آسیا ؛ آسیب‌پذیرترین قاره‌ی جهان در برابر گرمایش جهانی!

      دیروز همایشی جهانی در کوالالامپور، پایتخت مالزی و به همت سازمان بهداشت جهانی –  WHO– آغاز به کار کرد که یگانه دلیل برپایی آن، بررسی پدیده‌ی گرمایش جهانی و اثر آن بر روی جان شهروندان تنها کره‌ی مسکون در کهکشان بی‌انتهاست. همایش با سخنان بهت‌آور دکتر شیگرو اومی «Shigeru Omi» مدیر سازمان بهداشت جهانی در امور غرب اقیانوسیه، آغاز به کار کرد؛ بهت‌آور از آن سو که این مقام رسمی سازمان ملل متحد برای نخستین‌بار تأیید کرد: «شمار تلفات سالانه‌ی ناشی از پدیده‌ی گرمایش جهانی به بیش از 77 هزار نفر در کشورهای آسیایی بالغ شده است (نزدیک به چهار برابر تلفات انسانی تروریستی عراق در سال گذشته) که این مقدار معادل نیمی از کل مرگ و میرهایی است که سالانه در سراسر جهان و متأثر از تغییرات اقلیمی رخ می‌دهد!» سخنانی که بلافاصله و در مقیاسی گسترده، اغلب منابع خبری و رسانه‌های بین‌المللی جهان – البته به جز ایران – به انعکاس آن پرداختند و امیدوارم که – دست‌کم – امروز خبر ترجمه شده‌اش در چند سایت و روزنامه‌ی وطنی هم بازتاب بیابد.
     به هر حال، این خبر تکان‌دهنده بار دیگر نشان می‌دهد: قاره‌ای که در آن زیست می‌کنیم (آسیا)، تا چه حد به «گرمایش جهانی و تغییر اقلیم» آسیب‌پذیر بوده و درجه‌ی شکنندگی آن، نسبت به دیگر مناطق جهان بالاست.
     بنابراین، خطر کاملاً نزدیک و در کمین ماست و نه فقط در هزاران کیلومتر آن‌سوتر، در سرزمین‌های یخ‌زده‌ی گرینلند! 
     نگران‌کننده‌تر آن که در این همایش اعلام شد: برای نخستین بار، در دو کشور کوهستانی و مرتفع بوتان و پاپوآ گینه نو، هم نمونه‌هایی از مالاریا مشاهد شده و دیگر حتا مردمان ساکن در بام دنیا هم نمی‌توانند از گزند بیماری‌های خاص مناطق گرم‌سیر در امان بمانند! همچنین نرخ ابتلا به تب «دنگی» در سنگاپور تا 10 برابر افزایش یافته است.
    و اینها همان واقعیاتی است که پیش‌تر، ال گور نیز به آن پرداخته بود؛ او در بخشی از فیلم «یک حقیقت ناخوشایند» و با نمایش بالارفتن خط برف در کوهستانی که شهر مرتفع نایروبی بر روی آن بنا شده است، نشان می‌دهد که چگونه همزمان با آب شدن برف‌ها و گرم‌شدن منطقه، جمعیت پشه‌های بیماری‌زا به طرز چشمگیری در نایروبی افزایش یافته است. یادمان باشد که در طول 25 سال گذشته، گرمایش جهانی، 30 نوع بیماری جدید به بشریت هدیه داده است! هدایایی که شوربختانه نه‌تنها پس نزده و دریافت کرده‌ایم، بلکه با اشتیاقی احمقانه به نحوی عمل کرده و می‌کنیم تا بر شمار این هدایای ویرانگر افزوده شود! چرا؟!