یک نظرسنجی طنازانه که باید جدی‌اش بگیریم!

پست نه پسرتون

من می دانستم که 12 فروردین روز جمهوری اسلامی هست اما واقعا” نمی دانستم که 17 فرردین هم روز خروس سفید است . البته خروس سفید در خیلی از جاهای ایران محترم است . از جمله اینکه ” مردم‌ قمصر کاشان‌ معتقدند خروس‌ سفید نگهبان‌ حضرت‌ حجّت‌(عج‌) است‌ و گویند حضرت‌ حجّت‌ در یک‌ چاه‌ نورانی‌ پنهان‌ است‌ و دشمنان‌ او در بالای‌ چاه‌ منتظر هستند تا هوا روشن‌ شود و داخل‌ چاه‌ شوند و آن‌ حضرت‌ را به‌ قتل‌ رسانند. هنگام‌ سحر فرشتگان‌ از خواب‌ بیدار می‌شوند و خروس‌ سفید را خبر می‌کند و خروس‌ مشغول‌ خواندن‌ می‌شود. با شنیدن‌ صدای‌ خروس‌ دشمنان‌ آن‌ حضرت‌ پا به‌ فرار می‌گذارند ” ( منبع در پاورقی )
————–
یک ترانهء بسیار پر معنایی هست که اینگونه آغاز میشود ” من زن ملا نمیشم! ” بعد مستعمین جواب می دهند ” چرا نمی شی؟ چرا نمی شی؟! ” و خواننده در ادامه دلایلش را به طرز مبسوطی شرح می دهد . حالا از بخت بد ما این سپهر – که اقرار کرده است همولایتی ما هم هست – ناگهان وسط جمع پریده و دو پایش را در یک کفش کرده و قاطعانه می فرماید که ” ما با لطیف آشتی نمی کنیم! ” . که البته شرایط صلح و دوستی اش را هم نوشته است . منتها من هنوز متوجه نشده ام که اولا” کدام شیرپاک خورده ای به ایشان گفته است لطیف دربه در به دنبال آشتی با شما می گردد ، و ثانیا” آخرش هم متوجه نشدم که این ” دوستان ” ی که ایشان از طرفشان اظهار نظر می کنند و به نمایندگی شان برای صلح با بنده وارد مذاکره شده اند کی هستند؟!
البته دانستن اینها هم توفیری در معامله ایجاد نمی کند چون بنده اصولا” نه از کسی دلخور هستم که بخواهم رفع دلخوری کنم و نه مثل سپهر سلیمی گذشته ها را با خط میخی روی سنگ خارا نوشته ام و با خودم حمل و جابجا می کنم . ضمنا” سپهر ظاهرا” در کار اکتویست بودنشان خیلی هم رومانتیک هستند چون در وبلاگشان عکسی از ایشان را دیدم که به شکل خیلی عاشقانه ای یک درخت را چنان در بغل گرفته بود که اینجانب را بیاد آخرین عکس یادگاری ام با نامزد سابقم انداخت .
به لحاظ اینکه این پست در وادی طنز هست ، من – با اجازهء محمد درویش – همچنان مطالب مطرح شده در کامنتهای آن را به دیدهء طنز می نگرم و جوابهایم را نیز به همین زبان می دهم . با امید به نشست محیط زیستی سیاه سرد بروجن ، چای نوشان جهان متحد شوید!
————-
منبع :
https://tiny.cc/SNPLJ

با سلام مجدد
به سوگند خوردن که زر مغربی است چه حاجت ؟ که محک خود بگوید که چیست.
ممکن است که حقایق فوق طاقت عده ای باشد و شما با کلمه فقط مشکل داشته باشید لیکن من نظرم را خیلی ساده و لری بیان کردم.
یکی مرد جنگی به از صد هزار.
نوشنه آقای عبادی صحیح است وگرنه بجای کلمه عمدا کلمه تماما مینوشتم.

چالش کردن، به گونه ای جنگیدن و مبارزه و اعتراض همیشه راههایی هستند که پویایی را در ذات انسانی نگه می دارند. تغییر در کنار آگاهی به دست می آید. بودن یا نبودن ما دست خودمان است. روزی با وبلاگی دیگر عضو پنلاگ شدم. آن موقع می سیاسی تر می نوشتم (جوون بودیم دیگه). سردمدار آنجا نویسنده وبلاگی بود به نام خسن آقا که اگر وبلاگش را بخوانید هزاران دعا بر جان لطیف می کنید. مدتی را در آنجا نوشتم ولی از نگارش وی در گروه به ستوه آمدم. به وی و به اصطلاح توهینهایش اعتراض کردم ولی چون او هم در اعتقاداتش آدمی اصولگرا بود و کوتاه نمی آمد و من هم هنوز تجربیات این زمان را نداشتم بریدم و بیرون آمدم. ولی اشتباه کردم. چون از هم او هم می توانستم خیلی چیزها یاد بگیرم و در آن جمع هم می توانستم آرامش راداشته باشم. آرامشی که تعبیر من از ماندن بود. در واگویه ها هم عرض کردم اصلا قصد ندارم در کسی تغییر ایجاد کنم که انسان خود باید تغییر را بپذیرد ولی من شخصا مبارزه بزرگی راآغاز کرده ام تا فوبیاهایی را که در ذهن دارم با عرفان عملی پر کنم. همراه هم می پذیریم و چه کسی بهتر از شما عزیران. عزت زیاد و موفق باشید.(این کامنت را برای صمد عزیز هم در واگویه ها گذاشتم)

با نهایت ادب و احترام ،
سپهر سلیمی را شما می شناسید . من این جوان را نمی شناسم و صرفا” به دلیل جایزهء خروسش و مطالبی که گاهی دربارهء کج شدن مسیر متروی اصفهان و یا مباحث سالیانه ای مانند ماهی گلی و سفرهء هفت سین می نویسد گاهی اسمش بیادم می آید . واقعا” بجز اینها چیزی دیگری از این آقا در ذهن من نیست و قسم میخورم که هیچوقت حتی یکی از مطالبش را نخوانده ام و هر مطلبی از او دیده ام در حد همان تیتر و توضیح مختصری بوده که از مطالبش در صفحهء اول گرین بلاگ ظاهر شده است . این که حالا خودش را چندین بار پرت کرده است جلوی پای من یا شیرجه زده است و با دو دستش مج پای بنده را محکم چسبیده و داد و فریاد راه انداخته است که ” یالا بیا از من مغذرت خواهی کن! ” دلیل بر این نمی شود که من این فرد را به عنوان شخص مقابل خودم بشناسم. هیچ برخوردی هم با این جوان نداشته ام. من سر جای خودم نشسته ام و این آقا دارد خودش را به دست و پای من می کوبد . اینکه یکنفر دائما” خودش را به دیوار بکوبد که اسمش نمی شود برخورد فلانی و دیوار ، بلکه میشود برخورد فلانی با دیوار . دیوار هم که بیچاره سر جای خودش ایستاده و با کسی مشکلی ندارد .

القای این موضوع که ” عبداللطیف عبادی با وبلاگنویسان محیط زیستی یک دعوای یک طرفه ای داشته است و الان آدم خوبی شده است و بهتر است که حالا آنها هم به بزرگی خودشان این نادم پشیمان را ببخشند ” را هم منصفانه نمی دانم . اول اینکه آن وبلاگنویسان سبزی که با من درگیر بودند و سه وبلاگ در بلاگفا و دو وبلاگ در پرشین بلاگ و یک وبلاگ در میهن بلاگ و دو وبلاگ در اسکای بلاگ و نیز شانزده آی دی مختلف در بالاترین درست کرده بودند و شبانه روز مشغول به حمله و تحقیر و توهین و فحاشی به بنده بودند ، مردند! وبلاگهایشان به دلیل داشتن محتویات خلاف اخلاق و تصاویر مستهجنی که بعضا” اسم بنده را هم زیرشان می نوشتند ، بسته شدند و تمام سبزنویسانی که در سایت بالاترین بنده را مورد هجوم قرار می دادند جملگی یک نفر از آب درآمدند و تمام آن حسابها بسته شد و همهء آن اشخاص اینترنتی دود شدند و به آسمانها رفتند . دو سه آقا و خانمی نیز که در عالم واقعی حضور و وجود خارجی داشتند و گاهی با بنده درگیر میشدند نیز سالهاست که وبلاگنویسی را رها کرده اند و به دنبال زندگی شخصی بی دغدغهء غیر محیط زیستی شان رفته اند . بنابراین بجز خودتان که جناب محمد درویش هستید از سبزنویسهایی که درباره شان صحبت می کنیم کسی باقی نمانده است . این جمعی که شرحشان را عرض کردم، قومی بودند که نسلشان منقرض شد و تنها نامی از آنها در یادها باقی مانده است . حالا من بروم از چه کسی عذرخواهی کنم ؟ از آی دی هایی که وجود خارجی نداشتند و بیش از یکسال و نیم بنده را زیر ضرب توهین و فحاشی و تحقیر کشیده بودند؟ از نویسندگان وبلاگهایی که خودشان نیز همراه با وبلاگهای رنگارنگ محیط زیستی شان به آسمانها رفتند ؟ جمعی که من با آنها درگیر بودم اشباحی بودند که محو شدند . سپهر سلیمی در مهملاتی که نوشته است اسم شما – که جناب درویش باشید – و مژگان جمشیدی و خودش را به عنوان کسایی که بنده باید از آنها عذرخواهی کنم ، فهرست کرده است . شاید در نظرش این سه نام تنها بازماندگان تمدن وبلاگنویسان سبز هستند . شما که درویش باشید ، که به حمدالله دیگر مشکلی با من ندارید . بنده هم که شما را روی سر می گذارم . با مژگان جمشیدی هم که هیچگاه هیج مشکلی شخصی نداشته ام . بنده – با معیارهایی که برای خودم دارم – ایشان را و کلا” گروهی که در وبسایت سبزپرس هستند را محترم ، اما به دور از تفکر و ذهنیت نگرش سبز نمی دانم . سبز ندانستن مژگان جمشیدی هم نه کفر محسوب میشود و نه اهانت به مقدسات . با احوال شخصیهء ایشان هم که هیچگاه هیچ کاری نداشته ام . تازه اگر اینها هم می بود ، باز هم این موضوع مسئله ای میشد بین من و مژگان و ربطی به این جوان فضول و هیچکارهء میدان نداشت . مگر این آقا وکیل تسخیری خانمهای وبلاگنویس است یا داروغهء شهر است ؟ یا خانم جمشیدی خودش نمی تواند جوابم را بدهد که گشته است و در کرهء ارضیه این بابا را پیدا کرده است که از طرفش بیاید خودش را به دست و پایم بکوبد؟ قبلا” عرض کردم ، الان هم عرض می کنم . من این جوان را در حد همان مطالبی که گهگاهی دربارهء جایزهء خروس سفید یا کج شدن مسیر متروی اصفهان می نویسد می شناسم . یک چیزهایی هم راجع به نظراتش دربارهء ماهی گلی و سفرهء هفت سین به یادم مانده بود که البته چند روز پیش متوجه شدم ایشان از موافقین گذاشتن ماهی گلی در سفرهء هفت سین است نه مخالفین آن . بیشتر از این چیزی از این جوان نمی دانم . حالا چرا اینهمه سماجت بخرج می دهد و دارد خودش را به پای من می کوبد ، واقعا” برایم جای سئوال ست . و دیگر اینکه دوستانی مثل شما هم که بنده را دعوت به آرامش و خویشتنداری می کنید هم برایم عجیب است . یک بابایی آمده است و دارد خودش را به بنده می کوبد و داد و فریاد راه انداخته یالا بیا از من معذرت خواهی کن . بنده هم که این جوان نگونبخت را نمی شناسم . حالا تقع دارم کسانی که این جوان – بنام سپهر سلیمی ، ظاهرا” ساکن اصفهان – را می شناسند بیایند ورش دارند ببرندش .

ببخشید اصلاح می کنم (خداحافشی) همان خداحافظی است.

سپهر جان تو هم مثل من اسفندی هستی؟ زهی سعادت. پس به هم خیلی نزدیک هستیم؟ به قول درویش نیستیم؟ درویش پیداش نیست هر چی می خواهیم می نویسیما! ارادتمند تمام دوستانی که چای داغ را در کنار طبیعت می خورند و لذت می برند. خداییش یه جایی قلم خاتمه را بکشید یا بهتر بگویم کیبرد را در جهت خاتمه بفشارید. لطفا. من که کم آوردم.

عزیزان من ، قربانتان گردم
ما در عالم اینترنت فارسی چیزی بنام ” وبلاگستان سبز ” نداریم . وبلاگستان سبز هم چیزی هست شبیه به جزیرهء خضرا ( سبز ) که هنوز عده ای معتقدند محل زندگی امام زمان است و درباه اش کتابها نوشته اند و می نویسند اما وجود خارجی ندارد . با تکرار اصطلاح ” وبلاگستان سبز ” وبلاگستانی به این اسم درست نمی شود . ما در حال حاضر و در میان دو میلیون وبلاگ فارسی ، فقط یک وبلاگ داریم که با معیارهای درست و غربی آن به وبلاگنویسی سبز نزدیک است و آن هم وبلاگ مهاربیابانزایی محمد درویش است . دو وبلاگ ناصر کرمی و دیده بان طبیعت بختیاری هم به دلیل اهمیت بکر بودن ایده هایی که در زمینهء محیط زیست مطرح می کنند ، می توانند در بالای جدول قرار بگیرند . وبلاگ امیر را هم می شود به نوعی در ردهء ” دلنوشته های محیط زیستی ” خوب دسته بندی کرد . تا اینجا شدند چهارتا . سام خسروی فرد هم اگر کمی کوتاه بیاید و حاضر بشود کنار این چهار نفر بایستد و البته یک مقدار بیشتر بنیسد ، می شوند پنج تا . وبلاگ سپهر سلیمی را هم – که اصلا” نمی دانم در چه زمینهء مشخصی می نویسد؟ – بخواهیم به این جمع اضافه کنیم ، میشوند شش تا . مژگان جمشیدی هم که یک روزنامه نگار فصلی هست و غالبا” هر از چندگاهی ظاهر میشود و به لینک کردن مطالبی که در روزنامه مینویسد در وبلاگش اکتفا می کند . چنین وبلاگی حتی با معیارهای وبلاگنویسی ایرانی هم نه یک وبلاگ بلکه بایگانی مقالات یک روزنامه نگار محسوب میشود . با اینحال مژگان را هم که به این جمع اضافه کنیم میشود تازه میشوند هفت تا . سه چهار نفر دیگر هم هستند که هر دو سه روزی یکبار مطلبشان در گرین بلاگ منعکس میشود اما خودشان را جزو وبلاگنویسان سبز نمی دانند . از جمله یک نفر که صرفا” در زمینهء شغلی اش ( امور مربوط به زلزله ) می نویسد و یکی دو نفر که از ورزش کوهنوردی می نویسند . اینها اصلا” کاری به کار محیط زیست و محیط زیست نویس ها ندارند . یک جوان شریفی هم هست که ظاهرا” در رشته ای مربوط به محیط زیست درس میخواند و دائما” مطالب مربوط به دروسش را در وبلاگش منعکس می کند و قاعدتا” دخلی به آن پنج شش نفری که گفتم ندارد . دو سه دوست دیگر هم هستند که هر از چند هفته ای یا چند ماهی و حتی چند سالی! یکبار می آیند و چند جمله ای دلنوشته و غالبا” بی ربط به محیط زیست را مینویسند و می روند که آنها قاعدتا” کاری به کار جمع پنج شش نفره ای که عرض کردم ندارند . اگر از نظر روابط ” بین وبلاگی ” هم که نگاه کنیم فقط محمد دریش است که باز در این زمینه فعال است . به همه جا سر میزند ، نظر می دهد ، تشویق می کند ، دعوت می کند و غیره . از نظر تجمع وبلاگنویسها هم باز فقط همین وبلاگ محمد درویش است که آن پنج شش نفر دائم به آن سر می زنند و برایش کامنت مینویسند . بنابراین ما بیشتر از سه چهار وبلاگ سبزنویس نداریم که با یک ارفاق خیلی بزرگ ، میشوند شش تا . در بین دو میلیون وبلاگنویس فارسی ، با سه وبلاگ یا شش وبلاگ که وبلاگستان سبز درست نمی شود جانم .
در بالاترین هم قریب به ده دوازده نفر نیروی فعال داشتیم که روزانه بطور متوسط چهار تا ده لینک سبز در آنجا می گذاشتند و بیست تا چهارصد کامنت هم می نوشتند که البته در اوائل ، بیست درصد از کامنتهایشان را فحش و تحقیر و توهین به بنده تشکیل میداد و بعد که کاری به کار هم نداشتیم و در این اواخر خود من جزو رای دهندگان ثابت لینکهای آن ده دوازده نفر بودم . متاسفانه سه ماه پیش معلوم شد این ده دوازده نفر سبزاندیش در سایت بالاترین همگی یک نفر بوده اند! و نهایتا” به یک شکل بسیار تاسف بار و خجالت آوری تمام آن آی دی های جعلی – و در واقع تنها مروجین محیط زیست در آنجا – بسته شدند . به این ترتیب مشخص شد که علی میرزا بیگی ، لیلا مرگن ، فرداد دولتشاهی ، حمید لواسانی ، مهدی اربابی و خیلی های دیگر که مایل نیستم اسمشان را بیاورم ، وجود خارجی نداشته اند . ماجرا زمانی جالبتر میشود که بروید و ببینید این ده دوازده نفر چگونه زیر لینکهای من و لینکهای خودشان با هم گفتگو راه می انداختند! . آن دوست محترمی که پشت این اسامی و آی دیهای جعلی نشسته بود از یک جهت نابغه بود و از جهتی دیگر بسیار شوت و مشنگ و خل وضع . نابغه از این جهت که در آن واحد هم در نقش سه زن می نوشت و هم در نقش نه مرد و روزی چهار تا 24 ساعت! برای اینترنت نوردی وقت می گذاشت ، و از جهتی خل وضع بود چون تصور می کرد میشود با ساختن آدمکهایی چوبی و آی دی هایی جعلی در اینترنت یک لشگر سبزاندیش و محیط زیستی راه انداخت . همین شخص نابغه علاه بر ساختن آی دی هایی که بالاترین را قرق کرده بودند ، در وبلاگستان هم چندین وبلاگ سبزنیسی درست کرده بود که البته بخش بزرگی از نوشته هایشان به فحاشی و ریچار گویی و هتاکی و مهمل بافی و مزخرف نویسی علیه من اختصاص داشت . این وبلاگها هم همراه با نویسنده های خیالی و جعلی شان دود شدند و رفتند هوا !
بنابراین ما در حال حاضر چیزی بنام وبلاگستان سبز نداریم. این ” دوستان ” ی هم که سپهر سلیمی مرتبا” به آنها اشاره می کنند جزو همان اشباحی بودند که محو شدند و به آسمانها رفتند . این بندهء خدا در عالم خیالات وهمیات جوانی خودش غرق شده و چنان خاطراتش را از هتاکی ها و فحاشی های من به ” دوستان ” ش ردیف می کند و آنچنان از ” گفتگو و تبادل نظر با دوستان ” ش دربارهء من حرف میزند که تو گویی این دوستان محو شده اش واقعا” وجود خارجی داشته اند و یا حتی هنوز وجود اینترنتی دارند . اینها یک مشت آی دی جعلی و تقلبی بودند که افشا شدند و به آسمانها رفتند . البته بقایای آن آی دی های خدابیامرز را هنوز هم می توان در شکل نامهایی مانند صمدآقا ، ماندانا و امثال اینها در اینجا و آنجا مشاهده کرد .
من از آنچه که بر سر اشباح سبز و وبلاگنویسان خیالی و دوستان ناپدید شدهء سپهر سلیمی آمد مطلقا” خوشحال نشدم . فردی که پشت این ماجرا بود ( و آقای محترمی هم هست ) در واقع یک تنه داشت کار صد نفر را می کرد و جدای از اعمال نفرت انگیز غیر انسانی و بی شرفانه و بی شرمانه ای که علیه من انجام میداد ، واقعا” برای معرفی مطالب محیط زیستی به وبلاگنویسان و کاربران اینترنت در ایران تلاش میکرد . منتها به دلیل اعتقادش به دروغگویی و صد چهره گی و نفرت افکنی و شیادی و اموری از قبیل همین کارهایی که سپهر سلیمی دارد در مقابل من انجام می دهد، شیوهء کارش از اساس و از همان ابتدا غلط بود و آخرش هم به بن بست رسید به آن شکل فضاحت بار معلوم شد که خودش به تنهایی پشت هفت – هشت وبلاگ و ده دوازده فعال بالاترینی قرار داشته . افشای این ماجرا ضربهء بسیار سنگین و مهلکی به اعتبار و آبروی همهء دوستداران محیط زیست ایران زد و اثرات منفی اش به این زودی ها و به این راحتی ها قابل جبران نیست .
بازگشت محدود و موقت من به کامنت دانی یکی دو تن از دوستانی کهاز آن جمع چهار پنج نفرهء قدیم باقی مانده اند صرفا” برای این بود که ببینیم آیا میشود نسل منقرض شدهء آن جمع متلاشی شده و وبلاگنویسان سبز را این بار با وبلاگنویسانی واقعی ( که واقعا” در عالم حقیقی وجود دارند ) احیا کنیم یا نه ؟ همانگونه که برای احیای یک گونهء زیستی از دو عضو باقی ماندهء آن شروع می کنند ، در گرین بلاگ هم از خدمتگزاری به وبلاگهای محمد درویش و ناصر کرمی شروع کردیم و امیدار بودیم بتوانیم ذهن و مرام و شیوه و نگرش و قلم و پشتکار محمد دریش و ناصر کرمی را ( تسط خود این دو دو بزرگوار ) و با کمک رفقایی مانند امیر و هومن و هر کس دیگری که قدم پیش بگذارد ، به تولید انبوه برسانیم و نهایتا” ظرف شاید دو سه سال یک وبلاگستان سبز سالم و حقیقی با وبلاگنویسانی واقعا” سبزاندیش بسازیم . منتها وسط کار ، باز سر و کلهء بقایای اشباح ناچدید شده ای که شرحشان را دادم پیدا شدند و این بار زنگوله دارشان سپهر سلیمی شده است و ول کن هم نیست . یعنی ظاهرا” با خودش عهد کرده است که تا این پروژهء ایجاد وبلاگستان سبز را متلاشی نکند دست بر ندارد!
سپهر سلیمی و آن اشباحی که دائما” تکرار می کند با آنها در ارتباط است – و لابد شبهای جمعه برای این جوان جن گیر خدا ظاهر میشوند – به اندازهء کافی آبرو و حیثیت اسم سبزنویسی و محیط زیستی را به لجن کشیده اند و در بالاترین ارزش و اعتبار کاربران علاقمند به محیط زیست و خود موضوع محیط زیست را سکهء یک پول کرده اند و بر باد فنا فنا داده اند اما همچنان ول کن پای ما نیستند . آنهمه افتضاحی که در وبلاگستان و بالاترین به بار آوردند برایشان کم بود ، حالا باز سر کله شان در اینجا و درست وسط کار ما پیدا شده و جدی جدی میخواهند کامنتهای وبلاگ محمد درویش را هم تبدیل به کامنت دانی فرداد دولتشاهی کنند . من از این جوان جن گیر و خیالباف و آن یکی دوستش – که مثل اشباح و جن های بیایان هر ده دقیقه یکبار به شکل صمد و ماندانا و فرداد و اربابی و علی میرزا بیگی و فرهاد خاکبان و لیلا مرگن و غیره – در می آید خواهش می کنم که بس کنید . تا همینجای جای کار به اندازهء کافی لجن بر سر و صورت وبلاگنویسی سبز کشیده اید و با آن افتضاحی که در بالاترین و بعد بلاگفا و پرشین بلاگ به بار آوردید آبرو و حیثیت محیط زیست و اسم وبلاگنویسی سبز را در عالم اینترنت فارسی برده اید . لااقل این یکی دو وبلاگی که برایمان باقی مانده اند را خراب نکنید .
تمام سعی من – و قطعا” کسانی مانند محمد درویش و ناصر کرمی – بر این است که سعی خودمان را بکنیم و از همین چهار پنج وبلاگنویسی که برایمان باقی مانده اند یک هستهء سالم سبز نویسی تشکیل بدهیم بلکه بشود به تدریج رشدش داد و در آینده ای نه چندان ما هم مثل غربی ها یک وبلاگستان سبز داشته باشیم . اما مگر این جوانهای راه گم کرده و سر از اینجا در آورده می گذارند؟ مگر بقایای اشباحی که آبرو و حیثیت وبلاگنویسی سبز و اسم محیط زیست را در سایت بالاترین بر باد فنا دادند می گذارند؟