سبزترین مصوبه مجمع تشخیص مصلحت نظام!

و سرانجام پس از کش و قوس‌های فراوان، هاشمی رفسنجانی و تیم سرد و گرم چشیده‌اش در مجمع تشخیص مصلحت نظام، چراغ سبز لازم برای پایان دوره 220 ساله‌ی پایتختی تهران را صادر کردند.
اقدامی که به باور نگارنده و بسیاری از فعالان حوزه محیط زیست و علاقه‌مندان به پایداری سرزمین، می‌تواند به حق در شمار مهم‌ترین راهکار پاسداری از اصل 50 قانون اساسی شناخته شده و به عنوان سبزترین اقدام یک حکومت در ایران در طول 3 قرن گذشته یاد شود.

راست آن است که تهران مدتهاست نه‌تنها خودش نفس کم‌آورده، بلکه بلایی بر سر آبادبوم‌ها و زیستگاه‌های اطرافش آورده که آنها هم عملاً از نفس کشیدن استعفا داده‌اند.
چه کسی فکر می‌کرد تاکستان‌های رؤیایی شهریار روزی به این مصیبت گرفتار آیند؟ چه کسی می‌پنداشت که بهشت لواسانات روزی تحمل یک جاندار اضافی را برای رفع نیاز شربش هم نخواهد داشت؟ کیست که می‌توانست تصور رعب‌انگیز چنین فرونشست بی‌سابقه‌ای را در دل البرز مرکزی حدس بزند و این کدام ذهن آینده‌نگر و فرزانه‌ای بود که توانایی پیش‌بینی اینگونه فرجام شومی را برای دشت ورامین بکند؟
امّا همه‌ی این اتفاق‌ها و بسیار بدتر از آن در کمتر از نیم قرن در تهران رخ داد و ما امروز با ابرشهر بی در و پیکری مواجه هستیم که حدود 85 درصد نخبگان کشور را درخود جای داده است و افزون بر آن، بیش از 35 درصد توان صنعتی کشور، 40 درصد کارمندان دولت، 20 درصد جمعیت و 85 درصد توان مالی ایران را در خود بلعیده است! آن هم در پهنه‌ای که فقط 2 درصد خاک ایران مساحت دارد.
اگر این بی‌عدالتی نیست؛ پس بی عدالتی چیست؟

به راستی چرا باید باغ‌شهر کرج به بیابان‌شهری نفرین‌زده بدل شود؟ چرا باید هموطنان ما در تهران سالی 200 میلیارد دقیقه از وقت نازنین‌شان را در خیابان‌های دودآلود و پرازدحام تلف کنند و ناچار باشند هوایی را را نفس بکشند که سالانه پذیرای ۷۰ تن ذرات معلق، ۲ تن سرب، ۳ هزار و۵۶۰ تن منو اکسیدکربن، یک هزار و ۲۶۰ تن ترکیبات آلی فرار غیر متان، ۲۸۵ تن اکسیدهای گوگرد و ۴۵۲ تن اکسیدهای ازت است؟  چرا تهران از منظر پایداری محیط زیستی حتا نمی تواند در بین 200 شهر نخست جهان جای گیرد؟ و چرا باید تعداد سالانه‌ی مرگ طبیعی در تهران از شمار انگشتان یک انسان هم کمتر باشد؟!

امید که پایتخت شماره 30 ایران، دارای بهترین جانمایی ممکن باشد و بر منطقه‌ای استقرار یابد که کمینه‌ی بلایای طبیعی از جمله زلزله، رانش زمین و سیل را متحمل شود؛ جایی که برای فراهم کردن منابع آبی مورد نیازش، لازم نباشد تا مسیله و شهریار و ورامین و جاجرود و کرج و طالقان و خجیر و سرخه‌حصار و … را بیابان کرد!
درود بر همه‌ی آن تصمیم‌سازان و تصمیم‌گیران شجاع و خردمندی که به رغم همه کارشکنی‌ها و زد و بندهای پشت پرده مافیای زر و زمین! توانستند این مصوبه‌ی سبز را به تصویب برسانند و امیدوارم که تا پایان سند چشم‌انداز 20 ساله بتوانیم ما نیز مثل مردم برزیل، پاکستان، استرالیا، ترکیه و … یک مرکز سیاسی سزاوار و درخور را تجربه کنیم.