یک «ترین» دیگر به سیاههی تمامناشدنی «ترین»ها افزودیم!
در خبرها از قول رییس ادارهی میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی استان یزد آمده بود که سرو مشهور و دیرینهی ابرکوه با 4500 سال قدمت، کهنسالترین موجود زندهی کرهی زمین است!
بنابراین، اینک علاوه بر اینکه ایران صاحب بزرگترین دریاچهی جهان (خزر)، گرمترین نقطه در کرهی زمین (گندم بریان در لوت)؛ پهناورترین نمکزار عالم در دشت کویر، بلندترین نبکاها و کلوتهای دنیا (در شهداد)، تنها کشور میزبان وزغ کویری، بیشترین و متنوّعترین سطح از رویشگاه طبیعی اُرس، شورترین رود دایمی جهان (در شمال شرق کرمان)، بزرگترین منابع گازی دنیا و بسیاری از عناوین ممتاز منطقهای و قارهای دیگر، همچون: یگانه زیستگاه مانگرو، گاندو، گورخر و یوز ایرانی، بزرگترین و زیباترین جزایر در خلیج فارس (قشم و کیش)، بیشترین، متنوعترین و گستردهترین کهنزادبومهای تاریخی و مذهبی و ملّی، بیشترین شمار گونههای زندهی اندمیک و … یک «ترین» دیگر هم به مجموعه القاب جذابش افزوده شده و دیرینهترین موجود زندهی گیتی را در خود جای داده است.
میماند یک آرزو!
کاش مدیران فرهنگی، محیط زیستی و گردشگری کشور که اینگونه از چیدمان این القاب و صفتها در کنار هم لذت میبرند، اعلام میکردند: پس چرا ایران ما، سرزمین عزیز من و تو، به رغم برخورداری از سیاههای غرورآفرین از ترینهای عالم، در حوزهی جذب گردشگر و درآمدزایی از این صنعت پولساز، حتا در بین70 کشور نخست جهان نیز جای ندارند؟! و چرا هنوز سرزمین مادری ما، در شمار یکی از ناپایدارترین سرزمینهای جهان از منظر مؤلفههای محیط زیستی قرار دارد؟ چرا در نرخ فرسایش خاک حایز رتبهی نخست در منطقه و دوّم در جهان هستیم و چرا …
کاش مدیران و برنامهریزان ما، به جای خوابیدن در باد این افتخارات خدادادی، با غرور و افتخار از مزیتهای به فعل درآمده و انسانساختهای سخن میراندند که حاصل تمهیدات مدیریتی ایشان بوده است؛ البته اگر نخواهیم بزرگترین کشور سدساز جهان، بیشترین حجم ترافیک شهری، متراکمترین غلظت آلودگی هوا، بیشترین نرخ مرگ و میر ناشی از حوادث طبیعی و انسانساخت و … را در شمار افتخارات خود بیانگاریم!
سلام همین الان داره از شبکه ی 2در مورد قتل جنگلبانها و مصاحبه با خانواده هاشون و همیچنین در مورد مشکلات منبع طبیعی از زبان مدیران و اساتید صحبت می کنند ……صحبت با خانواده های مقتولین واقعا دردناکه