کامبیز بهرام سلطانی: محمّد عزیز، عمرم به پایان نزدیک شده و هنوز پاسخی نیافته‌ام!

این پرسش، ساعتی است که دارد قلبم را می‌فشارد. پرسشی از سوی یک استاد مسلم دانش بوم‌شناختی در این بوم و بر که دلش گرفته از این که چرا باید روزگار طبیعت وطن این گونه غمبار به پیش رود؟
دیروز از کامبیز بهرام‌سلطانی عزیز خواستم تا در باره‌ی پیشنهاد آیش 5 ساله‌ی طبیعت ایران، روشنگری کرده و نور به این جاده بتاباند.
او هم رسم تردامنی را دوباره معنا کرد و مهتابی کم‌نظیر را بر این جاده تابانید.
نظر این استاد فرزانه را در یادداشت بعدی منتشر خواهم کرد؛ نظری که می دانم برای دو طرف دوستان درگیر در این چالش طلبگی می‌تواند بسیار راهگشا و امیدبخش باشد.
اما تا آن زمان می‌خواستم برای کامبیز عزیز و دوست‌داشتنی طبیعت ایران بگویم که نه!
قرار نیست و نبوده که عمرت به پایان نزدیک شده باشد استاد!
من و ما رفیقی داریم آسمانی … که تا دلت بخواهد مهربان است و تا دلت بخواهد دریادل … از او خواسته‌ام و خواسته‌ایم که تا پاسخ آن پرسش را نیافتی، نروی!
و راستش باز از او خواسته‌ایم که کاری کند تا تو حالا حالاها پاسخ آن پرسش را نیابی کامبیز عزیز من و ما!
درود بر تو و دانش فراوانت که بی‌منت بر اهالی وبلاگستان سبز سرازیر کرده و می‌کنی.

می‌خواستم بگویم:
بهرام‌سلطانی‌ها را که می‌بینم و نفس گرم این مردمان داد و دین را در سرزمینم که حس می‌کنم … یاد این سروده‌ی زیبا می‌افتم که می گوید:

در این خاک زرخیز ایران زمین
نبودند جز مردمی پاک دین

همه دینشان مردی و داد بود
وز آن کشور آزاد و آباد بود

چو مهر و وفا بود خود کیششان
گنه بود آزار کس پیششان

همه بنده ناب یزدان پاک
همه دل پر از مهر این آب و خاک

پدر در پدر آریایی نژاد
ز پشت فریدون نیکو نهاد

بزرگی به مردی و فرهنگ بود
گدایی در این بوم و بر ننگ بود

کجارفت آن دانش و هوش ما
که شد مهر میهن فراموش ما

از آن روز دشمن به ما چیره گشت
که ما را روان و خرد تیره گشت

و من ایمان دارم که حضور بهرام‌سلطانی‌ها و پاسداشت حرمت آنها دوباره پایداری سرزمین مادری‌مان را افزایش خواهد داد و نشاط و زیست‌پالایی‌اش را دوچندان خواهد ساخت.

پی نوشت:

– برای آنها که ممکن است کامبیز بهرام سلطانی را نشناسند.