آرامستان واقعی اینجاست!

عکس ها محشرند

در ضمن من با اجازه عکس ها را سیو کردم!
از ورای عکس ها می توان خنکی و خیسی این برگ ها را حس کرد

پاسخ:
دیدن کی بود مانند لمس کردن؟! باید آنجا بود و آن هوای سحرانگیز را به درون ریه ها فرستاد تا دریافت که خیسی چیست و رنگها چرا آنجا آنقدر تر و تازه و شفاف و تمیز هستند؟

سلام آقای درویش
با یک صورت آفتاب سوخته که نتیجه ی آفتاب جنوب است عکس های زیبای طبیعت پاییز را می بینم و از اینکه فرصت دیدن این بوم رنگارنگ را یافتم هیجان زده هستم. راستی قرار است بچه های ورودی ما جشن یکسالگی بگیرند… در این مراسم قصد داریم یک نهال یک ساله هم بکاریم ( و شاید این کار را به سنت دانشکده داروسازی تبدیل کنیم)! اطراف دانشکده ی ما جای مناسبی برای برپایی ضیافت های سبز است! اما نمی دانم که چه نوع نهالی بکاریم. خیلی دوست دارم نظر شما را بدانم.

با یک دنیا سپاس
نفیسه ب.

عجب دلم را هوایی کردید آقای درویش- من اگر زدم به کوه و بیابان عواقبش گردن شما..

وقتی سیاه و سفید زندگی رو هم رنگی دیدی و الوان
بدان و یقین بدان که زنده ای و سرو قامت
بدان و یقین بدان که”یاس سر دیواری که فقط می خندد”

همکار گرامی درویش محترم

زندگی تابلوی نقاشی است
بوم خود را بردار
رنگ در رنگ،بکش فردا را
کودکی الوان است،کودکی پائیزی است
کودکی خاطره ی دیروز است
نبریدش از یاد
او بهاری است به رنگ پائیز
بوم خود را بردار
و بهارت را در همهمه ی پائیزی به تماشا بنشین

درویش گرامی

دفتر دل نوشته هاتان همیشه پر برگ باد و همیشه الوان
سپاسگزارم

خوشحالم که سبب ساز چنین تلنگری شدم. درود …

عمو جان آنها آرامش دارند … مردگان را می گویم! و هرگز از تلاطم های بالای گور، هیجانی به دل راه نخواهند داد و آرامستانشان برقرار خواهد ماند …
امآ … بگذریم!

خواهش می کنم. من که کاری نکردم. لطفاَ از پاییز تشکر کنید.

درود بر شهربانوی فرزانه. زنده و سرافراز باشید و از پاییز لذت ببرید.

آرام گرفتیم لا به لای این عکس های هوش بر ِ دل ربا …