فرهاد دبیری به دانشکده‌ی محیط زیست آمد و رفت!

     امروز – 12 خردادماه 86 – به اتفاق حمید رفتم به دانشکده‌ی محیط زیست دانشگاه تهران تا شنونده‌ و بیننده‌ی سخنرانی دکتر فرهاد دبیری، مدرس کنونی دانشگاه و مدیرکل دفتر حقوقی و امور مجلس سازمان حفاظت محیط زیست در تیم معصومه ابتکارباشم. دبیری در سخنان 90 دقیقه‌ای خود به شیوه‌ای متین و با استفاده از ادبیاتی حقوقی که تا حد امکان ساده شده بود، تلاش کرد تا نشان دهد: اگر وضعیت محیط زیست در کشور ما، راضی‌کننده نیست، هم به دلیل آن است که قوانین ما دچار لکنت هستند، هم به دلیل آن است که مدیران و کارگزاران اجرایی ما از روح همین قوانین نیم‌بند فاصله دارند و هم به دلیل آن است که محیط زیست مسأله‌ی مردم کوچه و بازار نیست تا برایش شعار داده و زنده باد مرده باد سر دهند.
    امّا باید اعتراف کنم که این حرف‌ها را آنقدر سربسته و محافظه‌کارانه و زیرپوستی زد که بسیاری از مستمعین، در زمان پرسش و پاسخ ترجیح دادند که بهتر است آرامشش را برهم نزده و او را با کفی مرتب از دانشگاه بدرقه کنند.
    کاش دبیری عزیز در می‌یافت که اغلب مخاطبان جوان و دانشجویش، مدیران فردای این حوزه خواهند بود و نه بینندگان متنوع و پرشمار «شب شیشه‌ای»؛ آنگاه شاید اندکی شفاف‌تر و صریح‌تر می‌توانست فاش سازد که چرا جایی ایستاده‌ایم که تنها 8 کشور در جهان مرتبه‌ای پایین‌تر و وخیم‌تر از ما را در حوزه‌ی پایداری محیط زیست اشغال کرده‌اند؟!
    با این وجود، اشاره‌ی دبیری به سنگواره بودن برخی از قوانین موجود، از جمله قانون «حفاظت و بهر‌برداری از جنگل» که از سال 1346 تقریباً بدون تغییر مانده و به صورتی آشکار به دولت اجازه داده تا صرفاً به منظور بهره‌برداری از جنگل، می‌تواند از آن حفاظت هم بکند؛ اشاره‌ای کاملاً تأمل‌برانگیز بود. قانونی که بسیاری بر این باورند یکی از دلایل تخریب شتابناک اندوخته‌گاه جنگلی منحصر به فرد ما در هیرکانی، متأثر از چراغ سبزی است که این «مجوز حقوقی» در طول 4 دهه‌ی گذشته به شرکت‌های بهره‌بردار از جنگل داده است.