خبرگزاری زیستمحیطی نیز به نام «چشمهای سبز ایران» را راهاندازی کنند. این میتواند خبری بسیار مسرتبخش باشد، نه صرفاً به این دلیل که فارسیزبانان، صاحب یک بنگاه خبری مستقل در حوزهی محیط زیست میشوند، بلکه بیشتر به این علت که نشان میدهد، جناب عبادی عزیز، به طرز چشمگیری رویهی حیرتانگیز خود را در انکار و تمسخر تلاشهای زیستمحیطی ایرانیان داخل کشور تغییر داده و آشکارا دست دوستی و مودت را بیشتر از شعار پیشینشان مؤثر و کارا تشخیص دادهاند.
به این دو جمله دقت کنید:
الف) 24 اردیبهشت ماه 86: « … وبلاگنویسهای محیط زیستی چهار سال است که وبلاگهایشان را پر از شعرهای گل و بلبلی در وصف طبیعت و نوشتههای یکدیگر کردهاند، اما هنوز نتوانستهاند حتا یک مقاله علمی یا یک گزارش مستند و بیطرفانه درباره وضعیت فاجعه بار محیط زیست ایران بنویسند. نوشتههایشان به غیبت ها و بدگوییهای خاله زنکی و خاطرات عاشقانه دخترهای دبیرستانی در دفترهای یادگاری شان بیشتر شبیه است تا تحلیلهای منطقی مدافعین محیط زیست یک کشور …»
ب) 10 تیرماه 86: « … هر روز که بیشتر می گذرد آثار و عواقب جهانگرمایی را به نحو واضحتری در ایران عزیز می بینیم. خشکسالیهای ممتد و سپس بارشهای نابهنگام و سیلابهای بنیان کن به تدریج ایران عزیز را در بر خواهند گرفت و باید که از هم اکنون همه هموطنان را با پدیده جهانگرمایی آشنا کنیم. در این زمینه نوشته ها و کوششهای همه علاقهمندان به محیط زیست و نویسندگان مطبوعات و نیز وبلاگنویسهای ایرانی موثر بوده اند و جملگی (بدون استثناء) در خور ستایشند.»
ضمن ادای احترام به صداقت قابل تحسین و همت بلند جناب عبادی، صمیمانه برای ایشان، آرزوی تندرستی و موفقیت بیشتر دارم و امیدوارم که این خدمات ارزنده به روند مطالعات دانشگاهیشان در انگلستان لطمه نزند. همچنین به آگاهی وی میرسانم که تاکنون دو هموطن عزیز دیگر به نام شهریار عیوضزاده و لیلا سعیدی نیز آمادگی خود را برای همکاری در برگردان فارسی مجله مزبور اعلام داشتهاند.
به هر حال کوششهای آقای عبادی میتواند برای تک تک ما که همواره از کمبود وقت و دلمشغولیهای فراوان و آزاردهنده گله داریم و آن را بهانهای برای نپرداختن جدیتر به محیط زیست میدانیم، درسی عبرتآموز باشد.
جناب درویش عزیز
از اینکه لطف نمودید و نوشته های بنده را نقد کردید بسیار ممنونم.امیدوارم که دیدگاه و نظرات شما و دیگر عزیزانی که نوشته هایم را می خوانند هیچگاه نسبت به مطالبم بنده تغییر نکنند و همیشه انتقادی باقی بمانند. حضرت چارلز داروین می فرمایند: اگر طبیعت کاستی ها و ناتوانی های موجودات زنده را بر آنها عیان نمی کرد تکامل هرگز رخ نمی داد و ما همچنان به شکل موجوداتی تک سلولی در اعماق اقیانوسها زندگی می کردیم.
ممنون آقای عبادی
بیشتر البته مایلم که پارادوکسی در مطالب ارزشمند شما نیابم. با حضرت داروین هم سخت موافقم.
موفق باشید.