آیا کلاردشت 1387 را دیده‌اید؟!

     همکاران عزیزم، آقایان دکتر احمد رحمانی و مهندس هاشم کنشلو، از پژوهشگران بخش تحقیقات جنگل مؤسسه متبوع، هفته‌ی گذشته بازدیدی از منطقه‌ی عمومی کلاردشت داشتند، عرصه‌ای که قرار بوده بهشت ایران باشد؛ امّا به شهادت دو تصویری که ملاحظه می‌کنید، می‌رود تا به پهنه‌ای دوزخی بدل شود که دیگر نه هویت کوهستانی و جنگلی خود را دارد و نه حتا می‌توان از آن انتظار کارکردی بیابانی، با چشم‌اندازهای جذاب این بوم‌سازگان گرم و خشک را داشت.

به هر حال، همان طور که پیش‌تر هم یادآوری کرده بودم، نمونه‌ی کلاردشت، شاهد گویایی است که نشان می‌دهد: سؤ مدیریت و انکار توانمندی‌های سرزمین در چیدمان توسعه تا چه اندازه می‌تواند مخرب و بنیان‌کن باشد، حتا اگر این نابخردی انسانی در بوم‌سازگان توانمندی چون کلاردشت رخ داده باشد.

 
و این درست همان سرنوشت شومی است که با دیدن تابلوهای رنگارنگ و غول‌پیکر تبلیغاتی بر در و دیوار شهر، انتظار کجور، کندلوس، جواهرده و دیگر زون‌های اقماری هیرکانی را می‌کشد.