و سرانجام ماجرای آن میزگرد سبز در روزنامه جوان منتشر شد!

دو تشکر یکی از آقای کریم‌زادگان که گمان کنم کتابی در ارتباط با اقتصاد محیط زیست از ایشان خوانده باشم خیلی وقت پیش و دیگری نثار درویش گرامی …چون دغدغه ذهنی ام بود و هست …گرچه توضیح خوبی بود اما هنوز قانع نشدم…بودن یا نبودن! مساله این است.

پاسخ:

تو اگر قانع شوی که دیگر وبلاگت آتش نوشت نمی شود! می شود؟

درویش عزیز
همانگونه که گفته بودم « این بحث تخصص هم کاه از آن ابزار هائی میشود که با آن میتوان گلوی مخاطب را آنچنان فشرد تا صدایش در نیاید . در همان سوی آبها و شاید اینسوی آبها امروزه به تجربه نیز جور دیگری نگاه میکنند . ارزشهای واقعی آن را یافته اند و بگونه ای تدریس میشود .
من هنوز ندانسته ام که هر گونه تخصص برای کارائی و بروز خود چگونه میتواند بدون عبور از بستر فرهنگی فضائی که میخواهد در آن موثر باشد اثر گذار گردد.
از هوا فضا – نانو تکنولزی – علم ژنتیک . …… نمی گویم.
بحث بر سر محیط زیست است .این مقوله را چگونه ارزیابی کرده ایم ؟ محیط زیست چسبیده به زندگی ” انسان ” است . چگونه بدون اطلاع از روش ، عادات ، سنن بهره گیری از محیط زیست ، زسیت مداران هر جغرافیائی میتوان بصورت علمی یا تخصصی به آن پرداخت . الگو های غرب و شرق که به تخصص گیرندگان در این زمینه تدریس میشود در پس پایان نامه ها به محیط زیست ما می چسبد؟ این نیاز ها و تجربیات فرهنگ جاری در هر زیستگاهی است که میتواند آن اصول علمی و تحقیق شده را برای باروری محیط زیست سامان دهد . چگونه است که پردازندگان به تخصص علمی فضای حضور مخاطبینی را که با تفکر و داشته های خود هرچند پر از اشکال تحمل نمی کنند . این مشکلات است که آنان با دانش و تخصص خود باید دریابند تا بر مبنای آن برای چگونگی رفتار آینده نسخه ای بنویسند.
آیا یکی از فرایند های متخصص شدن کم حوصلگی وخومحورانه سخن گفتن است ؟. خشم و عصبانیت از رویاروئی با ذهنیت های دیگران است؟ عصبانیت و خشم که “انسان” را به بن بست میرساند . نمی رساند؟
اگر تحمل شنیدن را داشته باشیم در بین راه خواهیم دید که اشتباه ها هر زمان کاهش میبابند و تخصص ها در همه زمینه هائی که در بروزشان ” انسان ” محترم شمرده میشود شکوفا میگردند. فراموش نکنیم ما در زیر بار کلماتی مانند ” مدیریت “- ” تخصص” -” برنامه ” ضربه های وحشتناکی را تحمل کرده ایم نه بدلیل محتوای ” تخصص” – ” مدیریت ” – ” برنامه ” نه، تنها بدلیل بهره گیری بسیار سطحی و بستن دهان مخاطبمان با این واژه ها
باید که تحمل دیگران کنار خود را داشت تا ذهن های در کنار یکدیگر نشسته با تخصص و تجربیات ارزشمند بزرگ راه رسیدن به هدف های ” انسان” ی را راه گشا باشد .همین

پاسخ:

زنده باشی محسن جان … حرف حساب که جواب ندارد! دارد؟
اما تحسین چی؟ بله … دارد …
درود .

به عمو محسن
قربان شکلتان بنده حرف تخصص را پیش کشیدم اما مختصات آن را کسی نپرسید آنان که تحصیلات دانشگاهی نداشتند یا در زمینه های دیگری مثل شیمی و فیزیک و کامپیوتر برای همیشه فارغ از تحصیل شده اند موضوع را این چنین غامض کردند. هر جا سخن از دانش به میان آورده ام از تجربه هم گفته ام. نگفته‌ام.
عمو محسن شما را نمی‌شناسم اما کاش با همین صبوری و متانت سوال می‌کردید که چرا دیگران نقطه نظر بنده را راجع به کارشناسی (توام با دانش و تجربه) به حاشیه رانده‌اند؟ و البته پاسخی درخور هم به دست می‌آوردید و این کمترین را هم از سردرگمی نجات می‌دادید. با تشکر!

پاسخ:

عمو محسن به راستی مرد فرزانه ای است … او در آبان 1328 به دنیا آمده و تقریباً جایی نمانده در ایران که ندیده باشد. افزون بر آن بسیاری از کشورهای خارجی را درنوردیده و صاحب کوهی از تجربه است. هر چند که اینک بیشتر در حوزه گلاس لاین فعالیت دارد. اما یکی از دانش آموختگان کاربلد دانشگاه شیراز در حوزه مکانیک و ماشین آلات کشاورزی است. اینجا می توانی خودش را با نام کاملش ببینی.