به کردار او در جهان مرد نیست!

ننوشتید ساعت 16 چه روزی جلسه بعدی برگزار میشه …

سلام مهندس جان
این خیلی عالیه ، ممنون که خبر دادین ، اما از ساعت 16 الی چنده ؟
اگه کمی با تاخیر برسیم اشکالی نداره ؟ خود شما هم تشریف دارین ؟ من اگه بتونم میام .. البته اگه بتونم چون ساعت 16 سعی میکنم از شرکت بزنم بیرون و …

راستی سوال جالبیه که چرا رستم برای شکست سهراب از نیرنگ سود جست ؟

اگه رستم ” رستم ” نبود شاید جای این سوال هم نبود ولی حالا ؟!!!

متاسفانه نیرنگی و دورنگی و … که در بین ایرونی ها رواج بسیار داره ظاهراً این روزها هم بازارش بسیار داغ هست و برای برخی هم جوابگو …
اما بنظر من بالاخره دست آدم مکار رو میشه و شده …
شادباشین و به امید دیدار

سلام
رستم هم یک انسان است و شاید بهتر این باشد که او هم خطا کند.نباید آنقدر انسان‌ها را مقدس دانست که فرصت اشتباه از آنها گرفته شود.
از طرفی شاید آن پی فرزانه با این داستان‌اش به درس می‌دهد که نتیجه‌ی نیرنگ تا بدین‌جای می‌تواند آسیب‌زا و جان‌کاه باشد. تا بلکه خوانندگان این حکایت به نیرنگ نپردازند

یادم هست با چه افتخاری از لحظه ی تولد رستم می گفت و
چگونگی نامگذاری اش ؛
داستان پیروزی بر پیل سپید؛
تسخیر سپند کوه ؛
انتقام گرفتن از کسانی که نریمان را کشته بودند ؛
گذشتن از هفت خوان و
کشتن دیو سپید ،
جنگ با شاه مازندران و
ازدواج با تهمینه
و
.
.
.
جنگ با سهراب…

و
دقیقن وقتی به این قسمت داستان می رسید ؛ صدایش بم می شد و
نمی دانست چگونه آن همه سوال ِ ذهن کودکانه مرا در مورد ناجوانمردی ِ آن لحظه ی رستم قهرمان و پهلوانم ؛ توضیح دهد!

سپاس از باز یادآوری تان ؛
اگر بخت یارمان باشد , می بینیمتان.

امروز چهار شنبه 25 فروردین از ساعت 16 تا 18
آدرس: شهرک غرب ایران زمین شمالی روبروی بیمارستان بهمن فرهنگسرای پور سینا(ابن سینا)
نخستین نشست کانون فردوسی بزرگ

ورود برای همگان آزاد و رایگان است.

درویش گرامی با اجازه شما دوباره زمان و جای برگزاری نشست را نوشتم تا وقت دوستان برای رفتن به آدرسهایی که گذاشته اید گرفته نشود.
مایه ی سربلندی خواهد بود که دوستان به پیوندها سر بزنند.

دو نشست پیشیین کانون افتخار میزبانی شما و شقایق گرامی و فرزندان نازنین تان را داشته است . بسیار خوشحالم که از دوستان زیست بوم دعوت کرده اید.
به امید دیدار

هنگام پرسش شما از استاد صادقی آنجا بودم و پاسخ و حالتش را می دانستم با این حال دوباره تماشایش کردم و حلقه ی اشک را در چشمانش دیدم چشمانم پر اشک شد.

در زندگی نامه استاد یک شاهنامه خوانی صادقی خوانده ام که مادرش بختیاری بود و از کودکی برایش داستان های شاهنامه را می گفت . زمانی که به سختی کار می کرد و در آمد اندکی داشت برای تماشای نقالی به قهوه خانه می رفت و پول هایش را جمع می کرد تا وقتی نقال به سهراب کُشان می رسد پولی بدهد تا نقال آن داستان را نخواند.
آنجا که شما را در آغوش گرفت در چشمانش خواندم : نپرس…

شاهنامه این هزار راز وماز را هر خواننده ای به گونه ای می بیند با اینکه دیدگاه استاد صادقی را دراین باره نمی پذیرم ولی آنچنان برایم ارجمند است که ذره ای از علاقه ام به ایشان کم نمی کند.

به نام خدا

وبلاک از غنای مناسبی برخوردار است. برای آقای مهندس درویش سلامت فکر و قلم، و برای وبلاگ غنای بیشتر آرزومندم.

فکر میکنم رستم در خوان آخر با خودش روبرو شده، یعنی در خوان آخر نه سهراب که خودش رو شکست داده، ظاهر تلخی داره، اما در باطن شادی آفرین و روح افزاست، کاش ما همه مون به این مقام برسیم.
فکر میکنم در اون مقام رنج بی معناست.
خیلی دلم میخواد نظر استاد امیر صادقی رو هم بدونم، همینطور نظر خودتون رو، دریغ نکنین باشه؟!!

حیف که نمیتونستم بیام تهران.سالهایی که تهران زندگی میکردم یعنی تا پاییز 87 به جلسات پیرامون شاهنامه تو شهر کتاب میرفتم. خیلی لذتبخش بود.

سفر خوبی داشته باشید،‌ استاد. سلام ما هم برسونید.

فریدون فرخ فرشته نبود
ز مشک و ز عنبر سرشته نبود
ز داد و دهش یافت آن نیکویی
تو داد و دهش کن فریدون تویی
…
یادش بخیر محمد جان چه صبح هایی …

هومان خان برایمان از شاهنامه خانی در بیل بختیاری ها بگویید.لایاردانگلیسی در سال 1840 اشاره داشت که شبها خوانین چطور به شاهنامه گوش می کردند

آقای درویش, راجع به سئوال شما باید عرض کنم که به نظر من رستم از هیچ نیرنگی در جنگ با سهراب استفاده نکرده است.

اگر رفتن او را شبانه و بطور پنهانی به بارگاه سهراب, نیرنگ بدانیم. این کار یکی از شگردها و نبوغ رستم را میرساند که خود را به خطر انداخته و راجع به هماوردش اطلاعات کسب کرده است, و هیچ نشانی از نیرنگ در این کار دیده نمیشود.

اگر هم در میدان جنگ و به هنگام رویارویی با سهراب, خود را رستم معرفی نکرده, باز هم نمیشود اتهام نیرنگ را بر او بست.

زیرا با اینکه میدانست با فرمانده ی سپاه توران روبرو است ولی برایش کسر شآن داشت که با یک جوان کم و سال دست و پنجه نرم کند. او که پوزه ی هزاران سردار و فرمانده سپاه دشمن را بخاک مالیده بود, عارش می آمد که در مقابل یک جوان کم تجربه که گفته اند دوازده سال بیشتر نداشته است, خود را رستم معرفی کند.

شاید هم به این دلیل که حدس میزد اگر خود را رستم معرفی کند, آن جوان از شنیدن نام رستم پهلوان, خود را ببازد و در جنگ شکست بخورد و او نمیخواست با این کار, روحیه ی حریفش را خراب کند بلکه قصد داشت در یک جنگ عادلانه و برابر, او را شکست دهد. که به نظر من در اینجا هم رستم از هیچ نیرنگی سود نجسته است.

پاسخ به پرسش شما:

اگر تندبادی براید ز کنج / بخاک افگند نارسیده ترنج
ستمکاره خوانیمش، ار دادگر؟ / هنرمند گوییمش، ار بی‌هنر؟
اگر مرگ دادست، بیداد چیست؟ / ز داد این همه بانگ و فریادچیست؟
ازین راز جان تو آگاه نیست / بدین پرده اندر ترا راه نیست
همه تا در ِ آز رفته فراز / به کس بر نشد این در ِ راز باز
به رفتن مگر بهتر آیدت جای/ چو آرام گیری به دیگر سرای

از شاهنامه جلال خالقی مطلق

گاهی وقت ها ،
گاهی وقت ها ،
گاهی وقت ها …
ناچاریم،
هزینه ی زیادی بپردازیم برای بدست آوردن تجربه های بزرگ ،
برای بزرگ شدن ،
برای قد کشیدن ،
برای آنکه یک سر و گردن از تمام ابرهای دنیا بلندتر شوی ،
برای آنکه همسایه ی خورشید باشی ،
گاهی ،
ناچاریم،
هزینه ی زیادی بپردازیم …

باید قلبت از همه ی تعلقات خالی شده باشد تا عشق … عشق … آآآآآآآآآآی عشق … پا بگذارد به آن

این بند ناف ِ تعلق که نامش سهراب بود ، باید گسسته می شد و هیچ کس جز “خود” رستم قادر به بریدنش نبود

رستم باید و باید ، “خود” ش را می شکست و هزینه ی این خودشکنی را باید می پرداخت …
سنگین بود … هزینه اش را می گویم … سنگین بود … حتی برای شانه ی ستبر رستم

🙂

منظور من هم همین بود استاد جان
بچه خود آدم و بچه مردم نداره!
من معتقدم وسیله هدف رو توجیه نمی کنه
وسیله اگه درست نباشه از آرمانی بودن هدف کم میشه

پاسخ:

آفرین.

من هم با نظر استاد شجاع پور موافقم که میگن رستم سهراب رو شناخته و به خاطر وطن از مهر پدر فرزندی چشم پوشیده و نجات یک تن رو بهای خون هزاران نفر نکرده و در تنها چیزی که براش مهم بوده اون ایران بوده و به قول استاد سرور و تاریخ دوران بود ایران بود ایران بود.
با تشکر

با سلام به همه عزیزان شاهنامه خوان (یا بهتر بگم : شاهنامه دوست)
ببخشید که در اولین پستم می خوام از همتون یه انتقاد صریح کنم اونم اینه که:
شما که شاهنامه رو نخوندین چطور به خودتون اجازه می دین درباره فردوسی . حماسه و یا به طور کلی اسطوره و حتی دین و مذهب اظهار نظر کنین؟!
البته اظهار نظر حق هر کسی هست (مثل من که الآن دارم نظرم رو می گم) ولی شرایطی داره که اگه رعایت نشه اون نظر تبدیل به غرض می شه.
فردوسی به روشنی در ابتدای شاهنامه (گفتار اندر فراهم آورن کتاب یا اندر سبب نظم نامه) چگونگی شروع به کارش اعلام می کنه که تمام مطالب شاهنامه رو از کتابی که موجود بوده برداشت کرده (منظور شاهنامه ابومنصوریه) که به نثر بوده و ابتدا بزرگان به نظم آوردنشو به دقیقی سپردن و بعد از کشته شدن دقیقی به فردوسی واگذار شده. همچنین در جاهای دیگه فردوسی اشاره می کنه که حتی یک کلمه هم خودش به هیچ داستانی اضافه نکرده و روند داستان رو تغییر نداده. نکته دیگه این که ابتدای هر داستان فردوسی اعلام می کنه که منبع داستان کجاست (کاری که هنوز هزار سال بعد از او یا انجام نمی دیم یا به درستی انجام نمی دیم).
به قول استاد ارجمندم جناب شجاع پور (که بیش از 5 ساله افتخار شاگردیشونو دارم) : ما ایرانیها، هنوز شاهنامه نخوانده، عاشق ترین عاشقان و دشمن ترین دشمنان شاهنامه هستیم!!!
باز هم صراحتم در بیان انتقاد عذرخواهی می کنم.