به استقبال روز جهانی مقابله با بیابانزایی برویم
پنج شنبه – هفدهم ژوئن 2010 – که از راه برسد، مردمان زمین در بیش از 193 کشور جهان برای پانزدهمین سال، آیینهای نکوداشت روز جهانی مقابله با بیابانزایی و کاهش اثرات خشکسالی را برگزار خواهند کرد.
بیابانزایی را سوّمین بحران فراروی بشر در قرن بیست و یکم نامگذاری کردهاند. بیش از 5 میلیارد هکتار از وسعت 13.5 میلیارد هکتاری خشکیهای زمین، متأثر از این فرآیند ویرانگر و کاهندهی کارایی سرزمین است؛ اما این همهی ماجرا نیست. چرا که بیابانزایی نه فقط پوستهی بیرونی طبیعت را میخراشد و میفرساید، بلکه سرمایههای زیستی و میراث مشترک یک نسل، یک ملّت و یک تمدن را هم ممکن است برای همیشه در غبار ریزگردهای به آسمان پاشیدهاش، یا نمکهای مدفون در دل شورابهایش و یا حماقت نهفته در بطن مدیریت حاکم بر سرزمینش دفن کند.
برای همین است که این هفته میخواهم فقط از بیابانزایی بگویم و این که برای مهار این پدیدهی شوم چه باید کرد؟ هدفی که محمّد درویش، 1897 روز پیش برای تحققش، «مهار بیابانزایی» را به دنیای وبلاگستان فارسی معرفی کرد.
می دانم که طبیعت ِایران عزیزم ؛
قدردان و دوستدارِِ ِ مهندس محمد درویش از ۱۸۹۷ روز پیش تا ()۱۸۹۷ ضربدر (سالهای پیش رو از این پس) ، هست !
موفق باشید و
مطمئنا هفته ی خواندنی خواهیم داشت!
پاسخ:
ممنون … لطفتان را قدر می دانم.
جناب درویش عزیز
برایت آرزوی موفقیت میکنم آنچه از عهدهام بر میآمد انجام دادم ودر خانهی محقر خود اعلان تلاش ستودنیات را منتشر کردم
پاسخ:
شرمنده کردی صادق جان.
آقای درویش نازنین…, من از این جهت که دیر با شما و وبلاگ سبزتان آشنا شدم, فکر میکنم نصف عمرم فنا شده است. امیدوارم این رقمی که نوشته اید, به صد ها هزار برسد و ما هم هر روز از محضر شما استاد گرامی بهره مند شویم.
من معتقدم وبلاگ مهار بیابان زایی, بحق دانشگاهی است که تحت مدیریت آقای درویش, علاوه بر پرورش جوانان مشتاق و سبز اندیش برای آینده ی میهن, حفاظت از محیط زیست کشورمان را در سر لوحه ی کارهایش قرار داده و در مقابل طبیعت ستیزان قانون شکن, با تمام قوا ایستاده است. از این رو امیدوارم هر روز شاهد پیشرفتهای بیشتری در زمینه ی دفاع از ارزشهای محیط زیستی اش باشیم.
آقای درویش عزیز, نوشته اید که “…این هفته میخواهم فقط از بیابانزایی بگویم و این که برای مهار این پدیدهی شوم چه باید کرد؟”. چرا فقط این هفته؟ مگر تا به حال از این پدیده سخن نمیگفتید؟ مگر آنچه که ما در تمام سال و سالهای گذشته از شما دیده ایم, تلاش شبانه روزی در جهت مهار همین پدیده ی ویرانگر نبوده است؟ پس چرا میگویید فقط این هفته؟
نکند فکر میکنید در این هفته احتمال معجزه وجود دارد و آنهایی که به خواب خرگوشی رفته اند, بیدار شده و هشدارهای شما را در این زمینه میشنوند؟ من که چشمم آب نمیخورد, ولی با این حال امیدوارم بیدار شوند.
پاسخ:
لذت می برم از خواندن چنین کامنتهایی … لذت می برم از آشنایی با چنین انسان هایی … دوست دارم این فضای مجازی را … زیرا که اگر نبود الان دانش و دانش های طبیعت دوست و وطن پرست را به جا نمی آوردم.
زنده باشی رفیق … مهار بیابان زایی را تا باشم ادامه خواهم داد …
درود بر پشتکار شماآقای درویش
حیفه که ما کاری از دستمون بر نمیاد، تنها کاری که میتونیم انجام بدیم اینه که از مطالب شما تو بحثهای روزانه مون با دیگران استفاده کنیم شاید کم کم ذهن همه ی ملت روشن بشه و همه کم کم با فجایعی که در اطرافشون میگذره آگاه بشن، حساس بشن.
منتظر نوشته هایی استثنائی هستیم
پاسخ:
من هم امیدوارم و از همراهی هاتان بسیار ممنون.
این روز و این فرصت را غنیمت شمرده و یکبار دیگر از تلاشهای محمد درویش خصوصا” در زمینهء لزوم حفظ زیست بوم بیابانهای ایران و نیز درکنار آن ، لزوم مقابله با گسترش بیابانهای ایران به سهم خودم قدرشناسی می کنم.
پاسخ:
سپاسگزار لطیف عزیز و مهربانی ها و حمایت های مؤثرش از مهار بیابان زایی هستم.
شرمنده می کنی رفیق.
وبلاگ مهار بیابان زایی نماد این روز برای ایرانیان 🙂
پاسخ:
درود بر پیام عزیز.
درود بر درویش بیابان که زیبایی های بیابان را به ما نشان می دهد و برای مقابله با بیابان زایی سالهاست که خستگی ناپذیر تلاش می کند.
پاسخ:
تبریک دیده بان عزیز طبیعت بختیاری سخت می چسبد …
درود.
آفرین به اینهمه پشتکار درویش بیابان! راستی که جناب خاکپور گرامی به زیبایی وصف حال عمو درویش سپهر و ستاره را کردند…
پاسخ:
ممنون پورنگ عزیز … سپهر و ستاره دوست داشتنی را ببوس …
فردا می بینمت.
درود بر شما
مهندس جان خسته نباشی
این عکس جدیدت که با عینکه خیلی توپه
ای-ول
درود بر آقا رضای گل … شما خودت چون توپی، همه رو توپ می بینی رفیق!