مهار بیابانزایی
توفان در سیستان همچنان حرف اوّل و آخر را میزند!
بادهای 120 روزه قرار بود که تا پیش از آبان به پایان رسد؛ اما اینک در یازدهمین ماه سال هم، نفس سیستانیها را گرفته و حتا آن سو تر در خاش یک دختر چوپان را با تمامی گوسفندانش در خود بلعیده است. چرا؟
علیرضا راشکی عزیز از نقش هامون صابوری در این رخداد کم سابقه میگوید. نگارنده هم گفتگویی با فرهیختگان داشته است که میتوانید اینجا آن را بخوانید.
در همین باره:
– هوا در سیستان پس است!
دل نگران آن دخترک چوپان شدم…
پاسخ:
فرجام تلخ این دختر بی گناه نتیجه عدم اطلاع رسانی شایسته توسط نهادهای مسئول بوده است.
به زودی و با خشک شدن دریاچه ارومیه و … هوا در دیگر نقاط ایران زمین نیز پس خواهد شد. این تازه یک شروع است، شروعی بر پاسخ زمین به نابخردی ها و بی مهری هایمان در ارتباط با طبیعتی که زادگاه اصلی همگی ماست…
البته پورنگ جان: هوا هم اکنون هم در اغلب نقاط مملکت “پس” است! نیست؟
درویش عزیز، با استناد به آنچه از شما و دیگر سروران فرهیخته آموخته ام عرض می کنم، ارائه پاسخ های اصلی طبیعت به نابخردی ها و بی مهری های ما هنوز آغاز نشده. به عبارتی خودمانی تر، امروز روز خوشی ماست… سیلهای ویرانگر، طوفان نمک در مزارع سر سبز سه استان حاصلخیز مجاور دریاچه ارومیه، دشوار شدن تنفس در بسیاری شهرها و حتی روستاها در اثر افزایش آلودگی هوا و طوفانهای شن حتی برای افراد سالم و جوان، خشکسالی در اثر وخیم شدن وضعیت سفره های آب زیر زمینی و پیامدهای آن همچون فقر و مهاجرت روستائیان و … اگر در اشتباهم، لطفا راهنماییم کنید، اما آنچه پیش چشم خود از مدیریت اشتباه زمین و عدم هماهنگی با قوانین طبیعت می بینم تصویری است نهایت وحشتناک، یک کابوس تلخ…
راست می گویی پورنگ جان:
امروز بهترین روز آینده محیط زیست ایران است!
یادداشتش را می توانی در دل نوشته هایم بخوانی:
https://i.mohammaddarvish.com/archives/277