تاریخچهی مطالعات ارزیابی بیابانزایی در ایران و جهان -6
گروهی از محققین فرانسوی با لحاظ این تعریف که مناطق بیابانی شده را، مناطقی کاملاً عاری از پوشش گیاهی، فرض میکند؛ پس از بررسی اطلاعات موجود، به این نتیجه رسیدند که طی سالهای 1952 تا 1987 در کشور مالی بر وسعت اراضی لخت 5 تا 7 درصد افزوده شده است.
در حالی که Babaev و همکاران (1993)، این نوع نگاه به بیابانزایی را غیرواقعی و ناکافی دانسته و شناسههای بیشتری را افزون بر لخت شدن اراضی، نشانهی بیابانزایی دانستهاند. از همینرو، 60 درصد اراضی کشور مالی را، بیابانی شده ارزیابی کردهاند. آنها همچنین نرخ بیابانزایی در کشور خویش (ترکمنستان) را، در یک دورهی 20 ساله (85-1965) محاسبه کرده و اعلام کردند: 56 درصد کشور با درجات شدید و خیلی شدید در معرض بیابانیشدن قرار دارد. دانشمندان ترکمن، همچنین اشکال مختلف تخریب سرزمین را در 8 رده به شرح زیر معرفی کردهاند:
1- تخریب پوشش گیاهی،
2- فرسایش بادی،
3- فرسایش آبی،
4- شورشدن مزارع آبیاری شده،
5- شورشدن خاک در اثر پیشروی آب دریا و مصرف مداوم آب رودخانهها در کشاورزی،
6- فشردهشدن خاک و تشکیل سله در آن،
7- پیشروی بیابان در اثر عملیات فنی یا تکنوژنتیکی،
8- بیابانزایی به وسیلهی حیوانات.
