قصه‌ی پرغصه‌ی 7 برادر بوشهری که همه رفتند … جز یکی!

تک درخت تنها ی بهمنی در معبر زوزه ی باد ویرانگر
محمود دهقانی
با درود به مهندس محمد درویش عزیز و مقاله ی “قصه پر غصه ۷ برادران بوشهری” و با سپاس از سرور گرانقدر مصطفی خوشنویس دیده بان دلسوز درختان کهنسال ایران و محبتی که نسبت به تک درخت کهنسال دیار مادری من، در بهمنی بوشهر نموده اند. روح و روان من در هر کجا که باشم تا ابد در زیر سایه این تک درخت جا خوش کرده است. اگر به نزدیکی های درخت نظری بیفکنیم می بینیم ساختمانی که اگر حافظه ام خطا نکند در رابطه با گمرک بود و خیلی قدیمی است در آنجا وجود داشت که نمی دانم در حال حاضر وجود دارد یا نه. سبک معماری مناطق جنوبی آن ساختمان قابل بحث است. در چند صد متری درخت، گورستان انگلیسی ها ست که در حال حاضر پایمال فروشگاه زنجیره ای است. همچنین “ارگ ملک” که در چند صد متری این درخت پشت مغازه های جدید است تاریخ غم انگیزی دارند و از سوی دیگر نماد مردان سلحشور آن خطه از میهن ماست که به استعمار انگلیس تو دهنی زده اند. روزی به شخصی که داشت برای پارچه سیاه ماه محرم و نصب پارچه به درخت با چکش به تنه ی این درخت میخ می کوفت اعتراض کردم و گفتم حداقل بند را دور کمر درخت ببند و میخ به آن نکوب . با رکیک ترین ناسزا روبرو شدم. چون لهجه ی فارسی ام تا حدود زیادی تغییر کرده و دلیل آن چند دهه دوری از مام وطن است و با لهجه ی فارسی سبک بوشهر تفاوت داشت آن مرد گفت: حتما می خوای عکس شمر ابن ذی الجوشن برایت روی درخت آویزان کنیم!. برو شهر خراب شده ی خودت ایراد از عزاداری بگیر. به هر روی جماعتی جمع شدند . هر چند دو نفر از میان جماعت با من موافق بودند ولی اکثریت به چشم یک ملعون به من نگاه کردند و آن دو نفر موافق چون هوا را پس دیدند من را از مهلکه نجات دادند.
رفتم در ارگ ملک آنجا که آن روزها آقای شهردار وقت آن را آغول گوسفدان کرده بود و چند خانواده تهی دست در آن ساکن بودند و امروز هم همانگونه که در عکس مقاله ” قصه پر غصه ۷ برادران بوشهری” پیداست تنه این درخت تابلو تبلیغات تاکسی پراید فروشی و صد البته با شماره تلفن ۰۹۱۷۹۰۵۱۰۱۴ شده و شهردار محترم در خواب است، در شاه نشین ارگ، که بدون شک “بار” یا نوشخانه دشمن بوده نشستم. به دلیل بادگیر بودن و سبک معماری با چوب وتیر سقف، که از افریقا و با لنج های بادبانی به بوشهر آورده شده و در مواد نفتی و روغن سیاه انداخته اند تا از گزند موریانه “رشمیز” بر حذر باشند، ذهنم را بر بال خیال تاریخ هوا دادم و بقول شاملو ” در اشک ناتوانی خود ساغری زدم” و مست مست به گذشته اندیشیدم. به در اهتزاز بودن پرچم بریتانیا بر فراز این “ارگ” که لابد با زوزه ی باد قوس تکان می خورده و صدای شیهه ی اسبان دلاور اجدادی که دشمن را با چنگ و دندان از خاک میهن تاراندند در گوشم طنین انداز بود. پنجه ی بقض بر گلویم فشار می آورد و میخی که بر تنه درخت کوبیده شده بود را بر شانه ام حس می کردم. این درخت سایبان مشت استراحت سلحشوران اجدادی ضد استعمار این خطه است. دوباره جایم نگرفت و به زیر درخت برگشتم دیدم مرد چکش به دست نانی از نانوائی گرفته و دارد می خورد و از دور من را ورانداز می کرد. رفتم کنارش گفتم: آقا من با محرم کاری نداشتم فقط اعتراضم برای کوبیدن میخ بر بدن این درخت کهنسال است. آن مرد همانطور که نانش را می جوید و بوی تازه نان می داد در آغوشم گرفت و گفت: وقتی از اینجا رفتی لحظه ای با خودم فکر کردم که این آدم مودب بود و بد خواه نبود. ولی از طرف مسجد من را فرستاده اند که این پارچه را اینجا نصب کنم. اگر بیائی و با آنها صحبت کنی میخ را از تنه درخت بیرون می کشم. در ادامه حرفش به نقطه ای خیره شد و گفت: داره می آد . ایشان از برگزار کنندگان هیئت عاشوراست. مرد بلند بالائی نزدیک شد و با او صحبت کردم. البته او هم در مورد اعتراض من و درگیری لفظی از مردم شنیده بود و وقتی دید طرفدار شمر ابن ذی لجوشن نیستم با تبسمی گفت: عباس این آقا راست میگه. میخ روی تنه درخت نکوب. عباس میخ را از تنه درخت بیرون آورد. حس کردم جراحی دارد ترکش خمپاره از گرده ام بیرون می آورد. با خوشحالی و پیروزمند سایه ی مشت تک درخت تاریخ دیار مادر را ترک کردم ولی هیچوقت پرنده خاطرم از آن درخت دل بر نمی کند.

پاسخ:

اشکم را درآوردی دکتر جان … درود بر شرفت.

سلام خدمت برادر گرامی عکسی در این مورد ندارم ولی زادگاهم راخیلی دوست دارم آرزو دارم مسئولین برای زیباتر کردن این شهر عزیزتلاش کننددرپناه حق

با سلام و سپاس از مطلب خوبتان در مورد درخت میدان بهمنی بوشهر. چون از نزدیک درخت را دیده ام و به منطقه آشنایی دارم، بد نمی دانم موردی را که در متن به اشتباه ذکر شده بگویم. گفته شده که آب قنات کنار درخت از ارتفاعات شمالی می‎آمده در حالی که در شمال منطقه بهمنی هیچ ارتفاعاتی وجود ندارد و بالعکس، ارتفاع منطقه نسبت به مناطق دیگر بالاتر است. بنابراین فکر می کنم اگر شما یا دوستان این مورد را بررسی و اصلاح کنید، مطلب دقیقتر و کاملتر خواهد بود. ضمنا همانطور که آقای زنده بودی در بخش نظرات گفته اند، نام محلی این درخت، درخت بابل است که بد نیست در متن هم به آن اشاره شود. با سپاس دوباره.