ماهی‌ها حوض‌شان گل‌آلود است!

سال‌ها پیش شاعر آسمانی و دوست داشتنی من – سهراب سپهری – گفته بود:
تو اگر در تپش باغ خدا را دیدی
همت کن و بگو
ماهی‌ها
حوض‌‌شان بی آب است …

امروز که داشتم به ارزیابی و داوری برنامه راهبردی بهینه‌سازی الگوهای مدیریت حوضه‌های آبخیز، کار ارزشمند دکتر اسماعیل شریفی و همکارانش در مرکز حفاظت خاک و آبخیزداری می‌پرداختم، ناگهان در بخش تصویرسازی از وضع موجود فرسایش در کشور، با این تصویر روبرو شدم و دلم گرفت …

پیش خود گفتم:
حالا اگر سهراب زنده بود، باید به جای «حوض بی‌آب» از حوض گل‌آلود استفاده می‌کرد! آن هم در کشوری که نرخ فرسایش آن در بهترین حالت، شش برابر میانگین جهانی است.

بیاییم به خود قول دهیم که من و تو هرگز کاری نکنیم که به قانون جهان بربخورد و آب را از اینی که هست، گل‌آلودتر کند.
بیاییم از این پس دیگر از پایان یافتن زندگی نترسیم؛ از این بترسیم که ممکن است هرگز آغاز نشود این زندگی!