سرود مقاومت!

یواش تر برو فلورا جان …
او که در مشاهده یک شاخه رز می گوید: وای چرا گل ها خار دارند؟
و آن دیگری که می گوید: وای چه جالب که خارها گل دارند!
هر دو مشغول توصیف یک پدیده هستند.
چرا ما آن گونه به تفسیر پدیده ها و مشاهدات خود اقدام نکنیم که حال مان را خوش تر سازد؟!
این تلخ بینی ها و تلخ نگری ها – ولو اگر منطقی تر و به واقعیت نزدیک تر باشد – چه به ما و نزدیکان ما خواهد افزود جز غم و درد و رنج و بدبینی بیشتر؟
آن مرد شکسته پا آمده بود تا پلنگ چال، چون می خواست واقعیتی را فریاد بزند: این که همیشه می شود به فرمان دل راند و آنجا بود که دل دوست دارد.
او می خواست بگوید: مهمترین مانع برای برآورده نشدن آرزوهای مان، فقط یک چیز می تواند باشد: این که خودمان نخواهیم که برآورده شود.
همین … و تمام.

من هم آرزو می کنم که فلورا هرگز راست هایی را که غم می پراکنند، باور نکند.
در ضمن ابراز پشیمانی لازم نیست. خوشحالم که همیشه خودت هستی و در پوست کسی دوست نداری فرو روی.
درود.

و من همواره ستایشگر چنین رهروان بی ادعا اما پیش برنده ای هستم.
درود بر شهرزاد گرامی.

درود بر آرش عزیز … قابلی نداشت وبگرد جان.