و اینجا مخزن بزرگترین منبع تأمین آب شرب تهران است!

درویش عزیز
.
وقتی از آن قاب ها و چهار چوب هائی که ذهن ها را دچار خود کرده برایت گفتم ،
بمن ایراد ها گرفتی ،
شاید یکی از مواد شیمیائی که در هر خانه ای یافت میشود ،
طیفی از جرم گیر ها ، ضدعفونی کنند ها ، گند زداهاست ،
که تا ثیر بی نهایت مخرب بر ” انسان ” دارد ،
بخصوص با این حجمی که تصور میشود برای تمیزی بیشتنر باید غلیظ تر و بیشتر مصرف گردد ،
ما در قاب و چهار چوب خانه ،
همه چیز را تمیز و ضدعفونی میکنیم ،
.
.

کاسه توالت ها هم بیشتر مواقع برق میزند ،
.
.
اما از خانه که بدر می آئیم ،
در هر ساعتی ممکن است کیسه زباله را در کوچه بگذاریم ، حتا در زیر آفتاب داغ ،مهم نیست ، هست ؟
پس ماند خوراکی یا ……….. را به کنار درختی ( اگر همت کنیم ) و الا به جوی آب می اندازیم ، مهم نیست ، هست ؟
همینکه بسته بندی زیبا و چشم نوازی از انواع خوراکی ها و نوشیدنی ها می بینیم ،
تاریخ مصرفش را اصلن نگاه نمی کنیم ، مهم نیست هست ؟
بمحض احساس اندک کسالت ،
انواع دارو ها را بی باکانه مصرف می کنیم ، مهم نیست هست ؟
اتومبیلمان کثیف میشود اگر پس ماند خوراکی های میل شده در اتومبیل را در آن نگهداریم ،
پس به سادگی شیشه را پائین می آوریم و در هرکجا که میرانیم ،
آن ها را تخلیه میکنیم ، مهم نیست ، هست ؟
این ها از همان جائی آب میخورد که :
مثلن شهرداری که مسئولیتی هم در نظافت شهر دارد ،
فقط برای تمیزی و زیبائی شهری مانند تهران ،
روزی تا سه بار زباله های شهر راجمع می کند ،
و هزینه عجیب بالای آن را ار شهروندان بشکلی و بطریقی باز میگیرند ،
بجای آنکه شرایطی را فراهم آورند که فقط یکبار زباله ها جمع آوری کند ، مهم نیست ، هست ؟
.
اگر میکروفونی در اختیارمان قرار گیرد ،
” انچنان سخنوری میکنیم که انگار آخر دانائی هستیم ،
اصلن دانای کل هستیم ” منزه و کامل !!!!!!
.
میدانی ” درویش عزیز ”
خود بینی و خود محوری های ما باید بشکلی فروریزد ،
اگر چنین نشود ،
تو خواهی دید :
درختان با بی باکی بریده میشوند ،
زباله ها در نهر های آب شنا میکنند ،
گونه های جانوری شکار میشوند ،
سد ها ساخته میشوند ،
به انرژی های پاک ( سبز ) بی اعتنائی میشود ،
و در پایان ،
رسانه هایمان ،
فضائی رویائی از انواع و اقسام پیشرفت ها به چشم هامان میکشانند .
گاه انچنان گزافه ،
که انگار جهان در انتظارانتقال دانش فنی پیشرفتهای ماست ،
آن هم برای جبران عقب ماندگی های فرهنگی خودشان ؟؟

آقای درویش عزیز…

من تا به حال عکسی بزرگتر از عکس اول, از نظر سایز, در وبلاگ شما ندیده ام. فکر میکنم این موضوع, تأکید شما بر موضوع گزارشتان و یا در حقیقت, اخطار نسبت به عواقب آلوده کردن آب شرب بخشی از هموطنان میباشد که بسیار عالمانه, مد نظر قرار گرفته است تا با درشتنمایی آن عکس, “جزایر مرگبار” با وضوح بیشتری دیده شوند.

آقای درویش, پرسیده اید که آیا “…مردم در بروز این رخداد مقصرتر هستند یا متولیان آب کشور و یا نهادهای تبلیغاتی و فرهنگی و آموزشی ما؟!” که به نظر من, هر سه گروه مقصر هستند ولی مقصر اصلی را کسانی فراتر از این سه گروه میدانم. همانهایی که اصل عدم پاسخگویی را در این کشور بنیان نهادند. همانهایی که پس از تأمین بودجه, نصف آنرا از طریقی دیگر به جیب خود برمیگردانند. همانهایی که مردم و حقوقشان را به هیچ می انگارند و از آگاهی آنها میترسند.

آقای درویش, شما که خود در این مملکت و بخصوص در حوزه ی محیط زیست بسیار فعال هستید, هنوز نمیدانید سرنوشت آن چهار میلیارد تومان چه شد؟ کجا رفت و یا خواهد رفت؟, وای به حال مردمی که اصلا” نمیدانند چنین بودجه ای برای حفظ سلامتی آنها هزینه شده است. این جهار میلیارد تومان, تنها یک قلم از صد ها میلیاردی است که به اسم مردم ولی به جیب خیلی ها واریز شده است.

آقای درویش, این عکسهای شما دست کمی از نشان دادن یک جنایت ندارد. جنایتی که قربانیانش به دلیل فقر و بدبختی, توانایی رفتن به کناره ی رودخانه ی کرج و حتی خرید بطریهای آب را ندارند. جنایتی که سالیانه صد ها قربانی از طریق امراض گوارشی و ناراحتی های روده ای میگیرد و خیلی ها نمیدانند منشاء آن کجاست؟. بیایید و این عکسها را در نشریات و سایت های دیگر نیز بازتاب دهید تا شاید حداقل, بخش اندکی از مردم با این جنایت! آشنا شوند و در آینده مرتکب چنین فجایعی نشوند. شاید این عکسها, همانند عکسهای آقای ندری از داشلی برون, یک تلنگری هر چند کوچک, به متولیان امر بزند و وظایفان را به آنها گوشزد کند.

این خبر خیلی بدیه مهندس …
واقعاً چقدرمتاسفم :(((( کی این مملکت مملکت میشه و کی برخی از آدمهاش هم …. سانسور کنم شاید بهتر باشه !

به امید ایرانی سبزسبز سبز و پاک پاک پاک