آقای دکتر احمدی‌نژاد ؛ ما هوا نداریم … پول نفت نخواستیم!

در زمستان سال 85، زمانی که پروفسور حسین قدیری، برای مدّتی در ایران بود و مجموعه سخنرانی‌هایی را به هدف هم‌افزایی بیشتر ایرانیان علاقه‌مند به جدیدترین دریافت‌های دانش محیط زیست در برخی نهادهای علمی پژوهشی و دانشگاهی ایراد کرد، نوشتم که بزرگترین جنایت صدام، آن چیزی نیست که گمان می‌بریم رخ داده و حاصل آن ده‌ها هزار انسان آرمیده در زیر خاک است. بلکه مرگبارترین و خطرناک‌ترین کاری که آن خونخوار نادان و خودخواه عراقی انجام داد، فرمان احداث کانال صدام و درنتیجه مرگ تدریجی یکی از بزرگترین و ارزشمندترین تالاب‌های جهان به نام هورالعظیم بود. تالابی که اکنون، اگر آب رودخانه کرخه نبود، حتا همان 10 درصد باقیمانده‌اش نیز خشک شده بود و ابعاد فاجعه‌ای که هم‌اینک بیش از چهارمیلیون هموطن عزیزم در خوزستان و میلیون‌ها انسان دیگر در کشورهای همسایه را با خود درگیر کرده است، به مراتب وخیم‌تر می‌ساخت.

تصاویر ماهواره‌ای که مشاهده می‌فرمایید، به خوبی شرایط فلج‌کننده‌ی حاکم بر سکونت‌گاه‌های مناطق همجوار این تالاب 450 هزار هکتاری (یا بهتر است حالا گفته شود: بیابان نیم میلیون هکتاری!) را در سال‌های اخیر نشان داده و ابعاد توفان‌ها و گرد و غبار ناشی از خشکیدگی تالاب و اراضی همجوارش را نمایش می‌دهد. به نحوی که امروز مردم دردمند خوزستانی چنین می‌گویند: « ما پول نفت نخواستیم، ما شغل نخواستیم، ما امکانات رفاهی نخواستیم، همه پیشکش، هوا… هوا … هوا … نداریم! آقا ما دردمان را به چه کسی بگوییم؟ آقای دکتر احمدی نژاد ما هوا نداریم …».
حسین قدیری آن روز هشدار داد که احداث سد عظیم کرخه می‌تواند آخرین کورسوی امید بقای هورالعظیم را نابود سازد، تالابی که بیش از هفت میلیارد دلار ارزش داشت …

دست‌کم امیدوارم طعم تلخ این درس و عاقبت نامیمون نابخردی‌های آدمی در هورالعظیم، آنقدر اثربخش باشد تا گوشه‌ی شمال غربی کشور را هم به این سرنوشت دچار نسازیم و قدر آب دریاچه‌ی ارومیه را بدانیم و برای امام جمعه‌ی آن دیار (آقای حسنی) توضیح دهیم تا دیگر نپرسد: اگر دریاچه‌ی ارومیه خشک شود، مگر چه می‌شود؟!