میخ‌ها و آدم‌ها!

      پسرک بداخلاق بود، اصلاً نمی‌شد با او حرف زد، انگار کلام هیچ کس را نمی‌فهمید، مدام فریاد می‌کشید و با خشم به هر که و هر چه می‌رسید، دشنام می‌داد. پدرش عاقبت تصمیم گرفت تا از شیوه‌ای دیگر برای مهار خشم و عصبانیت روبه تزایدش بهره گیرد.
    او با نرمی و ملاطفت رو کرد به فرزندش و گفت: هر چقدر دوست داری فریاد بکش و عصبانی شو! بهتر است خشم خود را بیرون دهی و در دل حبس نسازی. فقط از تو خواهش می‌کنم این کیسه پر از میخ و چکش را بگیر و هر وقت عصبانی شدی، یک میخ به دیوار روبرو بکوب.

    روز اول پسرک مجبور شد 37 میخ به دیوار روبرو بکوبد. در روزها و هفته‌های بعد که پسرک توانست خلق و خوی خود را کنترل کند و کمتر عصبانی شود، تعداد میخ‌هایی که به دیوار کوفته بود رفته رفته کمتر شد. پسرک متوجه شد که آسان‌تر آن است که عصبانی شدن خودش را کنترل کند تا آن که میخ‌ها را در دیوار سخت بکوبد. بالأخره به این ترتیب روزی رسید که پسرک دیگر عادت عصبانی شدن را ترک کرده بود و موضوع را به پدرش یادآوری کرد.
     پدر ضمن تحسین و تشویق فرزندش، به او پیشنهاد کرد که حالا به ازاء هر روزی که عصبانی نشود، یکی از میخ‌هایی را که در طول مدت گذشته به دیوار کوبیده بوده است را از دیوار بیرون بکشد. روزها گذشت تا بالأخره یک روز پسر – که حالا دیگه پسرک نبود – به پدرش روکرد و گفت: همه میخ‌ها را از دیوار درآورده است .
    پدر، دست پسرش را گرفت و به آن طرف دیواری که میخ‌ها بر روی آن کوبیده شده و سپس درآورده بود، برد و گفت: «دستت درد نکند، کار خوبی انجام دادی فرزندم؛ امّا به سوراخ‌هایی که در دیوار به وجود آورده‌ای نگاه کن !! این دیوار دیگر هیچوقت دیوار قبلی نخواهد بود! پسرم وقتی تو در حال عصبانیت چیزی را می‌گویی، مانند میخی است که بر دیوار دل طرف مقابل می‌کوبی، تو می‌توانی چاقویی را به شخصی بزنی و آن را درآوری، مهم نیست تو چند مرتبه به شخص روبرو خواهی گفت: معذرت می خواهم که آن کار را کرده‌ام، زخم چاقو کماکان بر بدن شخص روبرو خواهد ماند. یک زخم فیزیکی به همان بدی یک زخم معنوی است. دوست‌ها واقعاً جواهرهای کمیابی هستند (درست مثل تاکسی در روزهای بارانی)، آنها می‌توانند تو را بخندانند و تو را تشویق به دستیابی به موفقیت کنند. آنها گوش جان به تو می‌سپارند و انتظار احترام متقابل دارند و آنها همیشه مایل هستند قلبشان را به روی ما بگشایند.»

      مؤخره:
   آنچه را که خواندید، محتوای ایمیلی بود که از سوی یک دوست برایم ارسال شده بود و من با اندکی تغییر و تخلیص و تلخیص! آن را منتشر کردم. او از من خواسته بود تا در تکثیر این یادبرگ مهرورزانه بکوشم تا به سهم خویش کاری کنیم دل‌های کمتری را با میخ و نیش زبان و سلوک‌مان بیازاریم. بیاییم دوستان‌مان را از هر چه بند است رها کنیم. بگذاریم آزادانه و رها از سر گل‌ها بپرند و زیر هر بوته که می‌خواهند بیتوته کنند!
    آنگاه شاید یکی از آن بوته‌ها ما باشیم.