پرسشی تلخ به بهانهی تجاوز به یک نهالستان گرمسیری ارزشمند در لردگان!
آن پرسش تلخ این است: چرا دیواری کوتاهتر از منابع طبیعی پیدا نمیشود؟! حدود سه سال است که تهاجم به عرصههای منابعطبیعی شتاب گرفته است. در این میان، کارگزاران دولتی و بله قربان گویان حکومتی به دلیل مأمور بودن و معذور بودن – لابد! – بیشتر از هر زمان دیگری به کاهش مقاومت در برابر طبیعت ستیزان قدرقدرت دولتسالار همت گمارده و میکوشند تا با کمینهی هزینه، بیشینهی منافع را ایثارگرانه به زمینخواران و طبیعت خوران ببخشایند!
از همین روست که بعد از ماجرای تأسفبار و سریالی تجاوز به ایستگاه تحقیقاتی کام فیروز در استان فارس، باغ اکولوژی نوشهر، ایستگاه پژوهشی مارگون در کهکیلویه و بویراحمد، ایستگاه تحقیقاتی سیراچال در البرز مرکزی و … نوبت به نهالستان ارزشمند و دیرینهی لردگان در منطقهی گرمسیری زاگرس رسیده است تا با مهرورزی برای توسعه مسکن مهر قلع و قمع شود!
غافل از این که چگونه میتوان استمرار حیات را در برهوتی بدون نبات و آب تصور کرد؟
هومان خاکپور که خود سالها مسئولیت منابع طبیعی خطهی سبز لردگان را برعهده داشته است، اینک با دردمندی و افسوس در تارنمایش از تاراج زحمات ارزشمندی که به وسیلهی او و همکاران سختکوشش در آن دیار عزیز به سامان رسیده، فغان کرده است.
فریاد کمکش را دریابید و بکوشیم تا از این پس حرمت این اندک جایگاههای پژوهشی و اجرایی کشور را در حوزهی منابع طبیعی بیشتر بدانیم.
مؤخره:
کابوسم این است که به شنیدن فریاد کمک هم عادت کنیم …
کابوس و هراسی که همیشه در پس ذهنم مشوشم می کند را چه زیبا نوشته اید:
“کابوسم این است که به شنیدن فریاد کمک هم عادت کنیم”
و کاش می نوشتید از دست ما جز همدردی چه بر می آید؟
درود بر دوست همیشه فریاد رس …
ممنونیم …
سلام وبلاگ خوبی داری
اگه وقت کردی یه سر هم به من بزن
خوشحال میشم
به امید همکاری با هم
پیروز باشی