ماجرای سدسازی در گفتگوی داغ سبز به راند دوم رسید!

درویش خان
درویش خان
همای سعادت بصورت زاغی سیاه اکنون در بالای سر شما پرواز می نماید !!!
اگر می خواهید به خانه ای در زعفرانیه بروید
اگر می خواهید با اروند در سواحل قناری آفتاب بگیرید
و هزاران اگر دیگر……

دست دوستی و بیعت با دکتر بدهید .
داستان دکتر فاستوس را که حتما خواندید

دکتر فاستوس جانش را به شیطان فروخت ولی به ثروت و قدرت دست یافت
( حالابرای اینکه دکتر بهروز ناراحت نشود چند بلا نسبت دروغ هم می گویم ولی حقیقت همان است که من می گویم )
در همان حالی که دکتر دست شما را می فشارد کم کم تمام آب بدن شما خشک شده و به حساب آب انبار مخفی دکتر در گرمسار می رود
ای عجب دکتر کردوانی هم که گرمساری است !!!!

درویش خان
گوش نکردم!!!!
می شود PDFمتن اولین و دومین گفتار خود را هم در سایت بگذارید ؟

سلام
جناب آقای درویش
وبلاگ زیبا و جالبی دارید و با اجازه شما میخواهم از مطالبتان در وبم استفاده کنم.

منتظر آماده شدن ِ فایل صوتی ؛ جهت دانلود هستم 🙂

نقد قسمت اول برنامه :

یک – این برنامه اصلا” گفتگو نبود بلکه سخنرانی شخص بزرگواری بنام کردوانی بود .

دو – علیرغم اینکه مجری برنامه کردوانی را پروفسور معرفی می کرد و جناب درویش هم ایشان را مکررا” استاد خطاب می کرد ، بنده در ایشان هیچ نشانه ای از عمق علم و حتی مبتدیات علم جغرافیا و محیط زیست ندیدم. اگر جسارت به شخصیت واقعی محسوب نشود ، بنده شخصیت علمی ایشان را ضعیفتر از یک دانشجوی دورهء کارشناسایی علم جغرافیای طبیعی تصور می کنم ، جز اینکه اصل را بر این بگذاریم که مجری برنامه و جناب درویش در بخشش القاب پروفسورا و استادی به این و آن بسیار سخاوتمندانه و به عنوان یک تعارف عمل می کنند

سه – جناب کردوانی – که نمی دانم معلمین علم جغرافیای ایشان چه کسانی بوده اند؟ – مطالبی را رگبارگونه بیان می کردند که مصداق عینی و دقیق و واقعی ” پریشان گویی ” بود . بنده قصد جسارت به ایشان را ندارم و منظورم این نیست که ایشان هذیان گویی می کردند ، بلکه واقعا” حرف هایشان بی ارتباط به هم ، از این شاخه به آن شاخه پریدن ، متناقض ، بی سر و ته ، و نامفهوم بودند . از همه مهمتر اینکه جملات ایشان کاملا” منقطع و ناقص هم بودند . یعنی ایشان هر بحثی را که مطرح می کرد بدون نتیجه گیری مشخصی از آن ، رهایش می کرد و ناگهان به سراغ موضوع دیگری می رفت

چهار – تا دقیقهء 50 سخنرانی آقای کردوانی ، جناب درویش مانند یک شاگرد آرام و سربزیر در مقابل معلمی پرابهت ، فقط گوش جان به پریشان گویی های یاشان سپرده بود. وقتی هم شروع به جواب به کردوانی کرد کردوانی اجازهء صحبت به او را نداد و درویش ما مجددا” آیین درویشی پیشه کرد و خاموش شد و کردوانی با خیالی آسوده به پریشان گویی های ضد علمی و غیرعقلانی خود ادامه داد

پنج – جناب کردوانی یا به دلیل کبر سن و یا به دلیل تعظیم کردنهای بیش از حد دانشجویان – قطعا” بی سوادو از جنس خودش – وارد دنیایی وهم الود شده و در عالم خیالاتش خودش را واقعا” دانشمندی نابغه می داند که همهء مقامات حکومت و مدیران و کارشناسان مملکت هر روز صبح بجای ایستادن در صف نانوایی ، به منزل ایشان مراجعه می کنند و سئوال می کنند که امروز چه باید کنیم؟! خودشیفتگی علمی و شگفت انگیزی ایشان احتمالا” به دلیل این بوده که تاکنون کسی در مقابلش ننشسته که همان اول از ایشان بخواهد همهء حرفهای چند ساعته اش را بطور خلاصه در ده دقیقه بیان کند . بنده اگر دانشجوی ایشان بودم اجازه نمی دادم کردوانی حتی در کلاس درسش اینهمه پریشان گویی کند چه رسد به آنکه اگر به عنوان مخالف علمی اش روبرویش نشسته باشم.

شش – معرفی کردن این آقا به عنوان چهرهء ماندگار! قطعا” به این دلیل بوده تا “عنوان دهندگانش” بتوانند با استناد به پریشان گویی های ایشان – که بطور کامل بر وفق میل و مراد مدیران بی کفایت آب و کشاورزی مملکت هست ، نهایت استفاده را بکنند و همین مطالب ضد علمی و غیر عقلانی ایشان را بر فرق سر کارشناسان منتقد به خود بکوبند و هر طرح غیر علمی و نامعقولی را با خیال راحت و به پشتوانهء تایید و حمایت های به ظاهر علمی وی در مملکت پیاده کنند

هفت – جناب کردوانی به دلیل پریشان گویی های ممتدش از ابتدا تا انتهای سخنرانی اش – یعنی در طول یک ساعت و ده دقیقه – نتوانست توضیح بدهد که بالاخره حرف حسابش چیست؟

هشت – جناب کردوانی در صحبتهایش علنا” و صراحتا” نشان داد که از بیخ و بن هیچ اعتقادی به حفظ محیط زیست مملکت ندارد! از نظر این آقا دریاچه و هور و تالاب و رودخانه یک چیزهای زائد و مزخرفی هستند که اصلا” دلیلی ندارد وجود داشته باشند! کردوانی می گوید آب رودخانه برود در دریاچه بریزد که چه شود؟! اگر کسی در یک محیط آکادمیک اروپایی و آمریکایی چنین حرفی را میزد ، فرد دعوت کننده اش را به جرم توهین به شعور علمی دانشجویان از دانشگاه اخراج می کردند چه رسد به خود سخنران پریشان گو را .

نه – کردوانی می گوید ما اساسا” در کشورمان هیچ نوع آمار جغرافیایی و طبیعی و محیط زیستی نداریم و هر چه آب در پشت سدها جمع میشوند نیز نه هیچ لزومی به ذخیره کردنشان داریم ، نه مدیریتی برای استفاده از آنها داریم ، نه به مصرف کشاورزی می رسند ، و نه اصلا” می دانیم که برای چه چیزی دقیقا” داریم سد می سازیم ، اما بهرحال سد سازی خیلی خوب است و همچنان باید به سدسازی در کشور ادامه بدهیم!

ده – به اقای کردوانی خیلی خوش گذشته است . پریشان گویی های غیرعقلانی و ضد علمی ایشان به نحو شگفت انگیزی به مذاق مدیران منطقه ای و شرکتهای دولتی و نیمه دولتی و غیر دولتی سدسازی بسیار شیرین آمده است و دعوتهایی که از ایشان میشود و این سخنرانی هایی که اینجا و آنجا برگزار می کند – و علیرغم لاف زدن های مختلفش ، ظاهرا” وقت فراوان و اشتیاق شگفت انگیزی هم برای شرکت در انواع و اقسام آنها دارد – نه به منظور آگاهی بخشی به مدیران محلی و منطقه ای بلکه به منظور فضاسازی لازم و مساعد کردن اذهان محلی و منطقه ای برای ساختن سدهای جدید و غیر لازم و مصیبت بار مختلف در آن مناطق است . کردوانی – که خیلی اصرار دارد دائما” تکرار کند که جن و انس شاگردانش بوده اند و ملائکه برای آب خوردن و دست به آب شدن هم از ایشان اجازه می گیرند و حضرت سلیمان میکائیل پشت درب حیاطشان لحاف انداخته اند و برای نوبت دیدار گرفتن از ایشان در صف خیل مشتاقانش خوابیده اند – ابزاری شده است برای توجیه غیرعلمی ترین و ضد عقلانی ترین و خطرناکترین برنامه هایی که دودمان آب و خاک و جنگل و طبیعت و محیط زیست ایران را بر باد داده اند . همین شخص با نهایت تردستی و زرنگی بر مغز و هستهء نظرات توجیه گرانه و مخرب خودشان روکشی از مطالب به ظاهر زیست محیطی و صرفه جویی گرایانه و معقول و شیرین می کشد و به این ترتیب با مغلطه های حساب شده و تردستی های کلامی بی حسابش بر دهان منتقدین راهر منتقدی قفل می کوبد
———————————

من به جناب محمد درویش اعتراض دارم :

یک – چرا در برنامه ای شرکت می کنید که به ظاهر گفتگوی یک موافق – و درواقع توجیه گر – اعمال ضد علمی و ضد محی زیستی سدسازان با یک منتقد و مخالف گسترش سدسازی است اما در عمل آن گفتگو را تبدیل به مراسم سخنرانی و پریشان گویی های یکطرفهء وی می شود؟ با توجه به شخصیت و خصوصیاتی که این آقای کم سواد در این یک ساعت و ده دقیقه از خودش نشان داد ، شکی نیست که وی همین برنامه را هم تبدیل به چماقی می کند و بر سر منتقدینش می کوید و منبعد در تمام سخنرانی ها و صحبت هایش خواهد گفت که بنده در فلان برنامه چنان جواب منتقدین به سدسازی را دادم که زبانشان قفل شد .

دو – چرا به دلیل شرم حضور یا احترام به کبر سن و سال کردوانی ، به همین راحتی به این بزرگوار کم سواد لقب استادی می دهید؟ با یک چنین لقبی که شما به مخاطب خود می دهید از همان ابتدای گفتگو عملا” دستهایتان را بالا برده و تسلیم پریشان گویی های وی میشوید و اگر هم گاه به گاهی اجازه یابید در میان حجم انبوه پریشان گویی های شگفت انگیزش جمله ای را به انتقاد یا اعتراض بیان کنید آن جملات حداکثر ” گله ای یا انتقادی مریدانه و شاگردانه ” از یک استاد عظیم الشان محسوب میشود و البته با هشتاد جملهء بی سر و ته دیگر هم که جوابتان می دهد ، ساکت میشوید

سه – چرا قبل از شروع برنامه با مجری آن هماهنگی نکردید تا اولا” از کردوانی بخواهند خیلی واضح و خلاصه و در یک یا چند موضوع خاص حرفش را بزند و سپس ساکت شود تا شما حرفتان را بزنید و گفتگو را تبدیل به سخنرانی یک طرفه اش نکند؟ چرا با مجری و نیز خود کردوانی هماهنگی نکردید تا بجای پرداختن به لزوم تقسیم آب سدها اول لزوم تقسیم وقت برنامه بین خودش و شما را یاد بگیرد؟

چهار – با این صحبتهای یک ساعته ای که بنده – و البته برای اولین بار – از کردوانی شنیدم پرواضح است که ایشان مانند یک روضه خوان بی سواد که در طول عمرش صرفا” یک مصیبت را از بر کرده و روی هر منبری که می رود همان را روضه را برای مخاطبین مختلفش تکرار می کند ، همین جملات بی سر و ته و پریشان گویی های علمی اش را در تمام سخنرانی ها و دیدارهای مختلفش تکرار می کند . چرا شما پیش از این گفتگو – و در واقع پیش از این سخنرانی – نوشته ها و اظهارات قبلی اش را به دقت مرور نکردید تا از همان ابتدا وی را با چهار جملهء معقول و منطقی و علمی ساکت کنید؟ چرا در مقابل آن حجم پریشان گویی و ضد علمی – که یک دانشجوی سال دوم رشتهء جغرافیا در آمریکا و انگلیس را به خشم می آورد – تا این حد منفعل و آرام و سربزیر و مطیع و اهل تعارف بودید؟ شرم حضور و نگه داشتن حرمت کبر سن و سکوت و تسلیم در مراسم خواستگاری و جشن و عروسی و مهمانی معنا دارد ، نه در گفتگویی که پای مصالح ملی و حیات و ممات طبیعت مملکت در آن در میان است

ببخشید اگر – ناخواسته – در لحنم حالتی از عصبانیت وجود دارد . امیدوارم که این توضیحات حمل بر جسارت بنده به شمای دوست و بزرگوار نیز شخصیت حقیقی و فردی جناب کردوانی عزیز نشود

پاسخ:

درود …
آدم ها با هم متفاوت هستند، درویش حتا در برابر بزرگترین منتقدین و تهدیدکنندگانش هم نمی تواند از لحنی استفاده کند که شما بهره گرفته اید. هرچند این به معنای کوتاه آمدن از باورهایم هم نیست. نمونه اش در بحث درختان مثمر با سرکار خانم نجفی آشکارا نمایان است. با این وجود اعتقاد دارم اگر محتوای دومین بخش از این گفتگو را هم گوش می کردید، لحن کلام تان تغییر می کرد.
سرفراز باشید.

متاسفانه اب و خاک این سرزمین باید هنوز اندر خم یه کوچه باشند و افرادی در سرکار باشند که فقط به ذکر یه سری تعاریف و نکات را بلدند و فکر می کنند که از اشتباه مبرا هستند و کسی حق انتقاد از آنها ندارد!

درویش جان من از این چهت به شدت ناراحت – و خشمگین – هستم که می بینم تمام زحمات و نوشتن ها و آگاهی بخشیدن ها و تلاش کردن ها و روشنگری ها و خون دل خوردن های اشخاصی مانند آهنگ کوثر و شما و تعدادی دیگر از کارشناسان دلسوختهء این مملکت دربارهء مضرات فاجعه بار سدسازی های کنونی در کشور ایران به ناگهان با یک سخنرانی یک ساعتهء جناب پرویز کردوانی در جمع مقامات و مدیران و دانشگاهیان کشوری و منطقه ای و محلی بر باد فنا می رود . در چنین جوی که کردوانی درست می کند و با آن مغلطات شگفت انگیز علمی که در گفتارش بکار می گیرد همهء شنوندگان و مخاطبینش را مسحور می کند و دیگر چه کسی هست که ” فرمایشات عمیق و علمی پدر علم سدسازی و آبخیزداری ایران و چهرهء جاودان و ماندگار علمی تاریخ معاصرمان در حوزهء منابع طبیعی ” را ول کند و بیاید در کنار پیرمرد یک لاقبا و فراموش شده ای مانند آهنگ کوثر و یا وبلاگنویس ساده ای مانند محمد درویش قرار بگیرد؟ من امیدوارم فرصتی پیش بیاید تا در مقابل جناب پرویز کردوانی بنشینم و ایشان را متوجه خطاهای عمیق علمی – و بلکه ضد علمی – و غیرکارشناسی و خانمانسوز ایشان در زمینهء منابع طبیعی کنم . بنده شکی ندارم که پرویز کردوانی هرگز جرات نمی کند مطالبی را که در سخنرانی اولش مطرح می کرد را روی کاغذ بنویسد و به شکل مقاله در چایی کند چرا که به خوبی می داند با این کارش بابا مناظره ای کتبی را گشوده است که بازنده اش خودش خواهد بود .

آقای درویش اینکه گفته اید آب سالاران طبیعت ستیز به بالانس برسند را قبول دارم. یعنی نتیجه خروجی حساب کتابی که گفتم این است که آنها سرعت سد سازی را در کشور کاهش دهند. با این اوصاف باید کمی ریشه ای تر بحث کرد. به نظرم پاسخ سوالات زیر می تواند حساب کتابی شفاف تر در اختیارمان بگذارد:
1- اصولا استاندارد بهره وری آب در بخش کشاورزی در دنیا چقدر است و از چه درصدی دیگر نمی توان بالاتر رفت؟ آیا این استاندارد متناسب با منطقه جغرافیایی و یا سبد محصولات متغییر است؟
2- ایابرای حق ابه زیست محیطی یک سد می توان شاخصی تعریف کرد که مثلا x درصد از ذخیره پشت سد به حق آبه زیست محیطی تعلق دارد؟
3- ایا هدف گذاری سه برابر شدن میزان تولید محصولات کشاورزی در ایران را تا سال 1404 منطقی می دانید؟ و آیا میتوان به غیر از ایجاد سد برای این میزان محصول منابع آب کافی فراهم کرد؟
4- آیا شاخصی وجود دارد که بتوان بر مبنای آن نشان داد که روشهای آبخوان داری و آبخیزداری چقدر منابع قابل استحصال برای کشاورزی ایجاد می کنند؟

با جواب سوال های فوق می توانیم تحلیل کنیم که از 92 میلیارد متر مکعب آبی که برای کشاورزی اختصاص می یابد چقدر صرفا به حق ابه زیست محیطی اختصاص دارد؟ چقدر با بخش کشاورزی مشترک است و چقدر ظرفیت را می توان در اختیار بخش کشاورزی قرار داد. با این میزان آب و یک بهره وری قابل قبول، تا چه ظرفیتی می توانیم کشاورزی را توسعه دهیم. و برای بعد از آن چه راهکارهایی پیش رو داریم.
تا یک همچین حساب و کتابی در کار نباشد، بعید می دانم بتوان ذهن مدیران ارش کشور را به صورت جدی و عملیاتی درگیر کرد.

من هنوز منتظرم دست گل نیمه دوم استاد را بشنوم.. اما انگاری هنوز امکانش فراهم نیست با توجه به فیلترینگ سایت مورد نظر .. 🙂 ..

هومان عزیز، سلام و مرسی بابت کامنت و خوشحالم که برای اولین بار فرصت از این نوع گفتگو با شما فراهم می شود.

استاد بهرام سلطانی مطلبی را که چندی پیش از ایشان در زمینه نجات دریاچه ی ارومیه روی همین بلاگ منتشر شد، اینگونه آغاز کرده است:

“یک واقعیت تلخ که به قاعده‌ای تأسف بار تبدیل شده، آن است که کارشناسان ایرانی به ندرت می‌توانند وجود یکدیگر را تحمل کرده و برای حل مسأله‌ای مشترک، با یکدیگر همکاری کنند.”
https://mohammaddarvish.com/archives/6360#ixzz11GRhF92m

من این جمله را خواندم و به این اشاره ی ظریف استاد درود فرستادم و افسوس خوردم.

هومان جان، من نه معلم اخلاقم و نه پدر علم اما شما هم نگفتید که با دفاع من از اخلاق مخالفی یا علم؟ به نظر شما باید احترام به مبانی اخلاق را فدای گذاشتن یک کامنت کرد یا پایبندی به اصول علمی را؟ اخلاق با حفظ محیط زیست منافات دارد یا علم؟

دوست داشتم به جای آنکه کنایه بزنید دقیقا بگویید با کدام بند از حرف های من مخالفید و اگر “قالب علمی” را در حوزه ی بررسی های محیط زیستی قبول ندارید و از آن خسته شده اید چه چیزی جایش پیشنهاد می کنید؟

برداشت من از کامنت شما سه چیز است:

1- این مناظره گل به خودی است و برای همین آقایان درویش و پازوکی اشتباه کرده اند که چنین مناظره ای را راه انداخته اند.

2- حرف آقای کردوانی به ضرر محیط زیست است و چون از آن سوء استفاده می شود نباید به ایشان فرصت صحبت داد.

3- حالا که ایشان حرفش را زده دیگر ایرادی ندارد که ما با زیر پا گذاشتن اصول به ایشان و تمام فعالیت های علمی ایشان توهین کنیم و ایشان را بی سواد و پریشان گو خطاب کنیم خصوصا چون مخالف ما است.

در واقع از نظر شما مناظره ای خوب است که در نهایتش حرف شما تایید شود و هرکسی برخلاف شما باشد به فکر محیط زیست نیست و استفاده از تمام ابزارها حتی توهین به مدرک و سواد و نظر طرف مقابل برای اثبات حرف شما مانعی ندارد. این برداشت من از مخالفت شما با کامنت خودم و محتوای کامنت شما است و من قضاوت در مورد آن را عهده ی همان مخاطبانی می گذارم که شما عامی خطابشان کرده اید.

در مورد نقد آقای عبادی وارد بحث جزئی نمی شوم. ترجیح می دهم این بحث را با ایشان دوطرفه نکنم. اگر ذره ای حس می کردم که چنین بحثی مفید و منجر به ثمر است تردید نکن که برایش وقت می گذاشتم.

هومان جان، دغدغه های محیط زیستی در ایران یک دغدغه ی ناشناخته است. محیط زیستی های ایران نیازمند کانال های ارتباطی صحیح، مستمر و بومی با مردم ایران هستند. هیجانی کردن موضوع هیچ دردی را دوا نمی کند. محیط زیست باید مثل مباحث پزشکی برای مردم تشریح شود. همانطور که شما به مردم درباره ی مضرات سیگار یا خوردن کم آب یا اهمیت شیرمادر توضیح می دهید باید محیط زیست را هم به همان صورت برای مردم باز کنید تا برایشان مهم شود. ایجاد موج های موقت مثل هیجان وجود یک مافیا حتی اگر واقعی باشد در کوتاه مدت جلب توجه می کند اما در بلندمدت مردم را از نگرانی برای محیط زیست خسته و دلزده خواهد کرد.

دائم از مافیای دخانیات ایران نوشتن تاثیر چندانی بر تغییر عادات مصرف سیگار مردم ندارد. دائم از مافیای شیرخشک حرف زدن مادرها را قانع نمی کند.

من همیشه نگران دو چیزم: اول اینکه فکر کنیم حرف ما قطعا درست است و دوم اینکه برای گفتن یک حرف خوب به هر ابزار و روش بدی متوسل شویم. خوب است متملق نباشیم اما من نمی فهمم کجای بی تملق بودن به معنی توهین نظر دیگران و زیرسوال بردن همه ی داشته های آن ها است. من باور دارم که بهتر است دریاچه ها خشک شوند تا اینکه پایه ای ترین اصول بحث و گفتگو میان صاحبنظران ایرانی خشک شود. چیزی که به گمانم مدت ها است سدهایش ساخته شده اند و چیزی بر کف دریاچه هایش نمانده است.

در خصوص دریاچه ی ارومیه، کاری که باید انجام بشود تا پایان همین مهرماه قابل انجام است رفیق. داده های سدسازی (زمان احداث و مشخصات) روی سایت مربوطه هست، داده های بارندگی روی سایت سازمان هواشناسی، ارتفاع سطح آب را دکتر رسولی و همکارانش در تبریز از طریق سنجش ماهواره ای از روی سایت ناسا استخراج کرده اند. سومین عامل حسب اشاره ی آقای درویش “برداشت از سفره های آب زیرزمینی و کشاورزی” است که دارم سعی می کنم پیدایش کنم و به نظرم می شود سطح زیر کشت را به عنوان پراکسی برایش در نظر گرفت. راستش را بخواهی تصمیم دارم خودم وقت بگذارم و روی مدلسازی اش کار کنم چون بیشتر از شما اگر نباشد، به قدر شما نگران این شرایطم. باور کن قصدم نه اعتبار علمی است و نه سود مالی که شما که در این حوزه بسیار از من با سابقه تری می دانی. فقط احساس می کنم باید سلاح دوستان محیط زیستی را به گلوله ی گرم تر و موثرتری مجهز کرد و برایم افتخار است که به قدر فرصت اندک و سواد کمترم کمک شان کنم.

رو به راه باشی هومان جان.

برای آقای درویش و عبدالطیف عبادی عزیز که هر دو به نوعی دل در گرو حفظ طبیعت دارند از صمیم دل آرزوی توفیق دارم. شمارا به خدا می سپارم. دریغم می آید که این نکته را بیان نکنم که آنچه براین قلم جاری شد نه به قصد زیر سوال بردن دلسوزی های لطیف بود که لحنش برخلافش اسمش لطافت نداشت و تصور می شد شاید این بیان این نکته خشمش را فرو نشاند و بداند که نخستین درس طبیعت مهربانی است اما به نظر می رسد این گرانمایه مرد طبیعت دوست تاب شنیدن حرف این مشفق ناشناخته را ندارد و از همین روست که از خواندن این نقد کوتاه( اگر بتواند آن را نقد نامید که بیشتر همدلی بود) چنین بر می آشوبد و آن را مغلطه می خواند و برای اثبات حرف خود و پای فشردن به خدشه دار کردن حرمت پیشکسوتان صغرا و کبرا می آورد تا آنجا که پای نلسون ماندلا و هیتلر را به میان می کشد… لطیف عزیز حق با تو و صاحب وبلاگ است نباید وارد این مقوله می شدم. دستتان را می فشرم و همراه با درودهای فراوان بدروتان می گویم که براین باورم طبیعت و ایران زمین را مردان دریادل حفظ خواهند کرد همچنانکه سالیان سال است این مرز بوم به همت فرزندان بی ادعایش از قحطی – خشکسالی و دروغ درومانده است دلتان خوش باد- نانتان گرم -خانه هایتان آباد…