رنجی که می‌کشند و عشقی که می‌ورزند

زن از نخست بود رکن خانه‌ی هستی ؛  که ساخت خانه‌ی بی پای بست و بی بنیان؟
                                                                                                                             پروین اعتصامی

      سیامک معطری عزیز در دور روزگارانش – که این روزها چرخشش تندتر و وزنش بیشتر هم شده است – تصویری گویا از همه‌ی آن چیزی که می‌خواستم در باره‌ی «مادر» و «زن» بنویسم، منتشر کرده است …
     مادران، شاید یگانه موجوداتی باشند که محبتی ناب و افلاطونی و بی کوچکترین چشم‌داشتی را به جهان می‌افزایند؛ به جهانی که هر روز بیش‌تر از روز قبل طعم تلخ جنایت، کینه‌ورزی، آزمندی و خیانت را می‌چشد …
     امید که تا زنده هستند، قدر حضورشان را در کنار خویش بدانیم و یادمان باشد هیچ چیز برای مادر بیشتر از این نمی‌ارزد که بعضی وقت‌ها … فقط بعضی وقت‌ها، بستنی شکلاتی‌مان را در کنارش بخوریم و طرح لبخندی حاکی از قدرشناسی نثارش کنیم.
                              کاش این آموزه‌ی کوچک را تا دیرنشده بیاموزیم …

      کلام آخر آن که

      استیونسون می‌گوید: «وسعت شخصیت یک مرد به اندازه گنجایش قلب او است.»
      می‌گویم امّا: «گنجایش قلب یک مرد را، از کیفیت منزلگاهی می‌توان دریافت که او برای این رکن خانه هستی درقلبش تدارک دیده است.»

    پیوست

       ما دشمن کم نداریم. ما می‌توانیم دشمنانی مثل جهل، ایدز، گرمایش زمین، گرسنگی، فقر و بی عدالتی را جایگزین دشمنی بین ملت‌ها، فرهنگ‌ها، مذاهب و دولت‌ها کنیم. ما می‌توانیم دریک تلاش جهانی میدان کارزارهایمان را تغییر دهیم.