چگونه راهسازان در پارک ملی خجیر از 5 میلیارد تومان گذشتند؟!

مطابق وعدهای که داده بودم، فایل شنیداری چهاردهمین برنامه “گفتگوی داغ سبز” در 57 دقیقه و 52 ثانیه هم اکنون در این نشانی بر روی سایت رادیو اینترنتی ایران صدا قرار گرفته است.
شنیدن این برنامه را به آن گروه از دوستانی که نتوانستند، به صورت زنده برنامه را ببینند، توصیه میکنم؛ زیرا دلاور نجفی پرده از واقعیتهای تلخی در این گفتگو برداشته است که بسیار تأملبرانگیز و در عین حال، شایان تحسین است.
در انتهای این گفتگو، وقتی از ایشان راهکار پیشنهادیاش را برای جلوگیری از تخریب پارک ملّی کویر پرسیدم، وی گفت: یکی از سه راهکاری که میتوان پیگرفت، آن است که طرفداران محیط زیست مطالبات خویش را به صورت تجمع و همایش به گوش مسئولین برسانند. در این لحظه به وی یادآور شدم که از قضا دوره افول فعالیت تشکلهای مردمنهاد محیط زیستی برمیگردد به همان زمانی که شما مسئولیت محیط طبیعی سازمان حفاظت محیط زیست را برعهده داشتید! او نیز با شجاعت کمکاری و اشتباه خود را به سهم خویش پذیرفت که صداقتش قابل تقدیر است.
افزون بر این، دکتر نجفی برای نخستین بار به ماجرای تصرف 14 هزار هکتار از اراضی پارک ملی نایبند توسط نیروهای نظامی مستقر در منطقه اشاره کردند و گفتند: در آن زمان موضوع را به آگاهی مقام معظم رهبری رسانده و ایشان، طی حکمی دستور دادند تا این تصرف به پایان رسیده و اراضی به محیط زیست بازگردد. نجفی این را هم اشاره کرد که دولت نهم میخواست آزادراه شهید بابایی را از دل پارک ملی خجیر عبور دهد و حتا 5 میلیارد تومان اعتبار هم در سفر استانی به آن اختصاص داد؛ اما ما باز هم به کمک رهبری نظام، توانستیم از این کار ممانعت کنیم.
وی گفت: به نظر من اهمیت پارک ملی کویر از هر دو منطقه یادشده به مراتب بیشتر است و میتوان در این مورد هم از چنین روشی سود برد.
فقط میماند یک پرسش:
چرا نباید همه دربرابر قانون خود را پایبند بدانیم تا دیگر لازم نباشد برای جلوگیری از هر حرکت طبیعتستیزانهای از عالیترین شخصیت نظام مدد گرفته شود؟
و چرا نهادهای نظارتی ما از قدرتی درخور و بازدارنده برای مواجهه با چنین قانونگریزیهای طبیعتستیزانهای برخوردار نیستند؟!





درود
یکی از شنوندگان اس ام اس زده و از دوستداران محیط زیست دعوت کرده تا در مراسم تولد هزار سالگی سرو کهنسال در روستای ایراج شرکت کنند. سه شنبه 25 آبان ماه.
درود
یکی از شنوندگان به 110 سبز اس ام اس زده و از دوستداران محیط زیست دعوت کرده تا در مراسم تولد هزار سالگی سرو کهنسال در روستای ایراج شرکت کنند. سه شنبه 25 آبان ماه. روستای ایراج، نایین.
به احمد پازوکی:

.
.
آن درخت رعنا را در شهریور 1385 دیده ام … خوشحالم که می خواهند برایش جشن تولد بگیرند. باشد که فرزندان فرزندان اروند هم بتوانند در جشن تولد دوهزارمین سال حضورش در ایران شرکت کنند.
درود …
اگر واقعا اینگونه باشد درود بر ایشان .
داستان پارک کویر و جنگل ابر و باغ اکولوژی نوشهر همانند سنگ محکی است که زر ناب و سره را از مسوار غش دار و ناسره جدا می کند .
تا کنون که خداوندگاران المپ نشین دانشگاهی و پردیسانی ما خوش ندرخشیدند
تا اخرین تیر ترکش چه باشد
البته ایشان گفتند رهبر در مورد این 14 هزار هکتار تصرف شده توسط سپاه در نای بند دستور داد ، اما نگفتند آیا سپاه اراضی را پس داد یا نه ؟ چون واقعیت این است که نه تنها این 14 هزار هکتار پس داده نشد حتی بی شرمانه تر اینکه برخی مسئولان استانی اصلا این محدوده را جز پارک ملی هم دیگر نمی دانند و میگویند مال سپاه است.( من 4 ماه قبل نای بند بودم)
به مژگان جمشیدی:
عجب! یعنی به دستور رهبری هم توجه نکرده اند؟ موضوع را پیگیری خواهم کرد. ممنون که خبر دادید.
بین خودمان باشد اصلا چرا با توجه به شرایط منطقه نایبند را با بوق و کرنا نخستین پارک ملی اعلان نمودند؟!
آیا این روزها قابل پیشبینی نبود ؟
فکرش را بکن حالا که پارک ملی اعلام کردند، این شد! وای به حالی که منطقه آزاد تجاری می نامیدندش!!
گرفتن اینگونه مراسم یادبود شاید مانعی برای قطع این درخت به عنوان مبارزه با نماد ها و یا توسعه بی برنامه باشد .
با سپاس از جناب پازوکی ، سن درخت چگونه تخمین زده شد ؟
اولین گام در افکندن درختان کهن ایران ، نابود کردن و خشکاندن و آنگاه قطع چنار کهن سال امازاده صالح تهران بود .
منطقه نایبندآب های ساحلی عمیقی داشتهع و فاصله کوه با دریا اندک می باشد . در اوایل سال 1357 حفاظت شده اعلان گردید .آن روزگاران جیرفتی و قوچ و پازن و جبیر و پستانداران دریایی گونه های عادی منطقه بودند .
اکنون از 300 راس جبیر دهه گذشته شابد 6 راس مانده باشد و مضحک تر از همه اینکه با آب و تاب اعلان نمودند که محیط بانان نایبند به باتون برقی برای مبارزه با متخلفان مجهز گردیدند .
خود گویی و خود خندی
عجب مرد هنرمندی !
در 3 سال گذشته مرد رندی پیدا شده بود که در این آشفته بازار خیال انتقال تعدادی از آهوان کوهی جزیره فارور را به نایبند داشت .
در صورت مناسب بودن شرایط زیستگاه هیچکاه نیازی به معرفی یک گونه غیر بومی نمی باشد و می بایست با جمعیت بومی و احیای زیستگاه شرایط را بهبود بخشید .
آهوان کوهی جزیره فارور به احتمال زیاد در چند صد سال گذشته از مسقط به این جزیره معرفی شده اند .
و در مسقط حدود 300 راس وجود دارد .
بله شاید برگزاری چنین مراسمی بتواند درخت کشندگان بی مروت را شرمنده کند.
درود …
آن مرد رند نام هم دارد؟!
اسم این مرد رند را نمی دانم ولی باید یکی از آرسن لوپن های آن منطقه در محیط زیست باشد که به عنوان جابجایی گونه ، پولی هم بجیب بزند.
با کمی تحقیق می توانید نامش را هم بیابید .
حالا گیرم که بجای آهوی کوهی فارور ، جبیر هم آوردند در کجا می خواهند رها سازی کنند ؟
بله … مشکل اصلی زیستگاه است که با روندی از همیشه شتابناک تر رو به قهقرا دارد …
فکر کنم نام آن فرد شمس. الف بوده باشد! نه؟
بین خودمان و حاج آقا باشد ها .
حالا که بندری ها رنگ بندری زدند و آمدند و خوردند و گرفتند و بردند و ماندند و گرفتند ….
… تنها مدافع انها از جنس دکتر بهزاد بود و بس .
طفلک چه تاکیدی داشت که اسن من بهزاد است .!!
نام خانوادگی ایرانی هم برای خود دست و پا کرده بود .
یاد دکتر های سبیلوی طاغوتی برنامه های کودک و نوجوان در دهه شصت می افتم
چشم! بین خودمان می ماند … خیالت راحت!!
اطاعت امر شد.
ممنون امیر جان …
امید که 110 سبز، با کمک همه ما روزی بتواند به نجات طبیعت وطن کمکی مؤثرتر ارایه دهد.
داستان محیط زیست کم کم داره میشه مثل داستانهای غم انگیز ولی یه فرق میکنه که تو اون داستانها بالاخره یه اتفاق خوب میافته که خواننده خوشحال از داستان میاد بیرون ولی داستانهای محیط زیست ایران انقدر بد و بدتر میشه که خواننده کتاب و میندازه تو اتیش و از خیرش میگذره.
اما مهم اینه که ما بتونیم نویسندگان این داستانهای غم انگیز را پیدا و رسوا کنیم.
تشبیه تآمل برانگیزی را ارایه دادی محمد جان …
با این وجود من همچنان امیدوارم که پایان داستان محیط زیست در ایران مثل انیمیشن های دوست داشتنی والت دیزنی در خاطره کودکی هامان دلنشین و پرطرب و امیدوارکننده باشد …
استاد گرامی
ممنون از همت والایتان
اگر خیلی ها به طبیعت و محیط زیست شان مینازند ما هم به شماها مینازیم . موفق و پاینده و سرافراز باشید.
جناب حسن زاده شرمنده می فرمایید … کاش درویش می توانست آن گونه که دوست داشت دینش را به طبیعت وطنش ادا کند …
سرفراز باشید.
واقعن اگر روزی نهادهای متولی محیط زیست و منابع طبیعی نخواهند و یا نتوانند صدای شان را به گوش عالی ترین مقام نظام برسانند تکلیف چیست؟ واقعن قانون اینقدر عاجز است؟
درد همینجاست هومان جان …
این که چرا همه ی راه ها باید به رم ختم شود؟!
درود .
sweet
با سلام جناب آقای درویش
جشن نمادین هزار سالگی سرو ایراج با زیبای وشکوه هر چه تمام تر برگزار شد جشنی که با پیشنهاد بنده وپیگری بچه های ایراج صورت گرفت یکی از اتفاقات خجسته برای طبیعت و طبیعت دوستان ایران زمین بود . در این جشن تعداد زیادی از گردشگران خارجی و داخلی نیز شرکت داشتند که از طرف هتل به این جشن دعوت شده بودند در کمال تعجب خبر وتصاویر این جشن از 4 شبکه صدا وسیما به تصویر کشیده شد بسیاری از سایت های خبری این رویداد خجسته را انعکاس دادند
از جنابعالی هم که این خبر را در سایت خود گذاشتید بسیار سپاس گذارم
سخنی زیبا از یک گردشگر خارجی برای سرو
یکی از گردشگران خارجی که در مراسم شرکت داشت مطلبی زیبا در مورد این مراسم بیان کرد
او گفت : این سرو امروز اگر می توانست تا زمین به احترام مردم خم میشد
سرو ایراج بر خود بالید و دانست هنوز هستند کسانی که قلب شان برای فرهنگ و تمدن کهن سرزمینشان می تپد
..
آفرین به شما
با سیمین بانو موافقم.
به نظرم راه نجات طبیعت از دل اکوتوریسم علمی می گذرد. امید که شما در این را بیش از پیش موفق باشید.
عکسهای جشن تولد سرو ایراج را در وبلاگ بچه کویر ببینید
خسته نباشید و ممنون.