تجاوزی دیگر به خلیج همیشه فارس!


گمان برم همهی آنها که امشب – 25 تیرماه 86 – چون نگارنده بینندهی بخش خبری 22 شبکهی سوّم سیما بودند، از دیدن و شنیدن آخرین خبر پخش شده، سخت نگران، خشمگین و ناراحت شدند. نه به این دلیل که چرا باز هم صنعت افسارگسیختهی ناپایدارکنندهی سرزمین، دستهگلی جدید به آب داده و فاضلاب بسیار آلودهی نیروگاه بندرعباس در کمال آرامش، تا آخرین لیترش در آبهای نیلگون خلیج فارس رها شد؛ نه حتا به دلیل آن که حجم این فاضلاب چنان بود که توانست حاشیهی ساحل را تا عرض 8 کیلومتر (بله درست میبینید و میخوانید: 8 کیلومتر!!!) کاملاً آلوده سازد و رنگ تیرهی خود را به نیلگون فیروزهای خلیج فارس تحمیل کند و باز نه صرفاً به این دلیل که چه کسی جوابگوی مردمی خواهد بود که از فردا، گوشت ماهیهای آلودهی همین دریا را خواهند خرید و به عنوان مرغوبترین و کمخطرترین مادهی غذایی مصرف خواهند کرد!!
آری، افسوس و نگرانی و خشم و حیرت بیشتر من از عملکرد سهلانگارانه و بیتفاوت مسئولین خبری سیما است که چگونه از این خبر دردناک که – در صورت رخ دادن در هر کشوری – میتواند تا بالاترین مقام مسئول را به دادگاه کشاند، چنین سرد و خاموش و بیتفاوت و در حد آخرین خبر! گذشتند. یعنی نمیشد، دوربین را به میان مردم و مسئولین بندرعباس برد و از چرایی این حادثه، گزارش مستندتری تهیه کرد؟! این خبر، به اندازهی حملهی نیروهای پاکستانی به مسجد سرخ در اسلامآباد، یا افزایش قیمت برای سر بنلادن، یا گشتزنی المپیادیهای فیزیک در خیابانهای اصفهان نمیارزید؟!
هموطن عزیز من!
این دیگر محیط زیست نیست که بیارزش است؛ این جان انسانهاست که نشان میدهیم حرمت آن برای ما از ارزش خبری کمتری برخوردار است تا نمایش خوردن موشها توسط چینیها یا ملاقات بلندترین و کوتاهترین مردان جهان که در چندین بخش خبری مرتب تکرار شد!

فجایعی مانند فاجعه میناماتا در ژاپن که به دلیل تخلیه جیوه و فلزات سنگین حاصل از صنایع پتروشیمی در آب مورد استفاده مردم در دهه های 50 و 60 میلادی رخ داد نمونه های تلخی از گسترش صنایعی چون پتروشیمی است.
فرازنای کلام آن که
عشق به خلیج فارس، تنها نباید به حساسیت در حفظ پسوند «فارس» خلاصه شود؛ اگر عاشقانه و مسئولیتشناسانه و مقتدرانه به تمامیت ارضی خویش و نام ایرانی این پهنهی نیلگون آبی، باور داریم، باید نشان دهیم که از هر نوع تجاوزی به این خلیج مقدس و ارزشمند، دفاع کرده و نخواهیم گذاشت تا کیفیت آب آن و حیات زیستمندان ارزشمندش دچار تهدید و تحدید شود. باور کنید، این فقط ناو آمریکایی وینسنت نیست که میتواند به آبهای خلیج فارس تجاوز کند؛ مدیریت نابخردانهی ما در رعایت آموزههای بنیادین زیستمحیطی در صنایع مستقر در کرانههای این پهنهی آبی، در بندر ماهشهر، در عسلویه، در بندعباس، در بوشهر، در … میتواند به مراتب تجاوزی دردناکتر به شمار آید.
همین.
احتمال فاجعهای مشابه در ژاپن
در ژاپن به فاصله چند ساعت دو زلزله قوی رخ داده است. نخستین زلزله به یکی از بزرگترین نیروگاههای هستهای جهان آسیب رسانده و باعث نشت آب آلوده به رادیواکتیو به دریای ژاپن شده است! تارنمای BBC




سلا م دوست عزیز با مطلبی پیرامون سد سازی در وبلاگ علیه ابگیری سد سیوند منتظر شما هستیم و جالب اینکه شما هم در مهار بیابان زایی به اون پرداختید و در عین حال مطلبی هم پیرامون سدایلیسو وجود دارد که اگر صلاح دونستید اون رو منعکس کنید تا شاید دوستان دیگری نیز از این اتفاق که تشبهات زیادی با سیوند دارد مطلع شوند . برای شما ارزوی موفقیت داریم .
سلام
وقتی آقای رئیس جمهور خلیج همیشه فارس را ( خلیج صلح) مینامد و آقای خلخالی ( خلیج اسلامی) دیگر چه انتظار !
باسلام بانظر بالا آقای ممیزی موافقم
از مقالات بسیار با ارزش شما متشکرم . کاش همه ی مردم گلستان از چنین پیش آمدی که در انتظار تالاب ها و محیط زیست طبیعی شان است آگاه بودند . شاید اینگونه از اینکه در پروژه ی پتروشیمی سهیم هستند خوشحال نبوده و به جای اینکه تنها به منافع امروزشان بیاندیشند به منابع طبیعیشان فکر می کردند که دیگر هیچ وقت باز نمیگردد.
دوست من من هرازگاهی دلنوشتهای شمارو میخونم از اینکه هموطنانی مثله شما دارم خوشحالم موافق باشد
زنده باشی سعید جان. ممنون از دلگرمی هایت.
تجاوز دیگر همه جانبه شده است. آسمانها نگهبان زمین و زمینیان نیستند. از از خود بیگانگی بر آئیم و صاحب جامعه خود و زمین زیرپای مان شویم. ما را در طاعون استبداد از هر سوی به بردگی گرفته اند. مگر آن نهال سبز از شکم ماندای وطن بر خیزد و بر برهوت کویری فرهنگ و اجتماع ردایی نو بپوشاند.
به امید ریشه دوانیدن آن نهال سبز …
درود بر جواد عزیز.
در این میان جالب هست که برنامه ها فقط شده نقد علیه شیطان بزرگ و کوچک و بریتیش پترولیم…
به قول معروف گر طبیبی سر خود دوا نمودی!
روز خوش
آدم دردش می آید
ما چه کنیم؟
چه می توانیم بکنیم؟
خیلی فک کردم به اینکه واقعاً اگر بشود کاری کرد مردم برای اجرایش باعرضه تر از مسئولان هستند
مردم باید نشان دهند که مطالبات محیط زیستی برایشان چون نان شب مهم شده است. درست مثل ماجرای اشتوتگارت 21.
سرفراز باشید.