مهار بیابان‌زایی

54 میلیارد دلار، تلفات گاز در جهان ؛ خبر خوشی که اشک آدم را درمی‌آورد!

مشعل‌های پارس جنوبی - زمستان ۸۵dsc۰۱۴۴۴.jpg


    

      امروز در درگاه علمی خبرگزاری ایرنا، خبری را دیدم که اشاره به عزم دولت برای کاهش هدررفت گاز از مشعل پالایشگاه‌ها و چاه‌های نفت کشور داشت؛ خبری که ظاهراً باید آن را در رده‌ی خبرهای خوش ارزیابی و طبقه‌بندی کرد. امّا اشکم را درآورد!
محمود حاجی محمدی، رییس گروه پژوهش‌های فنی شرکت پژوهش و فناوری پتروشیمی در باره‌ی این خبر می‌گوید: «گازهای اضافی و جانبی واحدهای پتروشیمی از طریق سیستم مشعل سوزانده می‌شوند که این کار موجب آلودگی محیط زیست و هدر روی انرژی می‌شود. بر اساس اطلاعات بانک جهانی در سال 2000، یکصد و هشت میلیارد متر مکعب گاز در مشعل‌ها سوزانده شده، در حالی که این مقدار زیاد گازها می‌توانند برای اهداف دیگری از جمله تولید انرژی مورد استفاده قرار گیرند.»
    رقم کاملاً درست است! نرخ هدررفت گاز در جهان، فقط از مشعل‌ها چیزی در حدود میزان مصرف یک سال ایران است؛ کشوری که بعد از آمریکا و روسیه، بزرگترین مصرف‌کننده گاز با 123 میلیارد متر مکعب در سال 2008 است. و باز این در حالی است که بدانیم: تمامی جمعیت اروپا با 10 برابر جمعیت ما کمتر از ده درصد ما گاز مصرف می‌کنند!

dsc۰۱۴۴۷.jpgdsc۰۱۴۴۵.jpg


حال از آنجا که قیمت جهانی هر هزار متر مکعب گاز را 500 دلار تعیین کرده‌اند، ارزش گاز هدررفته – بدون توجه به عواقب زیست‌محیطی خطرناک آن – به رقم باورنکردنی 54 میلیارد دلار می‌رسد! و این در حالی است که ارقام هدررفت اشاره شده، مربوط به 8 سال پیش است و امروز به مراتب باید این رقم‌ را چند برابر فرض کرد. کافی است بدانیم: میزان مصرف گاز طبیعی در ایران از 68 میلیارد متر مکعب در سال 2001 با متوسط رشد سالانه 3/10 درصد به 123 میلیارد متر مکعب در سال 2008 رسیده و پیش‌بینی می شود در سال 2012 میلادی میزان مصرف به 277 میلیارد متر مکعب برسد.
    چنین است که ضرورت سرمایه‌گذاری 129 میلیارد دلاری در افق سند چشم‌انداز فقط در صنعت گاز کشور احساس می‌شود.

    مؤخره:
   یاد یک آگهی تجاری از آب‌گرم‌کن‌های گازی بوتان افتادم که اشاره می‌کرد: به منظور صرفه‌جویی در مصرف گاز، تحولی فناورانه در ساخت آبگرم‌کن‌های خود ایجاد کرده‌ایم تا شمعک آب‌گرم‌کن در مواقع غیر ضروری روشن نماند!»
   همیشه همان طور است! از هدررفت‌‌های بزرگ و تاراج عظیم به راحتی عبور می‌کنیم، امّا گاه از سر یک سوزن تو نمی‌رویم!
   به راستی که چه نسل پرمصرف، پرناسازه و بی‌مبالاتی هستیم ما.

محمد درویش

عضو هیئت علمی مؤسسه تحقیقات جنگلها و مراتع کشور

نوشته های مشابه

3 دیدگاه

  1. دوست دارم در مورد اثرات خشک شدن زاینده رود نظرتون رو بدونم.ممنون

    پاسخ:

    درود بر شما. در باره این موضوع ده ها صفحه مطلب نوشته ام که می توانید در همین وبلاگ آنها را در موتور جستجویش بیابید. کلمه گاوخونی و زاینده رود و خشکسالی را سرچ کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا