از دیدن این کامیون چه حالی به شما دست می‌دهد؟!

سلام
وقتی صفحه رو باز کردم…اولین چیزی که به ذهنم رسید پیش از اینکه متن رو بخوانم..این بود..زندگی بر باد رفته؟….آن هم به بدترین شکل…!!بدون اعتراض..چون باید سر خم میکردی!! باید فرمان می بردی…از سرنوشت گریزی نیست!!!مثل خیلی از زندگی های ما انسانها..که باید زندگی کرد..وتسلیم بود…!یک ده دقیقه ای روی عکس مکث کردم…بعدش یادم آمد حتما نوشته ای..توضیحی داره…دیدم شما هم اول دوست داشتید بقیه نظرشون رو بنویسند…وچه نظرهایی همه یک جورهایی هم عقیده هستند در این حس…این حس انسان دوستانه ی!!!!بعضی از بشر دوستان!!!ولی به دور از تمام ..این نوشته ها..فکر می کنید داریم به کجا می رویم؟
به کجا چنین شتابان!!!!
…..
🙁
وچه فیلمی..!!
🙁

در مورد ترجمه نوشته های منشور کورش بحث و اختلاف نظر زیاد هست .. شنیده اید یا خوانده اید در این مورد ؟ اما هر چه هست نوشته دلنشینیست که به اهمیت طبیعت و درخت در تاریخ ایران باستان اشاره می کند .

ای میل ربطی به موضوع پست شما نداشت و به همین خاطر جلویش نوشتم ” خارج از موضوع ” .. ظاهرن یکی از خواننده گان وبلاگ شما این ای میل را می فرستد . اینجا نوشتم تا بخواند . در هر صورت ببخشید که از وبلاگ شما استفاده ای به سود خود کردم . چون ایشان وبلاگی از خود ندارد این راه انتخاب کردم .

خانه درختی را ازآن جهت بکار بردم که بروی بالای آن روی تن یک موجود زنده بنشینی و زندگی کنی دلت به ریشه های تا عمق فرو رفته آن قرص باشد دمی هم تراز پرندگان و برگ هایش شوی و دردل درخت بخوابی
بنظرم آمد بخاطر سال خورده بودن قطعش کرده اند یا پشت قطع کردنش اندیشه ای نبوده
چرا بشر نباید از طبیعت آن گونه که هست استفاده کند و در آن دست ببرد؟

درود…

عبور می کنم از وهم جاودانه ی خود
و پیر می شوم امروز در جوانه ی خود

تمام عمر اسیرم، اسیر شایدها
و غرق در دل دریای بی کرانه ی خود

امید رویش فریاد در گلویی نیست
فضای حنجره خالی شد از ترانه ی خود

میان موج مشیت همیشه در چرخم
گرفته قایق تنهایی ام بهانه ی خود

ببین که از من تنها، فقط تنی مانده
تمام روح مرا برده ای به خانه ی خود

ببین که فال تو در انتهای فنجان است
و ماجرای تو را برده تا دهانه ی خود

اگرچه راه غریب است و بار سنگین است
خیال خوب تو را می کشم به شانه ی خود

بذار دور شود از نگاه تشنه ی ما
پرنده ای که غریب است توی لانه ی خود

سید فواد توحیدی

غمم گرفت.درخت رو باید ایستاده دید.مثل سردار فاتحی که شکست خورده برمیگرده.ولی حس مرگ نداشتم.تنه درخت به نظرم زنده امد.ولی در هم شکسته و حقیر با یادگاری از دوران پرشکوه و پرعظمت.اهان!چقدر شبیه فرهنگ خودمان

البته این را یادم رفت بگم که در نوشته ایشان به وضوح می شود علاقه شان را به درویش دید. اینطور نیست؟

سلام عمو…
اگه اینجا نمیام دلیل بر این نیست که اینجا رو نمی‌خونم، ولی تا حالا خیالم راحت بود، که یانجا یعنی این وبلاگای شما فضای امنیه، فضایی مختص آدم‌های روشن‌بین و خوش فکر، مثبت‌اندیش…
که هست البته، ولی نمی‌دونم چرا حتی چنین محیطی که برای من کاملاً فرهنگی محسوب می‌شه هم، از حرف‌های خاله‌زنکی و عمومردکی!!!! (ببخشید با این الفاظ قبیح نوشتم) در امان نیست!!!!

واقعاً تاسف می‌خورم که ما حتی اینجا در این فضای مهربان و صمیمی که چیزی جز دوستی و حسن نیت دیده نمی‌شه هم آلودگی وجود داره و باید پالایش کرد!!!!

واقعاً متاسفم که ما که به دنبال پاکسازی و نگهداری محیط زیست هستیم و نقطه مشترک همه ما که اینجا کامنت می‌دیم همینه، چرا محیط دورنمون رو عاری نمی‌کنیم از خصوصیات نادرست!!!!

عمو… عمو درویش، یه موقع‌هایی فکر می‌کنم یه جاهایی کار داره خوب پیش میره، کلی ذوق می‌کنم، کلی حس خوب می‌گیرم، مثل اینجا،‌ مثل خونه نوشته‌های شما،‌مثل دلنوشته‌ها یا مثل اروند…

بعد یهو می‌خوره توو پرم…
می‌بینم یکی اومده یه کامنتی داده که خلاف قوانین نانوشته‌ی این خانه و خانه آبیه…
می‌بینم یکی اومده و یک کامنتی توو بلاگ من داده که به ریخت من نمی‌خوره، از همون هجویات خاله زنکی…

عمو… عموو… پس ما کی درست می‌شیم؟!!

گاهی دلم می‌سوزد از باغی که می‌سوزد…

از آنیموسی متشکرم
واقعا نمی دونم چرا فرهنگ ما درست شدنی نیست ؟!!
یکی به من بگه آرزوی سلامتی کردن برای کسی که از محیط زیست و بر ضد بیابان زایی خبر رسانی می کنه و در محیطی کاملا فرهنگی خیلی بده ؟
من نمی دونستم!!!

سلام آقای درویش
فیلم آواتار رو دیده اید؟

https://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A2%D9%88%D8%A7%D8%AA%D8%A7%D8%B1_(%D9%81%DB%8C%D9%84%D9%85_%DB%B2%DB%B0%DB%B0%DB%B9)

بی نظیره
اگه ندیده اید حتما” ببینید. به پیشنهاد یکی از دوستان دو روز پیش دیدمش.
البته شما و علاقمندان محیط زیست حتما” تا حالا اونو دیده اید. محصول 2009است.
ماجرای فیلم در یک سیاره خیالی بنام پندورا می گذره، مردم اون سیاره الفت عجیبی با طبیعت دارند و همه موجودات در این سیاره (انسان و درخت و جانداران دیگر) همه از طریق یک سری رشته های عصبی با هم ارتباط برقرار می کنند. در این سیاره یک درخت مقدس وجود دارد که خالق و کنترل کننده تعادل در سیاره است به این درخت ایوا می گویند که عبری کلمه ی حوا است.
و در واقع مثل اینکه مادرشان است. (مثل زمین برای رئیس جوزف آقای عبادی)
فیلم در مورد ستیز بین طمع و حرص بشر با طبیعت است که انسان های حریص با استفاده از تکنولوژی های مخرب برای بدست آوردن عنصری کمیاب با طبیعت می جنگند.
موقعی که درخت تنومند در این فیلم قطع شد و افتاد یادم به همین یادداشت شما و درخت تنومند قطع شده روی کامیون افتاد.

خانم یا آقای تمامت تنهایی،
اتفاقاً من معتقدم، مطرح کردن این نوع کامنت‌ها که شما می‌فرمایید ایراد دارد و در مقابل آن بازخورد دادنش اینجا هم یک ایراد دیگر است…
منظورم دقیقاً این بود که اینجا نباید خیلی چیزها را بیان کنیم یا حداقل کوتاه و کنایه‌وار باید بگوییم و بگذریم…
خیلی کش آمده مطلبی که نباید…

آقا یا خانم آنیموسی
وبلاگتون رو دیدم چقدر اون گلهای نرگس زیبا بود

سلام آقای درویش وب سایت شما عالی بود میخوام باهاتون دوست شم

ممکنه بهم سر بزنین وبم تنفس باعطر رهایی است

ایمیل رو فرستادم

ای وای این درخت خونه چه حیوونهایی بوده و چه حیوونهایی بی خونه شدن با بریدنش :((

این درخته چقده با محیط اطرافش پارادوکس داره استاد
انگار آخرین بازمانده یه جنگل بوده که اونم به فنا دادن 🙁
دلم واسه سنجابا سوخت @

با وبگرد موافقم .

فقط در همین یه مورد با وبگرد جان جانتون موافقم .

دکتر دوستان همه چیو گفتن . اما همه یه طرف این آنجلینا جولیه ته فیلم چی بید ؟ ربطش چی بید؟

این همه زحمت کشیدین این النگو جان آدم نشد ! 😀
بابا برگردییییییییییییییین !
ما اونور کپک زدیم

😀
خاک به سرم!العانه با این کامنتای پرایوت سابجکت ما ملت مسلمان میان مارو دیسلایک میکنن به فنا میریم !
خدا بانی این لایک ها رو ……..
خودتون یه کاری کنین مهندس!اصن به خدا چه ! 😀

😀
jatoon acidi khalie

سلام
خیلی جالب بود آقای درویش متشکرم

درخت بلوطی هست در یک روستائی.
مردم میگن این تنها درخت بلوط در این منطقه است. این منطقه گرمسیری است و ظاهرا”بلوط در سردسیر می روید. (البته شاید برای شما متخصصین طبیعی باشد من که تخصصی در این زمینه ندارم!) سالیان سال است که مردم بهش پارچه های سبز می بندند و این درخت براشون مقدس است. فکر کنم اداره اوقاف هنوز از این درخت اطلاعی نداره! زیاد بزرگ نیست و معلوم نیست چند سالشه. از هر کس پرسیدم می گفت که همیشه این درخت بوده!
یک چشمه آب هم نزدیکش بوده ولی در حال خشک شدن است یعنی تقریبا” خشک شده است.
در سال های گذشته (و نه چندان دور) اون منطقه پر از درختان کنار بوده است و الان به ندرت درختی در اون منطقه دیده می شود. یک رودخانه فصلی هم بوده که دیگه نیست.
جمعه رفتم اونجا رو دیدم هم برای اون درخت ناراحت شدم و هم برای اون دختر زیبائی که به سختی داشت از اون چشمه برای شستن لباس ها آب در می آورد. ازش پرسیدم کلاس چندمی؟ گفت درس نمی خونم. گفتم تا چندم خوندی؟ گفت تا پنجم. گفتم اگه ادامه می دادی الان کلاس چندم بودی؟ گفت اول راهنمائی. یعنی امسال اولین سالی است که از درس و مدرسه جدا شده. یعنی هم سن دختر خودم. جمعیت این روستا کم است و مدرسه فقط تا پایان مقطع دبستان هست. پسرها برای مقطع راهنمائی پیاده به روستای مجاور می روند ولی دخترها فقط تا کلاس پنجم درس می خوانند.

اصل 30 قانون اساسی: دولت موظف است وسایل آموزش و پرورش رایگان را برای همه ملت تا پایان دوره متوسطه فراهم سازد و وسایل تحصیلات عالی را تا سر حد خودکفایی کشور به طور رایگان گسترش دهد.

ببخشید آقای درویش
مطلبم در مورد اون درخت و خشک شدن چشمه و رودخانه و از بین رفتن درختان کنار به مطلب شما بی ربط نبود ولی قسمت آخر نوشته ام فقط برای درد و دل بود چون از اون موقع تا حالا اون دختر و دختران دیگری که این سرنوشت رو دارند فکرم رو مشغول کرده و اینجا جای خوبی است برای درد و دل کردن!

تحلیلتون در مورد کامیون و درخت اگر چه بسیار جالب بود ولی ناامیدکننده هم بود.
یعنی واقعا” ما محکومیم به این سرنوشت؟

به سیمین بانو:
درسته قبول دارم که روایتم از ماجرای این کامیون، تلخ و ناامیدکننده است؛ اما دانش و تجربه من در حوزه محیط زیست، پس از 22 سال آن را تأیید می کند! نمی کند؟
برای همین است که باید قبول کنیم:
گاه یک پایان تلخ
بهتر از یک تلخی بی پایان است! نیست؟
.
درست مثل ماجرای آن دخترک در نزدیکی قلعه خندان گرگان و سرنوشت تیره ای که انتظارش را می کشد یا طنز تلخی به نام اصل 30 قانون اساسی!
.
مرغ سحر را که یادت هست؟ انگار واقعاً عمر خیلی چیزها به پایان رسیده است …
.
عمر حقیقت به سر شد، عهد و وفا بی اثر شد

ناله عاشق، ناز معشوق، هر دو دروغ و بی ثمر شد

راستی و مهر و محبت فسانه شد

قول و شرافت همگی از میانه شد

از پی دزدی، وطن و دین بهانه شد

دیده تر کن

جور مالک، ظلم ارباب، زارع از غم گشته بی تاب

ساغر اغنیا پر می‌ناب، جام ما پر ز خون جگر شد

ای دل تنگ ناله سر کن، از مساوات صرف نظر کن

ساقی گلچهره بده آب آتشین، پردهٔ دلکش بزن ای یار دلنشین

ناله بر آر از قفس ای بلبل حزین

کز غم تو، سینه من، پر شرر شد، پر شرر شد
.

من خودم قبلا با کسی که یه درخت تنومند رو تو گیلان دستور

سلام،
عمداً با سلام شروع کردم چون یه عالم پیام و امید در دل همین کلام وجود داره
چه جالب سلام کلام امید پیام.
می دونید برای اینکه سلام که یکی از اسمهای خداست ( و جانِ معنای اون، اینه که من برای تو و برای همه سلامت و سعادت طلب می کنم ) چه دراز زمانی از عمر بشریت گذشته و چه رنجهایی تحمل شده تا از اون توحش اولیه ی بشر به یک فرهنگ و ادب در شروع یک دیدار یا آشنایی یا یک مواجهه ی انسانی تبدیل بشه.
ببینید این پیکر بریده را بر آن غول آهنین
و بخوانید مرثیه هایی چونان حزین
ولی نکنید اشاره به غیر و به دیگران
تو سقوط درختان را به دست خود ببین
تا ما هر کدام در هر گوشه ای از این فراخنا و بر هر کاری که مشغولیم (مسئولیم) همینیم که هستیم، همین هست که هست.
سرنوشت محتوم مردمی که آهسته آهسته خواب را و مرگ را باور کردند و به منادی شیطان حرص و دروغ و سستی و ترس و نا امیدی و … پاسخ دادند و سلام و عمق معنای آن را فراموش کردند.
اما من از آنها (این ها) نیستم و نمی شوم و سرنوشت دیگری را آرزومندم و همیشه با سلام شروع می کنم و ادامه می دهم و به پایان می رسانم، سلام سلام …