و باز هم: برادرم درخت!

اون چنار سوخته با نیمی از آوندهاش اما اون بالاها چه شمایل نکویی از هستی نشون میده؟
نوشته هاتون آدمو تشویق میکنه که همیشه با خودش دوربین داشته باشه و زیباییها رو تو این زمونه ی نازیبا شکار کنه.

آره زیباتر میشود!
صبحها که میخوام برم محل کارم از جاده های بین شهری و شالیزارهای کنارش که رد میشم گاهی پرنده های سفید کوچک قشنگی میبینم که اسمشون رو نمیدونم، دیرم میشه، ولی یه روز صبح بلاخره تصویرشون رو شکار میکنم.

با آن که دلم برای درخت سوخته ی مقاوم گرفت ،
درد ِ خراش یادگاری ِ زمخت ِ روی تنه درخت را حس کردم
اما

این پست ، عجب حال و هوای کوهستانی محشری داشت!
آخرین عکس عالی بود.

گاهی برای سکوت می نویسیم و گاه برای برهم خوردن سکوت
گاه از آرامش دریا، سبزی جنگل، آبی آسمان و …
گاه از کویرنشینی می نویسیم که مدیریت سرزمینش را به نظاره نشسته است
از روستانشینی که توسعه را در کثرت ویلای شهری ها در روستایش و سرایداری ویلاها می بیند
زمانی از کودکی می گوئیم که گرسنه است
از باران و زیبایی و لطافتش می گوئیم
از نسیم می گوئیم که پیام آور است
از سپیدی که پیام آور روشنایی است و از عشق که ….
در هر مقوله ای بسیار می دانیم و هیچ نمی دانیم
از روش آموزش و پرورش کودکان سخن ها می سرائیم و در تربیت یگانه فرزندمان در مانده ایم
از سلامت و بهداشت رساله ها می نگاریم و در حفظ بهداشت محیط مان ناتوان
از خسرو و شیرن و لیلی و مجنون داستانها خوانده ایم و بیستون ها دیده ایم اما در عشق جوانمان به لیلاهای رنگی فروریخته و درمانده ایم
درخت و سرسبزی سمبل جریان پر شور زندگی است
و آتش مقدس است در نزد ایرانیان
و توجیه این برادرکشی
شاید همان برجهایی است که پایه ندارند
بناهایی است که پی ندارند
داستان دلباختگی های نمایشی و دوست داشتن های ساختگی
داستان ما داستان عشق مترسک است به کلاغ
گویی از یاد برده ایم زمانی میتوان ستبر ایستاد که زیر پایت، خاکت پایدار باشد
از یاد برده ایم که درختان و سبزینگی ها خاک را حفظ می کنند
از یاد برده ایم میتوان در عاشقانه ها نهالی کاشت به عشق بودن
فراموش کرده ایم بزرگان دینی ما همگی درخت کاشتن را مقدس شمرده اند
“راستی یادت هست که چرا آمده ای
و چرا راه به بالا داری
و چرا دل به طبیعت دادی
راستی یادت هست که شقایق زیباست ”
کاش باور داشتیم می شود صدای رقص زندگی را لابلای برگ درختان شنید و عشق را تجربه کرد