چرا همچنان سلاجقه و فائزی پور سکوت کرده اند؟!

چهارشنبه هفته پیش از سکوت سنگین و غم انگیز رییس سازمان جنگل ها، مراتع و آبخیزداری کشور – دکترعلی سلاجقه – و نیز رییس دانشکده منابع طبیعی کرج – دکتر مهدی فائزی پور در برابر فاجعه تجاوز به باغ گیاه شناسی ابراز شگفتی و گله مندی کردم و در عین حال این امید را برای خویش محفوظ داشتم که آن عزیزان در فرصت باقیمانده، واکنش هایی سزاوارانه تر از خود و دستگاه متبوع شان بروز دهند.
اینک در مأموریت ارزشیابی در استان خوزستان به سر می برم، اما همچنان دل و جان و اندیشه ام  با زیستمندان مظلوم و به خاک افتاده باغ اکولوژی نوشهر است و همچنان چشم انتظار واکنش عزیزان هستم و هستیم. به خصوص که اینک از طریق آقای دکتر محمد جعفری – مشاور عالی رییس سازمان – می دانم که هر دو بزرگوار از جریان ماجرا آگاهی دارند و حتا علی سلاجقه مراتب اعتراض خویش را نسبت به این رخداد شرم آور در نشست شورای معاونین وزارت جهاد کشاورزی اعلام داشته اند. اما انتظار ما این است که مواضع رسمی سازمان بر روی وب سایت رسمی این نهاد انعکاس یابد.
همچنین برایم جالب است که چرا از بین ده ها هزار دانشجویی که تاکنون از این باغ پژوهشی دیدن کرده اند، هیچ یک حاضر نیستند تا خودرا به نوشهر رسانده و از تمامیت این حریم پژوهشی دفاع کنند؟!
بار دیگر از عالی ترین مقام های مسئول در این حوزه ، یعنی آقایان پرهمت (رییس سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی)، سلاجقه و فائزی پور می خواهم تا مؤثرتر و دلگرم کننده تر از خود واکنش نشان داده و با محکوم کردن علنی این اقدام، به روشنگری و تنویر افکار عمومی بپردازند.
یادمان باشد:
اگر امروز مرد و مردانه در برابر تجاوزگران به باغ گیاه شناسی نوشهر نایستیم، فردا ممکن است دیگر هیچ خاکریزی برای مان باقی نماند که بتوانیم از آن دفاع کنیم.
در عین حال می خواهم از دکتر محمد جعفری عزیز قدردانی کنم که این روزها همه ی توان و نفوذش را برای حفظ موجودیت باغ اکولوژی نوشهر به کار بسته و می کوشد تا عالی ترین مقامات نظام را – دفتر مقام رهبری، رؤسای قوای مقننه، قضاییه و مجریه، رییس سازمان میراث فرهنگی و گردشگری و نماینده مردم نوشهر در مجلس شورای اسلامی – از تبعات ویران گر این تجاوز نابخردانه و آزمندانه آگاه سازد.
این هم شعری که یکی از دانشجویان عزیز پس از تماشای ویرانگری های رخ داده در باغ اکولوژی نوشهر سروده است:

سوگنامه ای بر باغ نوشهر

آن تبر دستان پر کبر و غرور
بی خدا مردان اهل جور و زور
نا جوانمردانه بر ما تاختند
سروهای باغ را انداختند
شهر نا گه پر شد از جیغ درخت
ناله و فریادهای سخت و سخت
هر درخت کز اوج می آمد به زیر
می نشست بر قلب من همچو تیر
چند روز است آسمان گریان شده
سرزمین و جنگل عریان شده
جنگل انبوه و باغ مهربان
سوخت در نادانی و جهل زمان
من زتو زخمی ترم ای باغ من
زخم های تو همیشه داغ من
واقعاً جز مرگ جنگل راه نیست؟
یا که هست و شهر از آن آگاه نیست؟