پلنگ‌ها که می‌روند، تشی‌ها می‌آیند و گرگ‌ها جالیزها را مورد حمله قرار می‌دهند!

 دلت را خانه ما کن مصفا کردنش با من
 بیا قبل از وقوع مرگ روشن کن حسابت را
 بیاور نیک و بد را جمع و منها کردنش با من
 اگر عمری گنه کردی مشو نومید از رحمت
 تو نامه توبه را بنویس امضا کردنش با من

     یادش به خیر سال‌ 1359، یک معلم فوق برنامه داشتیم به نام آقای شریعتی که ساعت شش صبح با اون عینک ته‌استکانی‌اش می‌آمد در دبیرستان آیت‌الله منتظری نجف آباد (پهلوی سابق) تا به مشتاقان فلسفه، درس نگاه کردن به هستی را دهد، آن گونه که هست و نه آن گونه که ما دلمان می‌‌خواهد! من نیز که اصولاً سرم درد می‌کرد واسه شنیدن حرف‌هایی که تو هیچ دکون قصابی هم پیدا نمی‌شد، شال و کلاه می‌کردم و با موتورسیکلت یاماها 80 خود می‌گازیدم به سوی دبیرستان آیت‌الله منتظری در خنکای صبح و از میان پردیسان بادام و گوجه سبز (یا به قول نجف‌آبادی‌های عزیز: آلوچه) …
     آن روزها نجف‌آباد در محاصره‌ی پرتراکمی از باغ‌های میوه حبس شده بود … چند سال پیش که دوباره – بعد از 24 سال – گذرم به آن دیار افتاد تا سراغی از هم‌کلاسی‌های قدیم بگیریم، دلم گرفت … دلم گرفت از آن همه هجوم سیمان و آجر و آسفالت که بر جنازه‌ی آن پردیسان باشکوه بناشده بود …

     حق دارید! لابد می‌خواهید بپرسید: چه رابطه‌ای بین نجف‌آباد و باغ‌های میوه و درس فلسفه وجود دارد با گرگ و تشی و پلنگ و جالیز؟!
     امّا باور کنید که ربط دارد … اصلاً همه‌ی حرفم این است که از منظر فلسفه‌ی دانش محیط زیست، کمتر چیزی را می‌توان در این جهان سراغ گرفت و تغییر داد که آثارش بر روی چیزهای دیگر نمایان نشود (نمی‌دانم این چیز را چرا تازه گی ها اینقدر دوست دارم!)
    از همین روست که اصل یا قانون پروانه در این علم مدتهاست که اعلام موجودیت کرده و هر روز بر باورکنندگان بر صحت و درستی‌اش افزوده می‌شود.
    سال‌هاست که به بهانه‌ی توسعه و در اثر افزایش شتابناک جمعیت آدم‌زمینی‌ها، دیگر زیستمندان مهمان در کره‌ی خاک به حاشیه رانده شده و پی در پی ناچار از عقب‌نشینی و پژمردگی و نیستی هستند. امّا آنچه که این پس‌رفت تلخ و ناگزیر را شتاب بخشیده است، همانا آزمندی و نابخردی انسانی است که بیشتر از شمار جمعیت خطرآفرین می‌نماید …
    حالا نیز اگر روایت ساده امّا اثرگذار هموطن عزیز گنابادی خویش – محمدرضا عطارباشی – را در شماره 12 مجله حفاظت شکار و طبیعت – که دریا ناظری عزیز آن را در تارنمایش بازانتشار داده است –  بخوانید، درمی‌یابید که چگونه و با چه شتاب تأسف‌باری داریم اصل پروانه را نادیده انگاشته و به سوی تحقق زنهار دو هزارساله‌ی ویرژیل پیش می‌تازیم، آن هم چهار نعل!

آسان است پایین رفتن از دوزخ
زیراکه درهای دوزخ تاریک
همواره شبان، روزان گشوده است
اما بازگشتن به سوی بهشت و روشنایی روز
رنج است و محنت بسیار

     زنهار تلخی که برای نخستین بار در پاییز 1359 از دهان معلم دوست‌داشتنی فلسفه‌ام شنیدم و حالا هر روز که می‌گذرد، بیشتر پی می برم که وی تا چه اندازه درست زنهار داده است.

     پس بیاییم، عهد بندیم که هرگز به دیدن و خواندن چنین سرتیترهایی نخندیم:
جایی که گرگ ها هندوانه می‌خورند و تشی‌ها بادام کوهی!

     چرا که مراکان آذربایجان غربی، همان جلگه‌های دیروز مازندران است که روزگاری زیستگاه زرخیز گراز بود و البته دامنه‌های خفر در پادنای امروز که کنام پلنگان و شیران بود و فردا …

    آنها که دیروز به احتمال انقراض نسل پنگوئن‌ها در قطب ناشی از مصرف د دت در آمریکای لاتین می‌خندیدند و آنها که از مرگ پرنده های مهاجر هلندی به دلیل جهان‌گرمایی به خنده می‌افتادند و آنها که اضمحلال جنگل‌های انبوه کاج کوهی کانادا را در اثر طغیان یک سوسک باور نداشتند، حالا کجایند؟!

    مؤخره:
   طبیعت به ما نجواکنان بارها گفته است که اگر می‌خواهی بر من حکومت کنی، خیالی نیست! و اصلاً چه کسی بهتر از تو؟ بهتر از تو که دارای فهم و دانش و ادراک و وجدان و اخلاق هستی؟ فقط یادت باشد که شرط حکومت بر من، شناخت و پیروی از قوانینم است. و آنگاه که دلت را خانه‌ی من ساختی، یقین داشته باش که مصفایش خواهم کرد و گناهانت را خواهم بخشید.
                                                                    همین!