از این خلخالی تا آن خلخالی!

نمی‌دانم چند نفر از خوانندگان عزیز این سطور از ماجرای جالب اُنس پیرمرد و روباه در یکی از روستاهای اطراف شهرستان خلخال آگاه شده‌اند؟ امّا این را می‌دانم که همه‌ی ما – بی شک – پس از خواندن این حکایت دلنشین و شوق‌برانگیز برای آن پیرمرد و دل دریایی و سلوک صبورانه و پیام پرمهرش دعا کرده و دوام سبزاندیشی‌اش را از مادر زمین و آسمان آبی آرزو می‌کنیم.
پیرمرد در پاسخ به پرسش خبرنگار ایرنا، هموطنانش را به مهربانی با حیات وحش دعوت می‌کند و می‌گوید: تا وقتی که زنده است نخواهد گذاشت این روباه گرسنه از مزرعه‌اش خارج شود. آن هموطن عزیز خلخالی من و تو، چهار سال صبورانه کوشید تا باوری تاریخی را در نهاد آن روباه دیار سبلان تغییر دهد؛ باوری که به روباه‌های دیار من آموخته است: باید از این موجود دوپا دوری کنی! چرا که خطرناک‌تر از آدمی در روی زمین آفریده نشده است.
آری … پیرمرد خلخالی کار بزرگی را انجام داده است و به باور من یکی از قهرمانان واقعی استان اردبیل هم اوست و نه آنهایی که … (بگذریم!).

امّا … و امّا از هر چه بگذریم، از این واقعیت نمی‌توان گذشت که 5 سال پس از مرگ صادق خلخالی؛ فردی که قصد داشت تا تخت جمشید و آرامگاه کوروش بزرگ را با خاک یکسان کند، مرد دیگری از آن دیار نشان‌مان داد که سزاوارانه این لیاقت را دارد تا فرزند واقعی کوروش بنامیمش و به احترامش کلاه از سر برداریم … مگر کوروش نگفته بود:
به فهم آب رسیدن و گندم را گرامی داشتن،
این آیین من است.
پس هرکه رونده‌ای را بیازارد
جهان را آزرده است.
او که درختی را بیافکند،
بی اجاق خواهد مرد.
او که آب را بیالاید،
روان خویش را آلوده است.

و مگر آن پیرمرد خلخالی نشان نداد که به راستی نه تنها اهل آزردن هیچ رونده و جونده‌ای نیست؛ بلکه همراه با کوروش و همگام با آن فرزانه‌ی بسطامی، می‌گوید: آن که در درگاه خداوند به جان ارزد، در نزد من هم به نان ارزد.
هر کس در این سرا درآید
نانش دهید و از ایمانش مپرسید
چه آن کس که به درگاه باری تعالی به جان ارزد
البته بر خوان بوالحسن به نان ارزد
” متن کتیبه سر در خانقاه شیخ ابوالحسن خرقانی ”

مؤخره 1:
این حکایت‌ها را که می‌خوانم، زنده می‌شوم … بال و پر می‌گیرم و از این که ایرانیم به خود می‌بالم. بیاییم همه ی  ما کاری کنیم و رفتاری از خویش بروز دهیم که آیندگان هم به سلوک ما خشنود و با آن به ایرانی بودن‌شان فخر فروشند و سر به آسمان به سایند.
یادمان باشد:
آنان که آفتاب را
به زندگی دیگران می‌بخشند
نمی‌توانند
خود از آن بی‌بهره باشند

مؤخره 2:
از سید جعفر سید اخلاقی عزیز که نخستین بار او بود که مرا متوجه این حکایت پندآموز از همشهری‌های عزیزش کرد، ممنون و قدردانم.

مؤخره 3:
یک هموطن عزیز کردتبار ساکن دیار توس را می‌شناسم که عجیب با روباه‌های سکونتگاهش اُلفت دارد؛ شاید بد نباشد او نیز روزی حکایت خودش را با آن روباه‌ها به مخاطبان دنیای سبزرنگ وبلاگستان هدیه داده و اندکی از شهد احساس نابش را با فارسی‌خوانان مجازی به اشتراک نهد.

مؤخره 4:
گزارش امروز روزنامه سرمایه را در باره پیامدهای قطع 12 هزار درخت بلوط در منطقه حفاظت شده دنا با عنوان: «خسارت دنا، 2/4 میلیارد دلار، جریمه اعلامی یک میلیارد تومان!» بخوانید تا دریابید که چقدر همه می‌کوشند تا طبیعت‌ستیزان خیلی متحمل خسارت ریالی نشوند!