آیا بین شکارچی و شکارکُش تفاوتی هست؟!
روزگاری نامش پادشاه صخره ها بود … امروز اما انگار به “قلندر” بیشتر میماند تا سلطان یا پادشاه؛ قلندری که هر روز دارد از شمارش بیشتر و بیشتر هم کاسته میشود … همان گونه که از شمار قلندرها و لوتیهای زمان در دنیای آدم بزرگها هم دارد کاسته میشود! نمیشود؟
بخشی از این زوال غمانگیز، ریشه در گسترش برهنگی سرزمین و تخریب زیستگاه این قلندران کوهستان دارد. اما بخش دیگری، ناشی از اصابت مستقیم گلولههای سربی از اسلحهی ایرانیانی است که میگویند: ما “شکارکش” نیستیم! فقط “شکارچی” هستیم!!
و من در حیرتم که از منظر چشمان فرزند چشم به راه این قلندر، چه فرق میکند که والدینش را گلولهی یک شکارچی کشته باشد یا شکارکش؟!
از همین روست که همواره گفتهام: خطر بیابانزایی انسانی را نباید کمتر از بیابانزایی طبیعی دانست! همانگونه که خشکسالی مدیریتی بیش از خشکسالی اقلیمی، ریشهگاه را تهدید میکند.
بیشتر بخوانید:
– موج جدید صدور مجوز شکار، نشانه چیست؟
– بس کنیم این رویه ی خونریزانه را …
سلام
از قلم فرسایی ودیده رنجانی شما سپاسگزارم
جالب وزیبا بود
{ رسالت فرهنگ وهنر ایرانی وتاثیر آن بر انسان ایرانی }در وب سایت ما
لطفا ما رو از نظرات خودتون محروم نکنید
در مورد مطلب شما بسیار میتوان نوشت از هر زاویه سخنی خواهد داشت
درویش عزیز
قالب جدید مبارک باشه
خوب شده
نمی دونم چرا بعضی ها فکر می کنند که گرفتن جان یک موجود زنده واقعا تفریح به حساب میاد
نخستین تصویر ِ پست بسیار زیباست … انگار دارد به راهی که مانده و خیلی هم نیست نگاه می کند …
به امید روزی که شکارچی ها شکاربان باشند
و شکار کُش ها ، شکار دوست !
به نیما:
درود بر تو و ممنون از ابراز لطفت …
در ضمن اندازه اش را کوچک تر کردم. منتها بیشتر از این، تار می شد.
چه آرزوی قشنگی مسعود جان …
امیدوارم که روزی چنین اتفاقی را به چشم ببینم.
درود …
… …
توضیح ضروری:
این کامنت به درخواست مکتوب جناب آقای نادر جباری حذف شد.
به نادر جباری:
اوج منطق و درایت و خردمندی و نزاکت را نشان دادید. به راستی که برای مبارزه با مرام خونریزانه تان، شما به هیچ دشمنی نیاز ندارید، فقط کافی است تا اندیشه های گهربارتان اجازه نشر یابد تا مردم خود قضاوت کنند.
متاسفم برای آن کودکانی که امثال شما حکم پدری آنها را یدک می کشید و هنوز نمی دانید که دهان باید گلخانه فکر باشد و نه …
بگذریم.
ای وای امان آخه چی میشه به اینا گفت؟آقای جباری نوع نگارشتان به راستی که چه دقیق شما را معرفی کرد! من ماندم منطق امثال شما چیست از این خونریزی ها؟ ما درک نمی کنیم و نمی فهمیم شما که درک می کنید و می فهمید به ما یاد بدهید. شما همان فهمیده هایی هستید که جان انسان ها را هم می گیرید برای رسیدن به اهداف کثیفتان.حیف زمینی که روی آن راه می روید و آسمانی که زیر آن نفس می کشید.تلفات جاده ها هم ناشی از بی فکری امثال شماهاست.افسوس که شان انسانی مانع می شود که مثل خودتان جوابتان را بدهیم.
آنها چه می خواهند بگویند جناب محمدی بیدهندی؟ اصولاً چه دارند که بگویند؟
کسی که تفریحش این است که خون یک جاندار را بریزد و از تماشای مرگ او لذت ببرد؛ کسی که آلبوم عکسهای خانوادگی اش پر شده از لاشه های حیواناتی که در کنارشان عکس یادگاری گرفته و به دوربین لبخند زده! به راستی چه حرفی برای گفتن دارد؟
معلوم است که برآشوبند و تاب مخالفت با مرام شان را نداشته باشند و ما را متهم کنند به این که چرا مسایل مهمی چون تخریب زیستگاه و افت کیفیت خاک و آب را در نظر نگرفته و به ما می تازید که فقط هفته یا ماهی یک کل و بز یا قوچ و میش می خواهیم شکار کنیم؟! عوضش کلی به آبشخورها در طبیعت می رسیم؛ به محیط بان ها کمک نقدی می کنیم؛ حتا در تکثیر حیوانات حاضریم سرمایه گذاری کنیم! چرا؟
تا همچنان حیوانی باشد که بتوانیم شکارش کنیم و از ریختن خون و کباب کردن گوشتش لذت ببریم.
وای بر ما که در اطراف مان چنین انسان نماهایی حضور دارند. وای برما …
جدا جناب مهندس از وقتی اون کامنت رو خوندم قلب درد گرفتم . واقعا ناراحت شدم باید کاری کنیم. چند وقت پیش من کامنتی برای شما گذاشتم که گفته بودم کاش این ها از تفنگ های خودشون گلوله می خوردند شما فرمودید آرزوی مرگ هیچ موجود زنده ای را نکنم به خصوص انسان .ولی امروز دوباره به گفته ی خودم ایمان آوردم چون این ها اصلا انسان نیستند. هرکی هم ناراحت می شه بشه. آخه آدم انقدر……… ای وای
درود مجدد …
به هر حال ما به عنوان افرادی که خود را فعال یا دوستدار محیط زیست می دانیم و ادعا داریم که دل مان برای آب خوردن یک کبوتر یا سیراب شدن یک سپیدار یا خرامیدن یوز می سوزد، باید در پی “زندگی” و ارتقای کیفیت آن باشیم و نباید هرگز خواهان مرگ هیچ جنبنده ای شویم. به جای نفرین کردن، شمعی بیافروزیم و دانایی بگسترانیم و آرزو کنیم تا شکارچی ها هم روزی شکاربان شوند.
امیدوارم . امروز واقعا ناراحت شدم خیلی زیاد
می فهمم و البته حق دارید که ناراحت شوید؛ اما روزانه از این جور پیام های بسیار نامحترمانه تر، فراوان بدستم می رسد و من تازه درمی یابم که چگونه به هدف زده ام که آقایان چنین بال و پر می زنند. زیرا اگر مافیای شکار احساس خطر نمی کردند، هرگز واکنشی هم نشان نمی دادند.
کامیاب باشید و همچنان سبزاندیش.
واقعا شرمنده ام با خواندن این نوع کامنت ها
برای ایرانی بودنمام
برای فرهنگمان
برای ادبیاتمان
خب …
بیش از این شاید انتظار نره
همون بهتر که منتشرشون نکنی
شرمنده که امروز چند نکته رو به شما یادآوری کردم
اون مطلبی که گفتم بابت توجه به وبلاگ های موفق و بزرگی هست که دارم
حیفم اومد که به شما نگم
و البته صلاح مملکت خویش خسروان دارند
باز هم شرمنده
دشمنت شرمنده باد رفیق نازنین من.
باید صبوری کرد و امیدوار بود به تغییر … تلاشم را کرده و خواهم کرد نیمای عزیز و ممنون از دقت نظرت.
آقای ادبیات، فرمایش شما وقتی متین است که میدان باز باشد …
توضیح ضروری:
(به درخواست جناب نادر جباری عزیز، کامنت شان حذف شد)
جناب نادر جباری عزیز:
شما با متانت و ادب می توانید هر پرسشی که مایل هستید مطرح کنید و مطمئن باشید که حتمن منتشر خواهد شد. بنده از خوانندگان این سطور عذر می خواهم که مجبور شدم چنین توهین هایی را منتشر کنم، اما برای آن که ثابت کنم این آقایان به جز عربده کشی، منطق دیگری برای گفتگو ندارند، مجبور شدم تا به این نمایش مضحک پایان دهم. (آن بخش هایی هم که نقطه چین است، واقعاً دیگر امکان انتشارش نبود)
جناب نیما! ما خیلی وقته که از فرهنگمون، ادبیاتمون و خیلی داشته های دیگرمون دور شدیم، تنها داشته مان در حال حاضر، افتخار به چیزهایی ست که حتی یکبار هم لمسشان نکرده ایم. روز به روز اخلاق، انسانیت و…کمرنگ و کمرنگ تر می شود و شعار و شعار زدگی پر رنگ و پر رنگتر..
جناب درویش! متاسفانه برخی از شاهان گذشته بجای اینکه میراثی چون علم، ادب و ثروت برای ما داشته باشند، “شکار”، “شکارچی” و افتخار در شکار کردن را بجای گذاشتند.
و در آخر به جناب جباری: اگر گفته شما”وحی منزل” هم بود و 100% حرفتان درست هم بود، با این ادبیاتی که حرف زدین، تنها و تنها به خودتان توهین کردید و هیچ کس پذیرای سخن شما نیست. کاش جواب منطق را با منطق میدادین. کاش دوستانه حرف میزدین، جناب جباری همه انسانها قابل احترامند، لطفا کمی بیاندیشید. من کوچکتر از آنم که نصیحت کنم، خود من روزی بود که شکارچی بودم، و مثل شما دوست داشتم شکار کنم(و میکردم). اما صدای کبک، طنین بال کبوتر و… بیشتر از گوشتشون به آدم آرامش میده، باور نداری امتحان کن. انشالله که کامنت بعدی شما در اینجا، کامنتی پر از مهر و دوستی باشد.
در ضمن، آقای درویش خوشتیپ هستند بزنم به تخته 🙂
درود بر امیر عزیز …
خوشبختانه فقط در طول سالی که اینک در یازدهمین ماه آن به سر می بریم، هموطنان بسیاری به من گفتند که شکار را به کناری نهاده و اسلحه های خود را برای همیشه به دیوار آویخته اند. ممنون که این خبر خوش را امروز از شما هم شنیدم.
من ایمان دارم اگر بتوانیم به نحوی زندگی کنیم که ادامه ی حیات مان در گرو ریختن خون هیچ حیوانی نباشد؛ چتر نیکبختی و سعادت هرگز بر فراز آسمان زندگی مان بسته نخواهد شد و همچنان امیدوارم تا روزی را ببینم که دیگر هیچ انسانی به بهانه تفریح یا ورزشی به نام “شکار” خون هیچ حیوانی را نریزد.
سرفراز باشید.
ما برای آنکه ایران خانه ی خوبان شود رنج دوران برده ایم و می بریم و من اعتقاد دارم پیروزی با ماست . اتحاد هرچه بیشتر و بهتر ما محیط زیستی ها هرچه زودتر ریشه ی این تفکرات را می خشکاند.به یاری خدای طبیعت
آمین …
و درود.
بله، طبیعی است که امکان انتشارش نباشد.چون در آن قسمت ها …
.
توضیح ضروری:
(به درخواست جناب نادر جباری عزیز، کامنت شان حذف شد)
به نادر جباری:
متاسفم. فرصت خوبی داشتی برای آن که ثابت کنی مرامت تا چه اندازه بر مدار خرد و دانش استوار است.
یک شمع روشن می تواند هزاران شمع خاموش را روشن کند و ذره ای از نورش کاسته نشود …
زنده بمانی شمع ِ روشن !
به مسعود:
درود بر دوست نازنین و همیشه همراهم.
محمدجان خیلی دردناک است. دردناک است چون تا مردم فهمیده بیایند بفهمند و بفهمانند که باید محیط زیست و جانداران را حفظ کرد، انسانهای متعصب و کر و کور همه چیز را از بین برده اند. چاهها را خشک کرده اند و قوچ و میش و کل و خرس و پرندگان و آبزیان را منقرض کرده اند و هاج و واج نشسته اند که چه شد! حتی آن موقع هم میگویند ما نبودیم و شکارکش ها این کار را کرده اند! دیوانه کننده است 🙁
خداوند شما مثبت گراها و پر انرژی ها را از ما نگیرد 🙂
به امیر مسعود:
نخواهد گرفت رفیق! مطمئن باش و خیالت راحت …
جناب آقای درویش،زیاد خوشحال نباشید که تعدادی از هموطنان سلاح هایشان را به دیوار آویزان کرده اند.اگر تحقیقی در مورد فروش اسلحه و مهمات داشته باشید ملاحظه خواهید کرد که آمار مذکور به شدت افزایش یافته است.مثلا با اینکه قیمت یک قبضه اسلحه برنوی ایرانی نسبت به پارسال دو برابر شده و به حدود 10میلیون تومان رسیده،و قیمت اسلحه ساچمه زنی بایکال ساخت روس که پارسال حدود 4میلیون تومان بود،اکنون 9میلیون تومان معامله میشود و نیز فشنگ های ایرانی که پارسال 500 تومان بودند اکنون به قیمت دو هزارتومان هم پیدا نمیشوند. این جدای از اسلحه های غیر مجازی است که اکنون جواز حمل گرفته اند.اسلحه و فشنگ که دیگر نان نیست مردم مجبور به خریدن آن باشند.علاقه مردم را به شکار نشان میدهد که البته برخلاف میل شما به شدت در حال افزایش است.پاینده باشید.
به یک شکارچی:
همواره گفته ام که یک دوستدار محیط زیست، محکوم است به امیدوار بودن و مثبت اندیشی.
به نظرم مردم ذاتاً میل به نیکی و صلح طلبی دارند. فقط باید خوراک لازم و محیط بایسته در اختیارشان قرار گیرد.
درود و سپاس از اطلاع رسانی تان.
این آقا عجب شهرت با مسمایی هم دارند جبار(ی)!!! بس کنید آقا ! زندگی جبر و خونریزی نیست . در این چند روز دنیا خیلی کارهای دیگر می توان انجام داد. چرا اصرار به سلب آسایش زیستمندان این کره ی خاکی دارید شما و هم فکرانتان؟ در ضمن یک شکارچی گمنام ما خودمان از این آمار و ارقام اطلاع داریم و در تلاش برای کاهش آن هستیم.و آفریدگار طبیعت شاهد است که نهایت آرزوی فعالان محیط زیست فقط و فقط پایداری ایران ،این کهن دیار آریایی است. شما عزیزان هم اگر ذره ای خود را از خاک ایران و نژاد آریایی می دانید دست از این شیوه بردارید. سبز بیندیشید هم وطنانم
به محمدی بیدهندی: با آرزوی سبزت همراه هستم.
اون دوست شکارچی مون درست میگن جناب درویش، در این 3-4 سال اخیر خیلی از مردم سلاح قاچاق خریدند و پس از طی مدتی جوازشان را هم دریافت کردند. من نمیدانم که چه طرحی بود، ولی خیلی ها را میشناسم که حتی بعضی هاشون 2 تا اسلحه یکی بنام خودشون و یکی بنام عیالشون جواز کردند. این مسئله به نظرم خطرناکه، نه تنها برای شکار بلکه برای خودشون و متاسفانه برخی فرهنگهای غلط باعث کشته شدن افراد در مراسم عروسی و…با تفنگهای ساچمه ای شده و یا بچه ها با شلیک به اعضای خانواده باعث داغدار شدن خانواده شده اند و… اما فاجعه بارتر از همه اینها، ذهنهایی ست که هیچگونه منطقی بهشون راه نداره و باید با این افراد مثل یک بیمار روانی برخورد کرد. بنابراین اگر به راهتون و هدفتون ایمان دارید(که البته هم دارید) پس از کنار این آدما بگذرید، کوچکتر از آن هستند که سد راهتون شوند.
موفق باشید
به امیر:
موافقم امیر جان …
فاجعه بارتر از خرید تفنگ، تفکری است که خرید جنگ افزار مرگ را توجیه می کند!
زنده باشی.
جناب آقای بیدهندی،البته نام فامیل انسان میراثی است که از آبا و اجداد به او رسیده است.و ما حافظ آنیم. اولا که متعجبم چطور آقای درویش این دفعه همه کامنت مرا بدون کم و کاست منتشر کرد و از این بابت هم از ایشان سپاسگزارم و هم از بابت ادبیات کامنت های قبلی ام عذر تقصیر.البته فقط از جناب مهندس نه شماها.آنقدر که از ادب و احترام نزاکت حرف زدید،محتوای پیامتان شخصیت شما را هم نشان داد.اگر به اسم بنده ایراد میگیرید،از اسم خودتان هم غافل نشوید…
.
پاسخ:
جناب نادر جباری عزیز:
موضوع از نظر من تمام شده است. لطفاً بیش از این بحث را به حاشیه نکشانید و به جای دشنام دادن به این و آن – که سبب می شود باز کامنت تان ناقص منتشر شود – لطفاً پرسش های فنی و علمی خود را در باره محتوای این یادداشت طرح فرمایید تا پاسخ دهم. مگر ادعای تان این نبود که بنده پرسش های شما را سانسور می کنم؟ خب، پس چرا مدام به حاشیه می روید؟ برای من و دیگر مخالفان شکار بگویید دلیل آن که شکار حیوانات را یک حرکت ارزشمند و اخلاقی و قابل دفاع می دانید، چیست؟
نمی دونم چه اصراری است که خودشون رو محق نشون بدن این جماعت کشنده و قتال
بابا شما رو به ارواح هر کسی که می شناسید و برای روحش ارزش قائل هستید
اصل مطلب این است : شما برای تفریح می کشید .
همین
مگر غیر از این است
چه اصرار بر به حق نشان دادن خود دارید
اصل مطلب زشت است ، ناپسند است .
همه ما به فارسی صحبت می کنیم
فهم همین جمله کار سختی است ؟!!!
درود بر نیما عزیز …
سخت امیدوارم که پرسش ساده و کاملاً فارسی شما را سرانجام دوستان طرفدار شکار، پاسخی شفاف، متین و به دور از هتاکی دهند.
خواندم و خوشحال و راضی ام
سلام آقای مهندس
سوالی از شما داشتم و جلب توجه به موضوعی
چندین سال است که در این فصل مشاهده می شود که شهرداریها به خصوص شهرداری اصفهان اقدام به هرسی بسیار سنگین برروی درختان توت در شهرها می کنند. به طوریکه درختان با عرض تا 20 سانتیمتر بریده می شوند. آیا این مبنای علمی دارد؟ به منظور زیبایی انجام می شود؟
با این نوع هرس درخت کاملا ناک اوت شده و مدتها طول می کشد تا شاخ و برگ دوباره دهد.
این به خصوص در شهرهای کویری باعث کاهش سطح برگ و کاهش سایه می شود.
آیا مبنای علمی دارد یا تجارت جدیدی است به نام نئوپان؟ صدها کامیون در شهر این هرسها را جمع آوری می کنند اما به چشم نمی آید.
اگر نیاز است چند عکس برایتان بفرستم.
جناب اسفندیاری عزیز …
درختان اگر در محیط طبیعی خویش رشد کنند، هرگز نیازی به هرس ندارند. اصولاً هرس کردن درختان در بخش باغداری و برای افزایش توان میوه دهی آنها معرفی و ترویج شده است. اما در شهرها و معابر عمومی، به چند دلیل درختان را هرس می کنند:
نخست برای آنکه مانع دید و تردد خودروها نشوند؛
دوم: کاهش احتمال شکسته شدن شاخه ها در اثر ریزش برف سنگین و یاد وزش باد؛
سوم: افزایش هارمونی و زیبایی و تقارن درخت؛
چهارم: کاهش آفات.
به هر حال، هرس درختان اگر بی رویه و شدید باشد، هم آشیان پرندگان داخل آن را نابود می کند و هم تنش در آن بوجود می آورد و نباید به صورتی افراطی هر گونه ای را هرس کرد.
موفق باشید.
جناب درویش،تعجب بنده در این است که شما همه اهانت های دوستانتان به شکارچی ها را به حق دانسته و منتشر میکنید،و کوچکترین انتقاد من و دوستانم به حضرات را توهین تلقی کرده و حذف میفرمایید.نمونه روشنش همین چند کامنت اخیر آقایان که مثلا فامیلی بنده را به سخره گرفته،منتشر کردید و جواب مشابه بنده به فامیلی ایشان را حذف.ویا نظرات آقایان امیر و نیما ،که شکارچیان را بیمار روانی و نفهم خطاب کرده اند.ببین جناب درویش،ما شکارچی هستیم.منطق ما در مقابل حمله،دفاع نیست،حمله است.محتوای کامنت های دوستانتان را در مورد روباه شیدایی یک بار دیگر مرور کنید و ملاحظه فرمایید که چه اهانت هایی را به جامعه شکارچیان انجام داده اید.و اما بعد،در مورد سوالات فنی،من و دوستم به نام محمد باقرقره چندین بار از شما پرسیدیم،جنابعالی که خوردن گوشت را کلا غیر اخلاقی میدانید،مساله حج و قربانی کردن و عید قربان و نذر کردن گوشت قربانی را چگونه تفسیر میفرمایید؟چرا هیچ گاه جواب درستی ندادید؟پرسیدیم شما به کودک یا نوه خردسال خودتان هم که در مرحله رشد هستند، پیشنهاد میکنید به جای جگر سیاه یا گوشت ماهی، سبزیجات مصرف کنند؟در مورد کاهش نسل حیوانات از طریق شکار کردن هم ،ما معتقدیم شکار بر اساس اصول و قواعدش به هیچ وجه نسل حیوانات را کاهش نخواهد داد.آنچه نسل حیوانات را منقرض میکند تفنگ های قاچاقی است که در دست چوپانان بومی است که همه فصول ،حیوانات را قلع و قمع میکنند.جمع آموری تخم پرندگان در بهار،کار گذاشتن انواع تله ها در تمام فصول سال،و بد تر از همه سیاست های 6-5 سال اخیر در اعطای بی رویه سلاح های سهمیه دولتی به افراد، حتی خانم ها است که بنده خود مشاهده کرده ام صاحب سلاح هنگام تحویل گرفتنش می پرسید،گلوله های این چه شکلی است؟خوب چه انتظاری میتوان داشت؟اینها تفنگ را وسیله ای برای تفریح میدانند و اگر نتوانند هم شکار کنند،همه فصول با تفنگ در کوه به هر جنبنده ای شلیک میکنند. البته مسلما که درک این مساله برای شما مشکل خواهد بود ولی شکارچیانی که ما جزء آن گروه هستیم(والبته متاسفانه تعدادمان خیلی کم است)برای قلع و قمع به کوه نمیرویم.هفته ای یکبار بعد از گرفتن پروانه شکار که تفنگ بهانه ای باشد که به کوه برویم.و یک یا حداکثر دو قطعه کبکی شکار کرده و استرس و فشار یک هفته کاری را کاهش دهیم.بله البته که این هم فی نفسه بالاخره ایرادی دارد،ولی این کار ما در مقابل کارهای اکثر مدعیان محیط زیست که به طرق دیگری در تخریب محیط زیست نقش دارند،زیاد مهم نخواهد بود.مثل استفاده از خودرو تک سرنشین و انواع آلاینده های دیگر که جان انسانها را میگیرد نه کبک و پرنده را.در ظاهر اکثر این دوستان شعار میدهند که ما آنها را هم رعایت میکنیم و در عمل چیز دیگری میبینیم.بنده خودم شکاربانان زیادی را میشناسم که بعد از بازنشست شدن،با شناخت کاملی که از منطقه دارند،بسیار راحت به شکار کل و قوچ میروند.و حتی رئیس محیط زیستی که قرابتی با بنده دارد و به همراه ایشان بارها به شکار پرنده رفته ایم.به دلیل طولانی شدن مطلب و خارج از حوصله بودن عرایضم را در کامنت بعدی تمام میکنم.
درود بر جناب نادر جباری عزیز و ممنون که سرانجام به متن پرداختید. آن طور که از کامنت شما برداشت کردم، مهم ترین ایرادی که به من گرفته اید، یک ایراد مذهبی/ ایدئولوژیک است. فرض کنید شما دارید با یک مخالف شکار بحث می کنید که به باورهای مذهبی شما اعتقادی ندارد و برای خودش، دینی دیگر را برگزیده؛ در آن صورت چگونه می خواهید او را قانع کنید که شکار کردن خوب است؟! به او که دیگر نمی توانید بگویید: اگر نهی شکار و خوردن گوشت کنی، صاف می روی در جهنم! می توانی؟
دوم آن که به راستی دلیل آن که شما شکارچی شده و گوشت شکار را با رغبت می خورید، پیروی از آیین اسلام بوده است؟!
آیا اینگونه می خواهید به یک بحث آکادمیک بر اساس بنیان ها و پندارینه های دانش روز محیط زیست ادامه دهیم؟
آیا روش شما مشابه دادگاه تفتیش عقاید در قرون وسطی نیست؟!
سوم این که به شهادت بیش از شش هزار صفحه یادداشت در همین تارنما و صدها یادداشت و مقاله و کتابی که تاکنون در رسانه های گوناگون منتشر کرده ام، فکر نکنم هیچکس به اندازه من – دست کم – در طول یک دهه ی اخیر به نقد سیاست های سازمان حفاظت محیط زیست، وزارت جهاد کشاورزی، وزارت نیرو، وزارت راه و شهرسازی، وزارت دفاع، وزارت آموزش و پرورش، وزارت ارشاد اسلامی، سازمان تبلیغات اسلامی، صدا و سیما، وزارت صنایع و معادن و … در حوزه محیط زیست و منابع طبیعی پرداخته باشد. بنابراین، بنده کاملاً قبول دارم که مهم ترین دلیل افزایش شتاب در فرآیندهای کاهنده کارایی سرزمین، طراحی چیدمان توسعه بدون لحاظ توانمندی های بوم شناختی سرزمین است. اما حرفم این است که همچنان، شکار را عامدانه ترین شکل و غیراخلاقی ترین نوع حذف جانداران دانسته؛ آن هم در شرایطی که مجموع کل و بز و قوچ و میش و آهو و جبیر موجود به 111 هزار رآس کاهش یافته است. این یک فاجعه بزرگ است و باید همه به هر نحو که می توانند در مهار آن بکوشند.
در مورد ماجرای شرم آور قتل خرس های سمیرم، بنده هم چند یادداشت نوشته ام و هم چند برنامه رادیویی و تلویزیونی در این باره اختصاص داده ام.
موفق باشید و امیدوارم اگر زنبور نیش تان هم زد، دیگر او را نکشید.
و گل سرسبد سیاست های اخیر دولت گرامی،اعطای مجوز به سلاح های قاچاق بود که معلوم نیست به چه دلیلی انجام شد.الان تخریب گسترده محیط زیست توسط این دوستان که هیچ اطلاعی از اصول شکار ندارند ، از یک طرف،و مساله تامین امنیت جامعه با وجود این همه اسلحه ،به نظرم مشکل بزرگی خواهد بود. ما معتقدیم غیر از آن یک روزی که در شکار هستیم،و خارج از محدوده شکارگاه،جان همه موجودات مهم است.ما بر اساس مرام نامه خودمان کبک را در کوه شکار میکنیم،ولی برای مورچه هایی که در داخل خانه آمده اند،پودر حشره کش نمی ریزیم.چون ضرری به ما نمیرسانند.زنبوری را که از یقه پیراهنمان بیرون آمده و ما را نیش نزده،نمیکشیم.(البته اگر نیش زده باشد، میکشیم)به روباه و گرگ و گراز و خرگوش و عقاب و مار و کلاغ و موجودات دیگر به هیج وجه شلیک نمیکنیم.و در مقابل برخی جنایتهای محیط زیستی ،عکس العمل شدید تری نشان میدهیم.(مجددا تاکید میکنم که این مطالب برای شما شاید خنده دار باشد)درباره دادگاه کشتار خرس های سمیرم که شما در وبلاگتان هیچ اشاره ای به آن نداشتید بنده در چند جا به عنوان شکارچی مطلب نوشتم،و معتقدم که به جای این رای مضحک،تنها حکم عادلانه این شکارچیان همکار،این بود که به همان روشی که خرس ها را لت و پار کردند باید اینها را نیز دل و روده شان را بیرون میریختند.وگرنه حکم یک سلاح غیر مجاز به تنهایی سه سال است.چگونه برای این عمل وحشیانه و ددمنشانه ؛که طبق فیلم، متاسفانه با افتخار هم این عمل را انجام میدادند،18 ماه زندان و مسخره تر اینکه پنج سال مجوز سلاحشان باطل خواهد شد،صادر کردند؟ به هر جهت جناب درویش حرف های ما برای همدیگر قابل درک نخواهد بود.فقط پیشنهاد میکنم به این دوستان عزیزتان توصیه کنید کمی مودب باشند تا ما مجبور نباشیم مطابق قانون نیوتن،عکس العمل شدید تری نشان دهیم.پایدار باشید.
دوست عزیز آقای جباری، من به شما توهین نکردم، ولی اگر شما اینگونه برداشت کرده اید عذر میخواهم. شما اگر کامنتهای من را بخوانید، گفته ام که بهتر است بجای توهین با منطق سخن بگویید. شما یکبار دیگر کامنت اول خودتان را بخوانید، خودتان قضاوت کنید که این نحوه ورود به یک بحث منطقی ست؟!! من تنها یک بازدید کننده این سایت هستم که برحسب اتفاق با این سایت آشنا شدم، کارمند و مسئول و…هیچ نهادی هم نیستم و همینطور جانبدار هیچ گروهی. در ضمن رشته تحصیلی ام هم محیط زیست و موارد مرتبط با آن نیست، من دانشجوی علوم دام هستم و از قضا روزگاری شکارچی بوده ام. تنها در مورد دلیلی که شما برای شکار آورده بودین(تامین پروتئین و…) به شما پاسخ دادم و اگر دوست داشته باشید بصورت دوستانه و علمی بهتون ثابت میکنم که این دلیل، دلیل کافی برای شکار نیست و ارزش نابودی محیط زیست را ندارد چرا که شما میتوانید از سایر حیوانات اهلی پروتئین مورد نیاز خود را تامین کنید …..
در ضمن حرف درست و منطقی را باید از هرکسی که میشنویم، بپذیریم. نگاه نکنیم “که میگوید” ببینیم “چه میگوید”، وجود چنین سایتی که توسط آقای درویش اداره میشود، مفید است، اما ای کاش بجای اینکه رویه مان در بحث بصورت پرخاشگرانه باشد، دوستانه و با آرامش نظرات و یا دلایل خود را بر پذیرش و یا رد مطالب عنوان کنیم، شکارچی هم مثل کسانی که مخالف شکار هستند یک انسان است، اما هردوی اینها باید با منطق دلایلشان را عنوان کنند، مسلما هرانسان صاحب اندیشه ای دلایل منطقی و عقلانی را میپذیرد و همیشه آماده تغییر در جهت بهتر شدن است، کسی هم که فقط و فقط حرف خودش را قبول دارد و هیچ منطقی راهی به افکارش ندارد هم، باید از کنارش گذشت و گذاشت در دنیای خودش خوش باشد. یک زمانی شکار زیاد بود و شکارگری بعنوان راهی برای تامین گوشت، آسیب چندانی به محیط زیست نمیرساند، کما اینکه خیلی از گذشتگان ما تجربه شکار را کم و بیش داشته اند، اما خیلی از عوامل محیطی و انسانی سبب ازبین رفتن بسیاری از جانورانی شد که ما بعنوان شکار می شناسیم، از بز و کل گرفته تا کبک و تیهو و قرقاول و…اما در زمانه حاضر که عوامل ازبین برنده روز به روز سبب کمتر و کمتر شدن جمعیت شکار میشوند، عقل انسان چه چیزی حکم میکند؟: شکار کردن؟ تا کجا؟ تا اتمام و انقراض نسل شکار(منظور حیواناتی که ما شکار میکنیم)؟ آیا اگر یک شکارچی برای مدتی و شاید بخاطر حفظ شکار، برای چند سال شکار نکند، از گرسنگی تلف می شود؟!! و یا بخاطر تفریح، آیا نمیشود تفریحی جایگزین پیدا کرد؟! اگرچه شکار هم بعنوان یک غذای لذیذ و هم عملی تفریحی(نگارنده تجربه اش را داشته ام) طرفدار دارد، اما هرگز و هرگز ارزش این را ندارد که با شکارگری، شاهد این باشیم که آیندگان ما از شنیدن صدای بال کبوتری و یا نغمه زیبای کبکی و …محروم شوند.
من از اینکه زیاده گویی کردم عذرخواهم.
ناصح نیستم، دوستانه نوشتم و دلنوشته ای بود و بس.
ممنون جناب امیر عزیز که صادقانه و ساده، حرف و پندار خود را بدون هیچ گوشه و کنایه و توهینی بیان می دارید.
درود …
بسیار خوشحالم از خواندن کامنت های جدید جناب جباری . جناب جباری راستش را بخواهید من با خواندن کامنت اول شما که توهینی بزرگ به کل جامعه ی محیط زیستی بود به شدت عصبانی شدم(به شدت) چون واقعا کامنت بدی بود می توانید دوباره آن را بخوانید. همان قدر که شما طرفدار حرفه و همکارانتان هستید ما محیط زیستی ها هم حرفه و همکارانمان را دوست داریم و تحمل توهین های ناحق را نداریم کامنت های قبلی من هم از شدت ناراحتی ام بود شما هم که بی جواب نگذاشتید ولی حالا تمام شد امیدوارم حالا بتوانیم مثل انسان های قرن 21 همدیگر را قانع کنیم . امیدوارم یکی از دو جامعه ی محیط زیست یا شکارچی بالاخره در این بحث موفق شود یا ما شکارچی شویم یا شما محیط زیستی!!!!
البته راه سومی هم هست!
این که هم ما شکارچی شویم و هم آنها شکارچی بمانند!!
منتها به جای اسلحه از دوربین برای شکار وحوش سود ببرند و لذت شکار را تا سالها با مخاطبانی که شاید هرگز نبینند، به اشتراک نهند، درست مثل این شکار روحبخش و جان افزا …
درود …
.
.
جناب درویش با سلام،نمی خواستم این بحث ادامه پیدا کند ولی لازم دیدم چند نکته یادآوری کنم.در مورد مذهب خدمتتان عرض کنم اتفاقا بنده اصلا چنین عقیده ای ندارم و زیاد مذهبی نیستم.منظورم این است که شما که خوردن گوشت حیوانات اهلی را هم از اساس مساله غیر اخلاقی میدانید(طبق نظراتی که در داستان روباه شیدایی داده اید)فریضه حج و ….. چگونه تفسیر میکنید.مساله این است که ما معتقد به افکار و رفتار “خاکستری” هستیم ولی شما گویا “سیاه و سفید” را میپسندید.ما میگوییم هیچ مساله را نمیتوان از اساس و بنیان رد کرد.مجددا تاکید میکنم دلیل شکار ما نه تامین گوشت است نه تفریح.بودن تفنگ در دستمان،بهانه ای است برای بالا رفتن از کوه.اگر اتفاقا یکی دو عدد کبکی هم شکار کردیم اتفاق خاصی نمی افتد.ما چهار پا شکار نمیکنیم.حتی اگر تصادفی در منطقه آزاد شکار آنرا دیده باشیم(البته این اتفاق یکبار افتاده و یک راس بز به همراه دو بزغاله اش از مقابل دیدگانمان گذشته و هیچکدام به آن شلیک نکرده ایم.) حتی بنده و یک نفر دیگر از گروهمان،آنروزی را که نتوانیم شکار کنیم،خوشحال تریم.لابد میگویید پس چرا به شکار میروید؟البته جواب آن مفصل است که جایش اینجا نیست.از اینکه تفریحاتی که در دسترس مان است چیست و جایگزینی که بتواند یک هفته خستگی را تسکین دهد وجود دارد یا نه ،بماند.در مورد ماجرای خرس های سمیرم هم،جناب درویش،فکر میکنم جایش همین جا باشد که طرفداران محیط زیستی جمع هستند تا واکنش نشان داده و لعنت و نفرین خود را بر عاملان این جنایت وحشیانه بفرستند،تا بلکه هم صادر کنندگان این رای مضحک خجالت بکشند و هم انشاالله نفرین بازدیدکنندگان دامن این جنایتکاران را بگیرد و قبل از اتمام مدت حبس مسخره شان،به سزای عملشان برسند.زیرا اینها با آن افتخاری که این کار را میکردند،توبه نخواهند کرد و پس از آزادیشان،دوباره کارهای پلیدشان را از سر خواهند گرفت.و اما خطاب به جناب امیر عزیز.اگر تازه به جمع اظافه شده اید،نظر بازدیدکنندگان از ماجرای روباه شیدایی را در همین وبلاگ بخوانید و ببینید تعدادی از دوستانتان از چه کلماتی برای معرفی جامعه شکارچیان استفاده کرده اند.در کامنت قبلیتان هم ،عین جمله تان این است: “باید با این افراد مثل بیمار روانی برخورد کرد”شما این جمله را توهین تلقی نمیکنید؟ضمنا بنده هم فارغ التحصیل سال 76 کارشناسی ارشدعلوم دامی هستم.نیاز نیست شما بحث پروتئین را برای من ثابت کنید.من هیچ کجا نگفته ام برای به دست آوردن پروتئین شکار میکنم.ماجرا بر سر نخوردن گوشت همه حیوانات اعم از اهلی و وحشی بود،که بنده از جناب درویش پرسیدم، آیا شما گوشت قرمز(اهلی و وحشی) و ماهی را از سبد غذایی کودک یا نوه خردسال خودتان هم حذف میکنید؟ضمنا جناب درویش لطفا کامنت اول بنده را از وبلاگ حذف کنید تا دیگر توهینی متوجه بازدیدکنندگان و جنابعالی نباشد.جواب های دوستان به بنده را هم اگر باقی گذاشتید،اشکالی ندارد.پاینده باشید و درود.
درود بر جناب نادر جباری عزیز …
بنده برایتان یک ایمیل به نشانی ای که مرقوم فرموده بودید ارسال کردم و تلفن تماسم را ذکر کردم تا بلکه بتوانیم طی یک ملاقات حضوری، گفتگویی موثرتر با هم در محل باغ گیاهشناسی ملی ایران داشته باشیم. متاسفانه گویا نشانی ایمیل را درست درج نفرموده اید. خواهش می کنم مجددا برایم ایمیل بزنید. به نظرم ما حرف های مشترک فراوان و نظرگاه های یکسانی در اغلب حوزه های مرتبط با محیط زیست، حیات وحش و منابع طبیعی داریم و می شود آنها را بیش از پیش صیقل داد.
ایمیل من:
darvish100@gmail.com
منتظرم.
در ضمن اوامرتان را اطاعت کرده و نخستین کامنت تان را حذف کردم.
درود …
آقای درویش عزیز!
بهمن علاء الدین (ملقب به مسعود بختیاری) ترانه ای دارد به نام “کوگ تاراز” به معنی “کبک تاراز” . تاراز نام همان کوهی است که فروردین گذشته باتفاق دیدیم تقریبا در مرز بین خوزستان و چهارمحال و بختیاری!
بزرگترای ما می گویند که سال های گذشته (و نه چندان دور) تاراز پر بود از کبک! اینقدر که در ترانه هایی مثل ترانه بهمن علاءالدین مرحوم هم به کبک تاراز اشاره شده: “کوگ تاراز بگوین چینو نناله” یعنی “به کبک تاراز بگوئید اینچنین آواز غمگین نخونه”!
ولی الان خبری از کبک تاراز نیست! من اطمینان دارم که شکارچیان کبک در تاراز، اگر نگران کاهش جمعیت این موجود زیبا بودند الان هنوز هم نغمه کبک در این کوه شکوهمند طنبن انداز بود و در موردش ترانه های بیشتری سروده می شد! ترانه بهمن علاءالدین را پدران ما می توانند درک کنند و نسل ما و آینده دیگر کبکی نمی بینند که بتوانند این شعر را درک کنند! موضوع محیط زیست چقدر با فرهنگ، هنر و هویت ما ارتباط نزدیک دارد!
درود بر شما که به رغم تحصیل در دانشگاه شریف و در رشتهای کاملاً فنی و ظاهراً غیر مرتبط با محیط زیست و نیز مسئولیت خطیری که در یک واحد مهم پتروشیمی کشور برعهده دارید، اینگونه روان و قابل درک از فاجعهای به نام کاهش محسوس شمار زیستمندان طبیعت ابراز نگرانی میکنید. بنده امیدوار به همین هم افزایی ها هستم تا روزی را بتوانیم جشن بگیریم که مردم سرزمین مان، دیگر هرگز به بهانه ی ورزش یا تفریح، سلاح به دست نگرفته و هیچ زیستمندی را مورد اصابت گلوله ها و ساچمه های سربی یا قلابهای فلزی شان قرار ندهند.
پایدار باشید و بمانید …
صبح به خیر جناب استاد.می خواستم خواهش کنم،لطف فرمایید و تمام آن قسمت هایی از کامنت های بنده را که از ادبیات مناسبی استفاده نشده،و در آنها به دوستان محیط زیست توهین شده است،حذف کنید تا بیشتر از این شرمنده دوستان نباشیم.سپاس و درود.
زنده باشید جناب نادر جباری عزیز. ممنون از ایمیل، ارسال پیامک و همین کامنت مهربانانه تان. می گویند: دوستی هایی که با زبری شروع می شود، از قضا پایدارتر بوده و به نرمی آرامش دهنده ای می رسد. خوشحالم که حاصل این رؤیارویی ها سبب آشنایی با یک هموطن عزیز و طبیعت دوست جدید برایم و برایمان شده است. موفق باشید و اوامرتان را اطاعت خواهم کرد و آن کامنت ها را پاک می کنم.
درود …
سلام دوستان
مطلبی را دیدم منسوب به آبراهام لینکلن که خطاب به آموزگار بچه اش نوشته است، بخشهای از آن را که برایم جالب بود نوشتم برایتان، امید که مفید باشد:
“اگر می توانید، به او نقش موثر کتاب در زندگی را آموزش دهید. به او بگویید تعمق کند، به پرندگان در حال پرواز در دل آسمان دقیق شود. به گل های درون باغچه و به زنبورها که در هوا پرواز می کنند، دقیق شود. به پسرم بیاموزید که در مدرسه بهتر این است که مردود شود اما با تقلب به قبولی نرسد. به پسرم یاد بدهید با ملایم ها، ملایم و با گردن کشان، گردن کش باشد. به او بگویید به عقایدش ایمان داشته باشد حتی اگر همه برخلاف او حرف بزنند.
به پسرم یاد بدهید که همه حرف ها را بشنود و سخنی را که به نظرش درست می رسد انتخاب کند.
ارزش های زندگی را به پسرم آموزش دهید. اگر می توانید به پسرم یاد بدهید که در اوج اندوه تبسم کند. به او بیاموزید که از اشک ریختن خجالت نکشد.
به او بیاموزید که می تواند برای فکر و شعورش مبلغی تعیین کند، اما قیمت گذاری برای دل بی معناست.
به او بگویید که تسلیم هیاهو نشود و اگر خود را بر حق می داند پای سخنش بایستد و با تمام قوا بجنگد”.
سپاسگزارم امیر عزیز …
به نظرم بهترین فراز این سخنان، آنجاست که می گوید:
به پسرم بیاموزید که در مدرسه بهتر این است که مردود شود اما با تقلب به قبولی نرسد.
سلام استاد.عرض ارادت خدمت محیط زیستیهای عزیز.استاد ،گویا اخیرا در منطقه اطراف تایباد ،یک چوپان بی وجدان بعد از اینکه یک قلاده پلنگ به گله گوسفندانش حمله میکند،و بعد بالای دکل فشار قوی پناه میبرد،با شلیک چوپان در روی دکل به شکل آویزان مانده و می میرد.عکسی از این جنایت وحشیانه در اخبار امروز دیدم.لطفا پس از بررسی خبر ،اگر صحت داشته باشد،در وبلاگتان منتشر کنید که عکس العمل های لازم به این جنایت وحشیانه داده شود.سپاس و درود.
درود بر جناب نادر جباری عزیز …
ماجرا برمی گردد به آبان 1389 در تربت جام که پیشتر آن را در چند یادداشت انعکاس و تحلیل کرده ام و اینک با قاتل این حیوان پس از دو سال، مصاحبه ای صورت گرفته توسط همان آقای احمدی فر که خبرنگار روزنامه قدس است و عکسها را منتشر کرده است. ممنون که سزاوارانه واکنش نشان می دهید نسبت به تمامیت سرمایه ژنتیکی کشور.
https://mohammaddarvish.com/archives/6610
.
.
سلام استاد.بله مشابه همین عکس بود.پس بنده خیلی از ماجرا عقب مانده ام.تعجب میکنم چرا این خبر را الان در سایت منتشر کرده اند؟و ما را گمراه.در هر حال از اطلاع رسانیتان سپاسگزارم.درود و بدرود.
خواهش می کنم. موفق باشید. دلیلش البته برمی گردد به این که اخیراً قاتل این حیوان شناسایی شده و ایشان حاضر به مصاحبه شده اند.
درود …
عرض سلام و احترام خدمت همکاران عزیز شکارچی و دوستان محیط زیست.خدمت شکارچیان عزیز عرض شود،حتما مستحضرید که تاریخ پروانه های شکار در حال اتمام است،ونیز با اینکه اصولا در سالهای قبل تاریخ شکار کبک تا 15 بهمن تعیین می شد،ولی الان دو سالی است که تا آخر مدت پروانه شکار،اجازه شکار کبک داده می شود.ولی با توجه به گرمی هوا،احتمالا پرندگان امسال زودتر جفت میشوند.در جاهایی که باقرقره ها و فاخته ها کوچ کرده بودند،الان آرام آرام در حال برگشتن هستند،کبوتر ها هم که معمولا با کمی گرم شدن هوا جفت میشوند.پس بنابر این فکر میکنم شایسته است که از همین حالا اسلحه هایمان را غلاف کنیم و لا اقل تا 7 ماه آینده با محیط زیست مهربانی کنیم.دوستان لطفا خودمان را توجیه نکنیم که مثلا باقرقره و فاخته دیر جفت میشود و یا پرندگان آبزی پس از بازگشت به محل اصلی شان جفت گیری خواهند کرد.انصاف حکم میکند که با پرندگان مهاجر از سفر برگشته و خسته ، مهربان تر باشیم.لطفا مرا به خیانت و همدستی با محیط زیستی ها متهم نکنید.بنده همه جمعه های 5 ماه اخیر را به شکار پرنده رفته ام.خودتان در کوه ملاحظه میکنید که در 5-4 سال اخیر جمعیت پرندگان بسیار کاهش یافته است.حالا اگر به خاطر محیط زیست هم نباشد،لا اقل به خاطر خودتان،که فصل بعد هم پرنده ای باقی مانده باشد،کمی رعایت کنید.دوستان عزیز شکارچی،لطفا و لطفا تخم پرندگان را در بهار ،دست نزنیم.و اگر برای گردش به کوه میرویم حتا برای مثلا حفظ جان خودمان هم تفنگ را با خودمان نبریم ،چون ممکن است با دیدن پرنده ای تحریک شده و شلیک کنیم.و نهایتا از تله گذاری و زنده گرفتن پرندگان اکیدا خودداری کنیم.سپاس و درود به مرام شکارچیان با مروت.
.
.
سپاس از جناب نادر جباری عزیز و ممنون بابت ارسال سه عکس زیبا از زیستمندان طبیعت سرزمینی که دوستش داریم و باید حفظش کنیم.
به نظر من هیچ فرقی بین شکار کُش و شکارچی وجود ندارد و هر دو قاتل هستند, به نظر من از منظر قضایی و حقوقی باید عین یک قاتل انسان با آنان برخورد کرد. شاید باور نکنید ولی من هنوز هم وقتی یادم به آن دو آهوی آبستن ی می افتد که همین قاتلین شکارکُش آنها را کشته و عکس نوزادان به دنیا نیامده شان را در سایتهای اینترنتی منتشر کرده اند, بغض گلویم را میگیرد و صورتم خیس میشود.
آهای شکارچیها, شکارکُش ها و یا بهتر بگویم قاتلین, اگر به قصد لذت بردن از هدف گیری, این کار را میکنید, میتوانید همین کار را همراه با دوستانتان در اماکنی که بی خطر هست انجام دهید و با قرار دادن نشانه ای, هدف گیری کنید و مطمئن باشید که همان لذت از شکارکُشی را خواهید برد. اگر برای لذت بردن از کوهنوردی اش این کار را میکنید. میتوانید بدون کشتن جانداری, با دوستانتان به کوهنوردی بروید تا ببینید وقتی که به بالای قله ای میرسید چه لذتی میبرید. در غیر اینصورت یک قاتل بیرحم هستید که نمیشود حتی شما را انسان نام نهاد.
“خداوندا،هرگز کسی را به آنچه قسمتش نیست و لیاقتش را ندارد،عادت نده” آقا یا خانم دانش، خدا براساس لیاقت و ظرفیت افراد به آنها مقام و منزلت میدهد.شما هر وقت بر مسند قضاوت و صدور حکم نشستید،تمام شکارچیان را اعدام کنید.جاری کردن احساسات و تخیلات ، بدون در نظر گرفتن منطق ،دور از انصاف است.بله ،من شکارچی هم معتقدم کسی را که آهوی آبستن را شکار میکند ، یا ماده خرسی را به همراه توله هایش لت و پار میکند و به این عمل پلید خود،افتخار هم میکند، و یا قاتلین یوز پلنگ ها را که گنجینه مملکت هستند ،باید اعضای بدن این گونه شکارچیان پلید را تکه تکه از هم جدا کرد. ولی تر و خشک را نباید با هم سوزاند. ضمنا سطر آخر اظهارنظرتان را به احترام جناب مهندس درویش نادیده میگیرم و پاسخی به آن نمیدهم.
آقای جباری, مگر به گفته ی خودتان, شما شکارچی نیستید؟ مگر یک جاندار را بیجان نمیکنید ؟ مگر کشتن یک جاندار, قتل نامیده نمیشود؟ پس چرا خود را میفریبید و با پنهان شدن پشت صفت ” تر” میخواهید با “خشکان” نسوزید. شمایی که معتقد به خداوند هستید, حتما” هم معتقد به این هستید که خداوند تمام جانداران را آفریده است, و حتما” هم معتقد به این هستید که خداوند هیچ آفریده ای را بدون منظور و بی دلیل نیافریده است, و حتما” هم معتقد به این هستید که قرآن کلام خداوند است, در کحای آن, خداوند فرموده اند که “میتوانید آفریدگان مرا که جاندار و بی گناه هستند, به قتل برسانید”. آیا شما که شکارچی هستید, برای بازی با حیوانات به کوه میروید که تفنگ را با خود میبرید؟ آفریده, آفریده است, جاندار هم جاندار است, فرقی هم بین یک آهو و کبک نیست, چون هر دو را خداوند بنا به دلایلی مثل به هم نخوردن اکوسیستم آفریده و به آنها جان داده است. شما به چه حقی به خود این اجازه را میدهید که جان آفرینندگان خداوند را بگیرید و این جانداران بیگناه را به قتل برسانید.
آقای جباری, شما در کجای کامنت من دیده اید که گفته باشم من شکارچی ها را اعدام میکنم, در کجای کامنت من خوانده اید که من از خداوند خواسته باشم به من مقام و منزلت بدهد. شما از کجا میدانید که من مقام و منزلت ندارم؟ شما که در کامنت تان نوشته اید بعضی از شکارچیان, پلید و مستحق این هستند که بدن آنها تکه تکه شود. چرا خود را از آنها نمیدانید؟ آیا شما از راه دور میتوانید ببینید که آن شکارها آبستن هستند یا نه که به آبستن ها شلیک نکنید؟ وقتی قصد شکار یک پرنده را دارید, چگونه مطمئن میشوید که آن پرنده در آشیانه اش, جوجه ای ندارد تا به آن پرنده شلیک کنید؟ آیا اگر شلیک کردید و آن پرنده را به فتل رساندید, از کجا مطمئن خواهید شد که جوجه ها بدون غذا نخواهند مُرد؟ آیا شما آن جوجه ها را نا خواسته نکشته اید؟ آیا اینها قتل نیستند که خود را از بقیه ی شکارچی ها جدا میدانید و مستحق تکه تکه کردن نمیدانید؟
آقای جباری, اگر کامنت من را خوب خوانده باشید, میبینید که نوشته ام “به نظر من”, یعنی آن کامنت فقط یک اظهارنظر بوده و من نظرم را نوشته ام, شما به چه حقی میخواهید با تهمت زدن و افترا از ابراز نظر من جلوگیری کنید. شما چطور به خود این اجازه را میدهید که نگذارید من نظرم را بنویسم؟ مگر شما چه کاره اید که نمیخواهید نظر من نوشته شود؟ اگر با نظر من مخالف هستید, میتوانید بدون تهمت زدن به من, نظر خودتان را بیان کنید و مطمئن باشید که آقای مهندس درویش نیز از اظهار نظر شما جلوگیری نخواهند کرد.
با احترام به جناب درویش،نمیخواستم این بازی را ادامه دهم،ولی با توجه به اظهارات کاملا غیر کارشناسی جناب دانش ،مجبور به پاسخگویی هستم.فرمودید من کجای کامنت نوشته ام شکارچی ها را اعدام میکنم؟به همان سطر اول کامنتتان مراجعه کنید.فرمودید: “از منظر حقوقی و قضایی باید عین قاتل انسان با آنها برخورد کرد”خوب قاتل انسان را چه کار میکنند؟لابد از نظر شما ترفیع درجه میدهند.سطر آخر کامنت خود را ملاحظه فرمایید، نوشته اید: “نمی شود حتی شما را انسان نام نهاد”خوب چه کسی توهین کرده و افترا گفته؟لطفا نوشته های خود را یک بار دیگر با دقت بخوانید.پر از تناقض و آشفتگی را در آنها خواهید یافت.لطفا اطلاعات خود را تکمیل کنید.از اول مهر ماه تا آخر اسفند،هیچ پرنده ای نه تخم میگذارد نه بچه دارد که با شکار کردن بچه هایش تنها بماند. کسی هم که کل و قوچ (خانواده آهو ها)شکار میکند ،جنس نر و ماده ،کاملا از هم مشخص است.گمان میکنم لااقل این را میدانید که جنس نر به هیچ وجه آبستن نمیشود.نمیخواهم تکرار مکررات شود.ولی مشکل ،همین افراط و تفریط است که متاسفانه اکثر ما این خصیصه را داریم.دور از حضور مخاطبان این وبلاگ،اکثر مدعیان محیط زیست،خواسته یا ناخواسته با کارهایی که انجام میدهند،بسیار بیشتر از شکار شدن چند قطعه کبک ،به محیط زیست ضربه میزنند.ضمنا مقوله شکار یک بحث کاملا کارشناسی است که با توجه به اینکه جنابعالی حتی از زمان تخمگذلری پرندگان و تشخیص کل و قوچ را از بز و میش،هیچ اطلاعی ندارید،لذا وارد شدن به این بحث را بی فایده میدانم.درود
جناب آقای جباری, هیچکسی شما را مجبور به پاسخگویی نکرده است. این شما هستید که ادعا میکنید شکارچی هستید و افتخار هم میکنید که شکارچی خوب هستید و بقیه ی شکارچی ها بد هستند. شما یا باید از شکارچی بودن تان اظهار ندامت کنید یا بروید آسمان و بیایید زمین, یک قاتل هستید. قاتل پرنده های بیگناه, قانل آهوهای بیگناه. قاتل کل و قوچ های بیگناه, اصلا” آبستن و غیر آبستن ندارد, زمستان و تابستان ندارد. یا بایستی تفنگ را ببوسید و کنار بگذارید و یا وقتی با تفنگ میروید بیرون, نه تنها من بلکه میلیونها مثل من که از شکار و ریختن خون یک بیگناه متنفرند, میدانند که دقیقا” به قصد کُشت میروید بیرون. شاید چندین بار هم با تفنگ بروید بیرون و خوشبختانه هیچ شکاری هم گیرتان نیاید ولی از اصل ماجرا چیزی کم نمیکند.
آقای جباری, بطوریکه نوشته اید با عبارات “کاملا” غیر کارشناسی” یا “جنس نر و ماده کاملا” از هم مشخص است” یا “مقوله شکار یک بحث کاملا” کارشناسی است” یا “تشخیص کل و قوچ را از بز و میش هیچ اطلاعی ندارید” به هیچ عنوان نمیتوانید از زیر بار اتهام قتل یعنی کشتن پرندگان و حیوانات بیگناه, رهایی یابید. من اگر هیچکدام از اینها را ندانم و یا اینکه ندانم “از اول مهر ماه تا آخر اسفند هیچ پرنده ای نه تخم میگذارد و نه بچه دارد”, به این ندانستم افتخار میکنم, زیرا وقتی قصد کشتنشان را ندارم, دیگر برایم مهم نیست آن پرندگان در چه ماههایی تخم میگذارند, این چه کارشناسی است که شما دارید و من ندارم؟ اینکه ذوق میکنید هر چه زودتر فروردین شود و برای کشتن پرندگان به کوه و صحرا بزنید, یک کار کارشناسی است؟ یا اینکه ذوق میکنید و باعث افتخارتان هم هست که مثلا” فرق بین میش نر و ماده را میدانید و من نمیدانم. این کار را واقعا” یک کار کارشناسی میدانید؟ همین افکار باعث شده که خود را برتر از دیگران و یک کارشناس شکار بدانید. با حساب شما تمام روستاییان بیسواد ما, مدرک کارشناسی یا کارشناسی ارشد دارند. زیرا تمام آنها, چیزهایی را که شما گفتید و به آنها افتخار هم میکنید, همه را بلد هستند و کاملا” میدانند و هیچ افتخاری هم به آن نمیکنند.
آقای جباری, همانطور که از آقای مهندس درویش خواستید تا مطالب تان که از ادبیات مناسبی برخوردار نبودند را پاک نمایند و به نظرم کار فوق العاده عالی و شجاعانه ای بود که من واقعا” لذت بردم, بنابراین فکر میکنم از من خیلی جوان تر هستید (من شصت و دو سال دارم) و فرصت اصلاح افکارتان هست و راجع به مقوله کارشناسی شکار و کشتن حیوانات و پرندگان با خود بیاندیشید. وقتی کشتن معنی قتل میدهد, یعنی دانسته و یا نا دانسته با کشتن هر حیوان یا پرنده ای مرتکب قتل شده اید. بنابراین با کمال شهامت بنویسید من شکار را کنار کذاشته ام و مطمئن باشید که محبوب تمام یاران محیط زیستی خواهید شد و آنوقت خواهید دید که چه لذتی دارد, و من با شناختی که از آقای مهندس درویش عزیز دارم, مطمئن هستم یک پست اختصاصی را برای شما بر روی سایتشان قرار خواهند داد. موفق باشید.
جناب آقای دانش،بنده نمیخواهم این وبلاگ را دوباره به میدان نبرد میان شکارچی و محیط زیستی ها تبدیل کنم.منتها با سن 62 سالی که فرمودید،گمان نمیکنم ادبیات شایسته ای در برخورد با مخاطبتان داشته باشید.با این حال به احترام جناب درویش ،بنده مجددا امر و نهی کردنتان را نادیده میگیرم و مشابه خودتان به شما جواب نمیدهم.شما حتی نوشته های مرا هم کامل نخوانده اید.من کجا نوشته ام که ذوق میکنم تا هرچه زودتر فروردین شود و به شکار بروم.؟خوب کسی مرا مجبور به پاسخگویی نکرده،شما را چطور؟من طبق اوامر حضرتعالی، نه از شکارچی بودنم اظهار ندامت میکنم نه آسمان و زمین میروم،قبلا هم عرض کردم،شما هر وقت بر مسند صدور حکم نشستید،بنده را قاتل بدانید و اعدامم کنید.چرا فرافکنی میکنید؟بحث ما چه ربطی به کارشناسی ارشد روستائیان دارد؟با سن و سالی که دارید گمان میکنم باید بدانید که وقتی در بحثی وارد می شوید باید اطلاعات کافی (چه از منظر مخالف و چه موافق) در مورد آن مبحث داشته باشید.وگرنه بهتر است برای حفظ جایگاهتان ،در آن بحث وارد نشوید و به همان ندانستنتان افتخار کنید.ما میش نر نداریم آقای دانش.خودتان را مضحکه نکنید.ضمنا نیازی نمیبینم شما واسطه شوید تا جناب مهندس درویش برای بنده پست اختصاصی باز کند.وقتی همه نوشته های من به عنوان یک شکارچی،در وبلاگ محیط زیستی ها منتشر میشود،حتما مدیر وبلاگ دلایل لازم را برای انتشار آنها دارد.بنده تنها شکارچی هستم که اجازه انتشار همه نظراتم در این وبلاگ ،به من داده شده است و این حتما دلایلی دارد.از جناب درویش خواهش میکنم در این دعوا وارد شده و ختم این مساله را اعلام کند تا خدای نکرده، دوباره این وبلاک ارزشمند،آلوده به الفاظ میدان جنگ نشود. سپاس و درود
درود بر نادر جباری و دانش عالی پور عزیز …
به نظرم هر دوی شما بزرگواران اگر مجال این را می یافتید که از نزدیک یکدیگر را دیده و دمی با هم گپ بزنید، بی شک به دوستانی صمیمی بدل می شدید که به کمک یکدیگر می توانند برای پاسداری از طبیعتی که دوستش دارند، مؤثر واقع شوند. از قضا دانش و همسر عزیزش خود از اهالی دیار بختیاری هستند که سرگذشتی شگفت انگیز داشتهاند.
برای جناب نادر جباری عزیز میخواهم از نامهای سخن بگویم که دانش عالی پور بیش از یکسال پیش و قبل از مرگ باورنکردنی استاد کامبیز بهرامسلطانی برایش نوشت. هرچند میدانم که دانش عزیز شاید از انتشار این نامه راضی نباشد، اما فکر کنم لازم است تا بدانیم در اطراف ما چه انسانهای نازنین و مقاومی زنگی میکنند که با همه وجودشان به انسانیت عشق میورزند.
لطفاً متن این نامه را که خطابش به استاد بهرام سلطانی در آخرین روزهای زندگیش است، با دقت بخوانید:
استاد ارجمندم جناب آقای کامبیز بهرام سلطانی
با سلام و عرض ارادت خالصانه, من به دلیل اشکالی که برای لپ تاپم پیش آمده بود, حدود دو هفته ارتباط کامپیوتریام با دنیای خارج قطع بود و تازه همین امروز آنرا تعمیر کردهام و توانستم از طریق ایمیل آقای درویش از بیماری شما آگاه شوم.
من شصت و یکسال سن دارم و در کانادا زندگی میکنم. با توجه به اینکه من خودم سرطان خون را بمدت چهار سال و نیم تجربه کرده و با آن مبارزه کرده ام, تصمیم گرفتم طی نامه ای که زحمت انتقال آنرا بر دوش دوست عزیزم آقای درویش عزیز گذاشته ام, نکاتی را در رابطه با بیماری سرطان, و راههای مبارزه با آن, به عرض جنابعالی برسانم. پیشاپیش از طولانی شدن این نامه, عذر میخواهم و امیدوارم مرا به بزرگی خودتان ببخشید.
استاد عزیز, در ابتدا میخواستم بی پرده بگویم که من از دوران دبستان, نسبت به آن خدایی که بیشتر مردم معتقدند ما را آفریده است, شک کردم و والدین خودم را بعنوان کسانی که به یقین میدانستم مرا آفریده اند, پرستیده ام و تا آخر عمر پر برکت شان, خودم, همسرم, و سه فرزندم از خدمت به آنها دریغ نکردیم. من مطمئن هستم در زندگی پر فراز و نشیبم, آنان همواره پشت و پناه من بودند و در سخت ترین دوران زندگی ام, من و خانواده ام را بصورت معجزه آسا از گزند حوادث مصون نگاه داشتند. شاید باورتان نشود, در یکی از همین حوادث, در سال شصت و پنج و در اوج جنگ, هنگامی که برای اجرای یک پروژه بلند مدت ساختمانی, همراه با خانواده به خوزستان کوچ کرده بودیم, منزل مسکونی ام در آنجا و دفتر کارم که در جوار آن بود, توسط جنگنده های عراقی بمباران, و بطور صد در صد تخریب شد که پس از چندی, آنرا با بولدوزر صاف کردند.
در این حادثه, علاوه بر خانواده پنج نفری من, یکی از بستگان هم که در آنروز به دیدار ما آمده بود از این حادثه جان سالم به در بردیم و انگار یک دستی همه ی ما را در قسمتی از منزل قرار داده بود که سقف آن قسمت فرو نریخت و هیچ ترکشی هم به ما اصابت نکرد. این حادثه را همگان بدون برو برگرد, معجزه ی الهی میدانستند, ولی بجز خودم و خانواده ام, هیچکس نمیدانست که والدینم محافظ من هستند و بارها از این معجزه هایشان بهره مند شده ام. واقعا” برای هیچکس باور کردنی نبود که شش نفر بتوانند بصورت سالم از خرابه های وحشتناک بمباران بیرون آمده باشند. بنابراین وقتی از خدا صحبت میکنم, منظورم خدای خودم یعنی والدینم هست که علاوه بر حمایت بیدریغ معنوی از خود و خانواده ام, هر خواسته ای هم که داشته باشم, بدون هیچ منتی, اجابت میکنند. من با اینکه شما را ندیده ام, ولی با نوشته هایی که در سایت مهار بیابان زایی آقای درویش می نگاشتید و زحمات ارزنده ای که برای حفاظت از محیط زیست زادبوم عزیزمان متحمل میشدید, با شما آشنا شدم و بعلت آموزه های بسیاری که از شما فرا گرفتم. خود را دانشجوی شما میدانم و به استادی شما افتخار میکنم. امروز بعد از اطلاع از بیماری شما, فوق العاده منقلب شدم و بلافاصله از خدای خودم خواستم که هر چه زودتر شما را شفا داده و بهبودی شما را باز گرداند.
استاد جان, من مدتی پس از بمباران, تغییراتی را در تمام سیستم های عصبی ام احساس کردم که هر روز در حال پیشرفت بودند. پس از مراجعه به پزشک, معلوم شد که موج انفجار ناشی از بمباران, باعث این جریان شده و به طوری که میگفتند, هزاران نفر در طول جنگ به آن مبتلا شده اند که به گفته ی خود دکتر ها, تا آخر عمر, اثرات مخرب آن, بیمار را عذاب خواهد داد. تطابق چشمانم پس از مدتی, به هم میخورد و تصاویر را دو تایی میدیدم. لرزش دستانم هر روز بیشتر میشد. گاهگاهی لکنت زبان میگرفتم و نمیتوانستم جمله ها را ادا کنم. گاهگاهی صدای سوت ممتد و بسیار ریز و فوق العاده شدیدی را در گوشهایم حس میکردم و از همه بدتر بعضی وقتها تعادلم به هم میخورد و نمیتوانستم بطور مستقیم راه بروم و مانند آدمهای مست, تلو تلو میخوردم. آنقدر این جریان آخری بد تر شد که دیگر بدون کمک دیگران, نمیتوانستم راه بروم و همیشه بایستی دو نفر دستانم را میگرفتند تا راه بروم.
دوستان و فامیل به محض دیدن من, گریه را سر میدادند و هیچکس فکر نمیکرد من بتوانم یک بار دیگر سلامتی ام را بدست بیاورم. با تلاش و روحیه ی بالایی که از خدا به من میرسید, با خنده, جواب گریه های فک و فامیل را میدادم, بطوریکه انگار هیج اتفاقی برای من نیفتاده است. بعضی وقتها با خودم فکر میکردم خدایی که ما را از آن بمباران وحشتناک نجات داد, چرا به فکر من نیست؟ و برایم کاری نمیکند؟ ولی اشتباه میکردم. پدرم در خفا, ولی مادرم, علنی گریه میکردند و من حس میکردم که آنها دارند تلاششان را میکنند تا مرا از این وضعیت نجات دهند. یواش یواش و بتدریج همه ی اشکالات یکی پس از دیگری برطرف شدند ولی آخرین آنها, وضعیت تعادلم بود که حدود دو سال طول کشید ولی در نهایت, پس از بهبودی معجزه آسای من, کسی باور نمیکرد که من خوب شده باشم. پسر عمویم که تقریبا” همزمان با من دچار موج انفجار شد, بعد از گذشت بیست و پنج سال, هنوز هم خوب نشده و خانه نشین است. او که نمیتواند راه برود, در مکالمات تلفنی هم, زبانش سنگین شده و از صحبتهایش چیز زیادی نمی فهمم و به زور با او مکالمه میکنم. من این بهبودی ام را مدیون خدا هستم.
استاد عزیز, من مطمئنم که اطلاعات خود شما نسبت به ساختار پیچیده ی بدن ما, بسیار فراتر از اطلاعات من است و مطمئنا” میدانید که علاوه بر بیماریهای معمولی جزیی, که بطور روزمره با آنها سر و کار داریم, تعداد بیشماری بیمارهای ناشناخته وجود دارد که ممکن است هر کسی و از هر ملیتی, به آنها مبتلا شود, بطوری که بزرگترین دانشمندان و پزشکان عصر حاضر هم, از شناخت و درمان آنها عاجزند. به نظر من, این موضوع با توجه به آن پیچیدگی های فیزیکی و روانی ما, هیچگونه ارتباطی با آن خدایی که میپرستیم ندارد, و نمیشود ابتلا به بیماریها را کار خدا بنامیم مگر اینکه قبول داشته باشیم که آن خدا از زجر کشیدن بندگانش لذت میبرد که چنین نیست. بنابراین, مبتلا شدن به بیماری سرطان که خیلی ها فکر میکنند لاعلاج است, به نظر من, میشود با آن مبارزه کرد و پیروز هم شد.
جناب استاد کامبیز بهرام سلطانی عزیز, شش سال قبل که همراه با همسرم برای دیدن مادر و بستگانم به تهرن رفته بودم, شنیدیم که شوهر یکی از دختر عمه هایم دچار سرطان ریه شده است. هنگامی که برای دیدن او به خوزستان رفتیم, خانه نبود و در بیمارستان بستریش کرده بودند. خانواده اش که به تازگی از بیماری او اطلاع پیدا کرده بودند, شب و روز, چه در بیمارستان و چه در منزل, در حال گریه و زاری بودند و او هم کاملا” روحیه اش را باخته و زندگی را تمام شده میدید. چندین ساعت در بیمارستان و شب را هم در منزل آنها, با او و خانواده اش صحبت کردم. به آنها گفتم که در کانادا, مبارزه با سرطان را عین یک بازی و یا مسابقه ی مهم میدانند که اگر روحیه ی بیمار ضعیف شود و یا بطور کامل از بین برود, یازی را باخته است و بهترین داروها هم اثر بخش نخواهند بود, ولی چنانچه بیمار, با مقاومت و روحیه ی بالا با سرطان مبارزه کند, حتما” بر او چیره خواهد شد. آنها باورشان نمیشد که امکان غلبه بر سرطان وجود داشته باشد. آنها سرطان را مساوی مرگ میدانستند. پس از صحبتها و دلداری آنروز من, هم بیمار و هم خانواده اش با خیالی راحت, شب را به صبح رساندند و با پیگیریهای بعدی من, از تهران و کانادا, معلوم شد که پزشکان, معالجه او را با شیمی درمانی شروع کرده اند. به آنها گفته شده بود چنانچه شیمی درمانی اثر بخش نباشد, هنوز هم نباید نا امید شد, چون راههای دیگری منجمله پرتو درمانی وجود دارد. بیمار ما – آقای سرفرازی – با روحیه بالایی که از صحبتهای من در اهواز و در مکالمات تلفنی بعدی بدست آورده بود و آنرا به کار می بست, همیشه خندان و مصمم, چنان با من صحبت میکرد که انگار کوچکترین ناراحتی ندارد. او با مقاومت در برابر سختی های شیمی درمانی, با غول سرطان جنگید و در نهایت, مبارزه را برد. او الآن صحیح و سالم مشغول به کار است و از بودن در کنار خانواده اش لذت میبرد.
استاد عزیز, من در اوایل سال هشتاد و شش, دچار یک نوع بیماری شدم که حس میکردم هیچ انرژی ندارم و تمام بدنم درد میکند. پس از معالجات اولیه, در آزمایشات معمولی خون و عکسهای اشعه ایکس, چیزی نشان داده نمیشد و هیچ بهبودی هم حاصل نشد, ولی در آزمایشات تخصصی خون, معلوم شد که سرطان خون دارم و باید شیمی درمانی شوم. در کانادا و کشور های اروپایی به این نتیجه رسیده اند که اگر بیمار در جریان بیماری اش قرار بگیرد و با سختی های آن آشنا باشد, خیلی بهتر میتواند بیماری را مدیریت کرده و در مقابل سختی هایش مقاومت کند. من در همان اولین جلسه که معلوم شد باید شیمی درمانی شوم, آن دکتر متخصص, تمام سختی های شیمی درمانی را برایم برشمرد و هیچ موضوع پوشیده ای باقی نگذاشت و اولین آمپول را هم که خودش در مطب داشت بعنوان آموزش طریقه ی تزریق به من نشان داد و سپس آنرا به کشاله های رانم تزریق کرد. من حدود چهار سال و نیم با این بیماری چنگیدم. هر هفته بدون برو برگرد, خودم یک آمپول شیمی درمانی را تزریق میکردم و حدود نیمساعت بعد, اولین اثراتش آشکار میشد. از علائم آن, میتوان به سر درد شدید همراه با سرگیجه و حتی ناتوانی از انجام کوچکترین کاری, حساسیت در برابر نور و صدا, و از همه مهمتر, حالت تهوع فوق العاده شدید نام برد. اینها را برای این نوشتم که بدانید کار سخت و بزرگی در پیش دارید و آنهم مقاومت در برابر سختیها و ایجاد روحیه ی بالا در خودتان میباشد که مطمئن هستم در پایان شیمی درمانی, خواهید توانست شادی اتمام این کار را, با عزیزانتان تقسیم کنید. شیمی درمانی من, دو روز مرا از پا می انداخت و به نظر میرسید که در آن دو روز, تمام مریضی های دنیا را گرفته ام. من چون مطمئن بودم خدایی دارم که پشت و پناه من است, میدانستم که به راحتی از عهده ی این کار بر می آیم و بزودی خوب میشوم.
من, همانطور که دکتر گفته بود, با مقاومت در برابر سختی های بیماری و روحیه ی بسیار بالایی که داشتم, حتی پنج روز هفته را هم, کار میکردم, آنهم کار سنگین ساختمانی. کسانی که در روزهای آخر هفته به دیدارم می آمدند و وضعیت مرا در آن حال میدیدند, باور نمیکردند من قادر باشم که صبح اولین روز هفته, قبراق و سر حال, کارم را شروع کنم.
مادرم دو سال بعد از شروع شیمی درمانی من, از میان ما رفت و مرا غصه دار کرد, زیرا فکر میکردم که دیگر کسی را ندارم تا مرا از گزند حوادث, مصون نگه دارد, ولی معجزات بعدی نشان داد که, باز هم اشتباه میکردم, زیرا با توجه به اینکه دوز هفتگی آمپول را به دستور دکتر, کاهش داده بودم, آزمایشات خون نشان میداد که مرتب رو به بهبودی هستم و در نهایت, چند ماه قبل, یعنی تابستان امسال, با دستور پزشک معالج, شیمی درمانی را هم متوقف کردم, چون کاملا” خوب شده بودم.
استاد عزیز, چون تابستان آینده, قصد سفر به ایران را دارم, تا چند ماه دیگر شخصا” به حضورتان خواهم رسید, و خودتان ملاحظه خواهید فرمود که کوچکترین آثاری از بیماری, در من وجود ندارد. من فکر میکنم خدا در هر شرایطی, به فکر من هست و در پناهش زندگی میکنم, چه او را ببینم و چه نبینم.
آقای بهرام سلطانی عزیزم, امیدوارم از خواندن این نامه ی بلند بالای من, خسته نشده باشید و با پوزش از اینکه در بعضی از پاراگراف ها, از کلمات دستوری استفاده کرده ام, خواهش میکنم, این را به حساب بی ادبی و یا خود بزرگ بینی من نگذارید, بلکه به حساب کسی بگذارید که سابقه ی کاری اش, حداقل چهار سال و نیم از شما بیشتر است و امکان دارد که این تجربه برای شما مثمر ثمر باشد. بنابراین امیدوارم موارد زیر را بکار ببندید و در هیچ مرحله ای خود را نبازید و بدانید که:
1- امکان خوب شدن انواع سرطان ها, بسیار زیاد است. خود من و آقای سرفرازی, دو نمونه ی زنده و پیروز در مبارزه با دو نوع سرطان مهلک و مقاومت در برابر سختیهای زندگی و رسیدن امدادهای غیبی در هر لحظه ای از زندگی توسط خدایی که به آن باور دارید.
2- برای غلبه بر سرطان, حتما” میبایستی در برابر سختی عوارض شیمی درمانی, مقاومت بسیار بالایی از خود نشان دهید.
3- اگر روحیه تان را بعلت ابتلا به این بیماری,از دست بدهید, به احتمال زیاد, بازی را خواهید باخت. دلیلش را نمیدانم, ولی حدس میزنم که داشتن ضعف روحیه, بر روی سلولهای بدن و یا مغز, اثر کرده و توان مقابله با سرطان را به حداقل خواهد رساند.
4- من در تمام مدت شیمی درمانی, که خیلی هم سخت گذشت, حتی یکبار هم, به این فکر نکردم که ممکن است سرطان بر من غلبه کند. بلکه برعکس, همه اش به این فکر بودم که هر طور هست, باید این مسابقه را ببرم, و این به من نیروی بیشتری میداد و انگیزه ی کافی برای پیروزی در این پیکار نابرابر. باور کنید من همه اش در این فکر بودم که باید این هیولای وحشتناک را از پا در بیاورم, و همانطور که گفتم, آخرش هم با پیروزی و غلبه براین حریف معروف و شناخته شده, قهرمانانه از میدان مسابقه خارج شدم.
5- اگر پزشکان تصمیم به شیمی درمانی برایتان گرفتند, با توجه به اینکه داروهای مبارزه با سرطان, با هم فرق میکنند, سعی کنید تمام عوارض آن را تا آنجا که میتوانید, از پزشک معالج بپرسید, زیرا مطمئنم هر چه بیشتر بدانید به نفع خودتان است و خیلی راحت تر میتوانید با این بیماری مقابله کنید.
6- تا آنجا که میتوانید, خودتان را مشغول به کار کنید که هم, مقاومت بدنتان را نسبت به این بیماری بیشتر خواهد کرد و هم باعث خواهد شد که به این بیماری فکر نکنید.
7- از اینکه بستگان و یا دوست و آشنا یان, بیماری شما را بدانند, ابایی نداشته باشید, چون همان ها هم برای سلامتی شما, دعا خواهند کرد.
استاد عزیز, در خاتمه, از خدای خودم که هیچگاه مهر و محبتش را از من دریغ نکرد و همیشه خواست های مرا به بهتری وجهی اجابت کرده است, خواهم خواست که هر چه زودتر بیماری شما را نیز شفا داده و بهبودی را نصیبتان سازد. از او خواهم خواست همانند معجزاتی که در تمام عمر, نصیب من کرد, برای شما نیز همانها را به ارمغان آورد. امیدوارم تابستان آینده که به دیدار شما خواهم آمد, با روحیه ی قوی و پر انرژی و سرشار از نیروی ایمان به پیروزی, با شما روبرو شوم.
مواظب خودتان باشید
ارادتمند شما, دانش عالی پور
ونکوور, هشتم ژانویه دوهزار و دوازده
جناب آقای درویش عزیز, بابت زحماتی که کشیده اید, تا نظرات من و آقای جباری را به هم نزدیک سازید, کمال تشکر را دارم. پیروزی و موفقیت شما در تمام شئونات زندگی, منجمله کارهای بسیار شایسته و ارزشمند شما در پاسداری از طبیعت زیبایمان و همچنین حفاظت از محیط زیست زادبوم عزیزمان, شایسته تقدیر است. پیشرفت روز افزون شما در راه رسیدن به اهداف والای محیط زیستی تان آرزوی قلبی من است.
درود بر دانش عزیز که می دانم آشنایی من با انسانی همچون تو، یعنی: خدا مرا دوست دارد.
برفراز و سرفراز باشی و بمانی …
از باز خواندن نامه آقای دانش خیلی متاثر شدم .
و این که چقدر خوبه که بین دو گروهی که هر دو خود را حامی و دوستدار محیط زیست می دانند ؛ شکافی پدید نیاید …
آمین …
درود بر یار همیشه همراه دل نوشته ها …
سلام من هم با اقای مسعود موافقم!
و مثل همیشه زنده و پایدار باشند آقای دانش عالی پور همشهری عزیز! چقدر از این جمله تون خوشم اومد آقای عالی پور:
من اگر هیچکدام از اینها را ندانم و یا اینکه ندانم “از اول مهر ماه تا آخر اسفند هیچ پرنده ای نه تخم میگذارد و نه بچه دارد”, به این ندانستنم افتخار میکنم, زیرا وقتی قصد کشتنشان را ندارم, دیگر برایم مهم نیست آن پرندگان در چه ماههایی تخم میگذارند.
یک چیزهایی هست که ندانستنش نه تنها شرمی ببار نمی آورد، بلکه بر خوشی هامان هم می افزاید؛ از خدا می خواهم که جنس نادانسته های مان را همواره در این سبد قرار دهد.
درود …
سیمین عزیز, کامنت بسیار دلگرم کننده ی بود. ممنون ازحمایتت. من به اینکه بختیاری و همشهری شما هستم بر خود میبالم. بهترین ها را برایتان آرزو دارم.
با درود
البته سیمین خانم دانسته های جالبی آقای جباری دارند همین دانسته ها می تواند به ایشان کمک کند تا به جای شکار جزء یکی از حامیان حیوانات نازنین بشوند این دانسته ها به ما کمک می کند تا آرام تر وبا احتیا ط تر پای در دامان طبیعت گذاریم
منم با ماندانا جان موافقم
دقیقاً درست میگین ماندانا خانم!
و آفرین بر آقای جباری که اطلاعات خوب شان را در اختیار همه قرار می دهند و به دنبال ارتقاء دانش و اطلاعات خود (از منظر و دیدگاه افرادی مانند درویش عزیز) هستند کاری که خودم دو سال پیش کردم و در این دو سال اساساً نحوه تفکرم در زندگی تغییر کرد.
من به آینده محیط زیست ایران خوشبینم چرا که جایی مثل اینجا هست که افراد مختلف (از شکارچی گرفته تا متخصصین مختلف) با دیدگاه های متفاوت و گاهی متضاد که وارد می شوند، گفتگو می کنند، از هم یاد می گیرند، دانسته های قبلی خود را به حالت تعلیق درمی آورند و بدون تعصب سعی می کنند دیگران را بفهمند و دیدگاه هایشان را به هم نزدیک کنند.
آقای دانش عالی پور عزیز! من هم افتخار می کنم که همشهریانی با چنین بلوغ فکری مانند شما دارم هر چند فرصت دیدارتان فراهم نشده ولی همیشه از نوشته های کم نظیر شما استفاده می کنم و لذت می برم.
سلام و عرض ادب خدمت محیط زیستیهای عزیز.اول عرض کنم به نظر من ندانستن در هیچ شرایطی افتخار به حساب نمی آید.مخصوصا ندانستن مسائل مرتبط با موضوع.کسی که مدعی حفاظت محیط زیست است،چگونه میتواند به ندانستن زمان تخم گذاری پرندگان،افتخار کند؟مگر دانستن این موضوع فقط برای شکار کردن است؟ کافیست فرزند نازنین شما،در اردیبهشت ماه ،هنگام گردش در طبیعت ،اتفاقی لانه کبکی را ببیند و یکی از تخمهایش را برداشته و پس از نگاه کردن، جای خودش بگذارد،کوچکترین تغییری در لانه کبک باعث خواهد شد که کبک دیگر روی آن تخم ها نخوابد .یعنی از جمعیت کبک ها حداقل شش هفت قطعه کاسته شد. خوب این نتیجه ندانستن نیست؟ مثل این می ماند که بگوییم،چون ما قرار نیست معتاد شویم،پس در مورد علایم اعتیاد هم اگر چیزی ندانیم،باید به آن افتخار کنیم.بگذریم.جناب مهندس از این که برای این موضوع این همه وقت گذاشتید،از شما کمال تشکر را دارم. داستان تکان دهنده ای را فرمودید.برای استاد کامبیز سلطانی،طلب مغفرت،و برای دانش عزیز هم آرزوی سلامتی کامل دارم و اگر احیانا ایشان از سخنان بنده آزرده خاطر شده باشند،از محضرشان عذرخواهی میکنم.جناب دانش،درست است که بنده تا الان،از شکار رفتنم اظهار ندامت نکرده ام ،ولی هرگز به شکارچی بودن هم افتخار نمیکنم.چرا که با اعمالی که عده ای از دوستان همکار، انجام داده اند، دیگر آبرویی برای شکارچی جماعت نمانده است.البته اینکه در روزگار امروز بخواهیم شکار را امری پسندیده و سفارش اسلام تلقی کنیم،مسلما حرف نادرستی خواهد بود.ولی هر کس علایقی دارد که دل کندن از آن فقط به شرط داشتن جایگزین مناسب،ممکن خواهد بود.و اینکه آیا در حال حاضر تفریح مناسب و جایگزینی برای کسی که علاقه وافری به شکار داشته،وجود دارد یا نه،به نظرم بحث در مورد آن، مناسب این وبلاگ نباشد.ولی در هر صورت هدف بنده از وارد شدن به جمع محیط زیستی ها این است که سعی کنیم برای آن دسته از شکارچیانی که به کلی میتوانند تفنگشان را آویزان کنند،که چه بهتر،ولی برای کسانی که هنوز تصمیم به این کار نگرفته اند ،کمک کنیم تا لااقل از امروز به مدت هفت ماه به تفنگ هایشان استراحت مطلق دهند،و اگر در فصل شکار بعدی ،دوباره به شکار پرنده رفتند،کمی منطقی تر و دلسوزانه تر و با مرام تر با پرندگان مدارا کنند.بنده تاکید میکنم روی سخنم با شکارچیان پرنده است.دوستانی که به شکار چهار پا می روند،در خلوت خود بهتر میدانند،که شکار انواع آهو و کل و قوچ و …در شرایط فعلی به هیچ وجه توجیهی ندارد و با هیچ منطقی سازگار نیست.چرا که شکار مثلا کل و قوچ در شرایطی برای محیط زیست مفید خواهد بود،که ما حیوان بالای ده سال را که قدرت جفت گیری خوبی ندارد،شکار کنیم.خوب دوستان شکارچی،آیا این چنین حیوانی را در حتی مناطق حفاظت شده سراغ دارید؟در مناطق حفاظت شده دره دیز، سهند ،پناهگاه کیامکی،و اطراف خوی،که گهگاهی بنده خودم بدون تفنگ و برای تفریح رفته ام و نیز اطلاعات چند تن از دوستانمان که محیط بان منطقه هستند،به ندرت کل و قوچ بالای هفت سال باقی مانده است.و حیواناتی که توسط شکارچیان به صورت قاچاق شکار میشوند،تازه اگر اندکی مرام داشته و فقط جنس نر را شکار کنند،دور و بر سه الی چهار سال سن دارند.(میدانم که همین الان عده ای از دوستان شکارچی بنده را به باد فحش و ناسزا گرفته اند ولی به آن دسته از عزیزانی که بچه هم دارند، پیشنهاد میکنم کمی عمیق تر به موضوع فکر کنند.مطمئن باشید این دنیا بیشتر مکان پاسخ دادن است.جهان آخرتی که ما به آن اعتقاد داریم،خدایش هم مهربان است.شاید فرجی برای همه باشد.ولی تاوان دسته ای از کارهایمان، مسلما در این جهان خواهد بود.اگر بچه پرنده ای بی مادر شود، یا کبک ماده ای بی فرزند و یا بدتر اینکه بچه آهویی به دلیل زیاده خواهی ما ،بی مادر بماند و یا میشی نظاره گر شکار شدن بچه یکساله اش باشد،گمان میکنم این رفتار ها در همین جهان بی پاسخ نخواهد ماند.) آن دسته از دوستانی که مثل بنده نمیتوانند از تفنگ خود دل بکنند،در فصل بعدی شکار،میتوانند با رعایت اصولی در شکار پرنده،هم به محیط زیست آسیب کمتری بزنند و هم خود تا حدودی ارضاء شوند.از اینکه تحمل کردید سپاسگزارم.درود و بدرود.
جناب آقای مهندس درویش عزیز, همانطور که حتما” ملاحظه فرموده اید, من بعد از توصیه شما, حتی یک کلمه هم راجع به شکار یا شکارچی با آقای جباری بحث نکرده ام. ولی همانطور که میبینید, ایشان دوباره بحث را شروع کرده اند. چون ظاهرا” مطلب مرا درک نکرده اند و نصف کامنتشان را خطاب به من راجع به زمان تخم گذاری پرندگان نوشتنه اند و بقول معروف سری هم به صحرای کربلا زده اند و راجع به فرزند من هم چیزهایی نوشته اند که مطلقا” ربطی به بحث قبلی ما ندارد. همچنین راجع به اعتیاد هم چیزهایی نوشته اند که از نتیجه گیری خودشان حاصل شده و باز هم ربطی به بحث ما نداشته است.
آقای جباری, شما در کجای کامنت من دیده اید که نوشته باشم من زمان تخم گذاری پرندگان را نمیدانم؟ شما یکبار دیگر همان کامنت مرا با دقت بخوانید تا ببینید که نوشته ام … “اگر”, یعنی اگر ندانم که….. و این اگر, یعنی که میدانم, ولی اگر هم نمیدانستم, چون قصد شکار و کشتن پرندگان را ندارم به این ندانستم افتخار میکنم. واقعا” هم افتخار میکنم که در تمام عمرم هرگز حیوان و یا پرنده ای و بطور کل جانداری را نکشته ام و او را از زندگی محروم نکرده ام. این افتخار ندارد؟
آقای جباری, در تمام کامنت های من, کجا دیده اید که راجع به خانواده شما و یا فرزند شما چیزی نوشته باشم که شما راجع به فرزند من در کامنت تان مطلب نوشته اید. فرزندان من طوری بار آورده شده اند که مانند خودم از شکار و کشتن حیوانات و پرندگان نفرت دارند. یکی از پسرانم با تحصیلات عالی مدیر یک شرکت ایتالیائی در ونکوور است. دخترم دکترای حقوق دارد و دادستان یکی از دادگاههای تورنتو میباشد. و پسرکوچکم در اتاوا سال آخر مهندسی سیویل را میگذراند. یعنی شما واقعا” فکر میکنید که نه خودم و نه فرزندانم, بعد از اینهمه تحصیلات, هیچکدام چیزی راجع به پرندگان نمیدانیم؟ چرا بایستی چنین فکری بکنید. آیا چنین فکری, خود بزرگ بینی نیست؟
آقای جباری, مرقوم فرموده اید “….مثل این میماند که بگوییم،چون ما قرار نیست معتاد شویم،پس در مورد علایم اعتیاد هم اگر چیزی ندانیم،باید به آن افتخار کنیم” آقای جباری عزیز, آیا در هیچکدام از کامنتهای من دیده اید که راجع به اعتیاد. چیزی نوشته باشم؟ و یا اینکه نوشته باشم راجع به اعتیاد هیچ چیز نمیدانم؟ این چه قیاسی است که شما, شکار را به اعتیاد ربط داده اید؟ من که حتی از سیگار هم تنفر دارم و در تمام عمرم لب به سیگار و یا مواد مخدر نزده ام, شما از کجا میدانید که من راجع به اعتیاد چیزی نمیدانم که مرا نصیحت کرده اید؟ آقای جباری, من به سیگار نکشیدنم و عدم اعتیاد به مواد مخدرهم, از ته دل به خودم افتخار میکنم.
آقای جباری, از کلمات دوستانه ای که در قسمت دوم کامنتتان راجع به بنده فرموده اید, کمال تشکر را دارم. همچنین از نصایح ارزشمندتان به سایر دوستان شکارچی واقعا” لذت بردم و امیدوارم روزی شما را در کسوت یک محافظ محیط زیست با غیرت ببینم که خواهان نابودی هیچ جانداری نباشید. به امید آنروز.
با درود بر همگی
ممنون آقای جباری صحبتهای جالبی بود البته من اصلا در این وادیها تخصصی ندارم ولی حیوانات را خیلی دوست دارم و گاهی به اینطور سایتها سری می زنم
ولی یک پیشنهادی برای شما که نمی توانید از تفنگ خود دل بکنید دارم شما که اطلاعات کافی در مورد محل حیوانات دارید زمانی که هوس شکار کردید به جایی که در آنجا حیوانات نیستند بروید وبه هدفهایی که خودتون می گذارید می توانید نشانه بروید واگر هم دوست دارید می توانید هدف رامتحرک انتخاب کنید
باز هم ممنون از صحبتهای شما
درود دوباره.جناب دانش،چرا بی جهت میخواهید بحث را ادامه دهید؟بنده به عنوان کسی که در چند مورد، به شکل واضح به من اهانت کرده اید و مرا با صفاتی همچون: ( انسان نبودن، جزء شکارچیان پلید، محکوم به اعدام کردن،مستحق تکه تکه شدن ، و امثالهم)مورد عنایت قرار دادید،ولی بنده به احترام سن شما و البته به احترام این وبلاگ،نه تنها جوابی مشابه اظهارات خودتان به شما ندادم،بلکه از شما عذرخواهی کرده و برایتان آرزوی سلامتی کامل کردم.شما حتی زحمت نمیکشید نوشته های مرا کامل بخوانید.قسمت اول کامنت من ” خطاب به محیط زیستی های عزیز ” نوشته شده بود.که تعدادی از دوستان طبق فرمایش شما،نوشته بودند: وقتی قصد شکار ندارند،به ندانستن زمان تخمگذاری پرندگان هم افتخار میکنند.بنده هم یک مثال کلی آوردم.با این همه افتخاراتی که برای خود و خانواده محترم ذکر کردید،چقدر از ادبیات سررشته دارید؟گویا معنی مثال را در ادبیات نمیدانید؟مدارک تحصیلی فرزندانتان را هم که پیش میکشید.چه کسی خود بزرگ بین است؟ضمن این که نوشته های خود شما مشخص میکند که اطلاعات کافی از حیوانات و تخم گذاری و “میش نر” و …. ندارید.من کجا شما را به سیگاری بودن یا اعتیاد متهم کردم؟مفهوم آن مثال این است که حتی دانستن در مورد بدترین چیزها هم(مثلا اعتیاد)ممکن است روزی به درد انسان بخورد و ندانستن جای افتخار ندارد.چه برسد به ندانستن خصوصیات رفتاری و زندگی حیوانات که بخواهیم به آن افتخار کنیم.مگر من نمیدانم با سن 62 سالی که شما دارید،مسلما نباید فرزند خردسالی داشته باشید که بخواهد در کوه تخم پرندگان را بردارد؟این ها مثال است جناب دانش.بنده به شما پیشنهاد میکنم،اول ادبیات فارسی را خوب تمرین کنید،تا اینبار “شما درک کنید “که مثال های بنده کاملا مرتبط با موضوع است.ضمنا اگر بخواهید با همین لحن با بنده ادامه دهید،من هم مجبور خواهم شد،به شیوه خودتان به شما پاسخ دهم.در نهایت قضاوت این نزاع مسخره را به عهده خوانندگان وبلاگ میگذارم.درود و سپاس.
آقای جباری عزیز،
جمله آقای دانش بزگوار را از روی لغات و کلمات ظاهری ارزیابی ننمائید و به کنه نوشته ایشان دقت کنید.
اینکه ایشان به برخی ندانستن ها از جمله “زمان تخم گذاری پرندگان” افتخار می کنند، از این دیدگاه است که شکارچیان حرفه ای اطلاعات بسیار زیاد و دقیقی در خصوص حیات وحش و پرندگان و غیره دارند و از این دانستن در جهت اینکه مثلاً “چه زمانی بکشند و چه زمانی نکشند” استفاده می کنند. ولی کسی که از شکار بیزار است نیازی به دانستن برخی مطالبی که برای یک شکارچی ضروری است ندارد چرا که قرار نیست به شکار برود.
حال کسی که مثلاً می خواهد مستند حیات وحش بسازد و یا تحقیقی بر روی پرندگان و تخم گذاری و غیره داشته باشد هم نیاز به دانستن اطلاعات دقیق دارد و اساسا هر گونه دانش و علم در خصوص محیط زیست و هر علم دیگری مطمئناً ارزش محسوب شده و کسی در این رابطه شکی ندارد. جمله آقای دانش، کنایه به علم و دانش شکارچیانی است که این علم و دانش را در جهت شکار بکار می برند و چه بسا کسانی که علم و دانش زیست محیطی به مراتب کمتری نسبت به ایشان دارند ولی هیچ آسیبی به چرخه حیات وحش از طریق شکار نرسانده اند.
فرزندان دوستداران محیط زیست مطمئناً بهشون یاد داده شده که وقتی لانه پرنده ای می بینند ازش دور شوند تا آسیبی بهش نرسد!
زنده باشید هم شما و آقای دانش عزیز!
درود دوباره بر سیمین، ماندانا،مسعود، نادر و دانش عزیز …
بنده فکر می کنم آنقدر نقاط مشترک در بین شما عزیزان هست که به راستی حیف است خدای ناکرده کدورتی در آستانه سال نو بین شما خوبان روزگار که می دانم جملگی عاشق طبیعت وطن تان هستید، پیش بیاید. لطفاً از فصل مشترک ها بگویید و اجازه دهید تا اختلاف نظرها در فضایی رودررو و صمیمانه تر برطرف گردد.
ممنون.
درویش عزیز
موافقم!
من صرفا خواستم معنی نهفته در جمله آقای دانش را باز و تشریح کنم تا سوتفاهمی از جمله ای که من از ایشون بازنویسی کردم ایجاد نشود.
ارزش علم و دانش را همه می دانیم و شکی در آن نیست.
به هر حال با عوض کردن موضوع این گفتگو خیلی موافقم! چون اختلاف نظری نمی بینم که بخواهیم در موردش گفتگو کنیم.
خواهر خوبم, سیمین عزیز
شما خود شاهد هستید که من به توصیه ی آقای درویش عزیز تمام تلاشم را کرده بودم که چیزی در باره ی شکار و شکارچی ننویسم ولی چون راجع به من چیزهایی نوشته شده بود, چاره ای نداشتم جز جواب دادن. به هر حال ممنون از زحماتی که متحمل شدید و وقت گذاشتید تا نظرات مرا با شیوایی هر چه تمامتر تبیین کنید. در این سال نو که شنیده ام مهمانان نوروزی عزیزی هم دارید, امیدوارم حسابی بهتان خوش بگذرد و از هوای بهاری خوزستان لذت ببرید. خوب و خوش و سلامت باشید.
درود بر سیمین و دانش عزیز و به آن امید که هر چه به پیش میرویم درجه احترام و عشق مان به همه ی زیستمندان عالم چنان فزونی یابد که دیگر شاهد ریختن خون هیچ حیوانی به بهانهی ورزش یا تفریحی به نام شکار نباشیم و از گزینهای به نام حذف فیزیکی جانداران در زمانی استفاده کنیم که جمعیت وحوش در زیستگاه بیش از تحمل توان بوم شناختی آن بوده و راه دیگری برای نجات و حراست از پایداری آن جمعیت در زیستگاه وجود نداشته باشد.
پیشاپیش من هم نوروزی خاطره انگیز برایتان آرزو دارم.
سرکار سیمین خانم،چون به عنوان وکیل مدافع آقای دانش،وارد بحث شدید،چند نکته را یادآوری میکنم.ادبیات فارسی آنچنان رسا و شیوا است که نیاز به تفسیر و ارزیابی لغات و کلمات ندارد.دوباره تاکید میکنم تشخیص حیوان نر و ماده و زمان تولید مثل پرندگان ،برای شکار کردن آنها نیست.جزء ضروری ترین نیازهای اولیه حافظان محیط زیست است.چرا نمیخواهید کوتاه بیایید؟تشخیص بز و کل اطلاعات دقیق نمیخواهد و جهت مستند سازی نیست.ضمن اینکه من که با ایشان سر صحبتی ندارم.ایشان در کامنت اولشان،شکارچیان را از منظر قضایی قاتل فرض کرده و حکم اعدام صادر کرده و نام انسان را از شکارچیان دریغ کرده بودند،که من هم بر اساس وظیفه، جواب قسمت اول فرمایشات ایشان را داده و قسمت دوم را نادیده گرفتم. مضافا اینکه من در کامنت مورخ 17 اسفند،تا سطر 9 اصلا اشاره ای به آقای دانش و فرزندان دانشمندش نکرده ام که ایشان آنگونه برآشفته شدند. روی سخن من با محیط زیستی هایی بود که قبل از آن در مورد” ندانستن” اظهار نظر کرده بودند. البته طبیعی است که ایشان شما را شاهد بیاورند و شما هم طرف همکار محیط زیستیتان را بگیرید.هیچ مهم نیست.من در این وبلاگ،اصل سخنم با شکارچیان است.و بر اساس رسالتی که دارم،مسیرم را انتخاب کرده و ادامه خواهم داد و نیازی به تعریف و تمجید شما ندارم.پاینده باشید.
سیمین عزیز,
از اینکه وکالت مرا برعهده گرفته اید یکدنیا تشکر میکنم. من به داشتن وکیل مجربی همچون شما هم افتخار میکنم.
سلام بر نادر جباری عزیز،
کاملاً باهاتون موافقم که “ندانستن “چیزی نیست که کسی بدان افتخار کند و اینجا هم ندیدم کسی هم به آن افتخار کند. تمام تلاش بشر در طول دوران زندگی اش افزایش دانسته هایش برای بهتر زیستن بوده است. من هم باهاتون موافقم. سال خوبی را برایتان آرزومندم و امیدوارم سالی شاد و پر از موفقیت در پیش رو داشته باشید.
آقای دانش بزرگوار،
بله مهمان عزیزی داریم در ایام نوروز ولی جای شما خالی است. ایشون را روستای توبوزون (تل بزان) هم خواهم برد. اجازه هست؟
سیمین عزیز,
اجازه ی من هم دست شماست. اگر رفتید توبزون, در سمت چپ جاده, تابلو “قبرستان فامیلی اولاد فرهاد” را خواهید دید که بستگان و عزیزانم منجمله پدر و مادرم و همچنین مادر زیبا, در آنجا آرمیده اند, سلام ما را هم به آنها برسانید.
خداوند رحمت کند خداوندگان عزیز شما را … پدر و مادر بزرگوار و مهربان تان را دانش عزیز …
سلام آقای دانش عزیز
روح بزرگوارشان قرین رحمت الهی باد. حتما سلام شما را می رسانم و فاتحه ای برایشان خواهم خواند.
آقای نادر جباری.اولا درست تشخیص داده ای که جنابعالی را همه شکارچیان به باد فحش گرفته اند.تو را چه به محیط زیستیها؟پند و اندرز و امر و نصیحتی هم اگر داری،در سایت شکارچیان بگو که بیننده ای داشته باشد.هیچ شکارچی مشتری این سایت مزخرف نیست که چرت و پرت های شما را ببیند و احیانا به آنها عمل کند.بعلاوه اینکه،اینها بیگانه وغیرخودی اند.دیدی که همه سعیشان را کردند که تورا از جمع خود برانند ولی شما گویا خیلی رو داری که هنوز با اینها کار میکنی.البته به نظر من تو یا شکارچی نیستی،یا اینکه این گونه تغییر موضع دادنت ،منافعی برایت خواهد داشت.وگرنه هیچ عقل سالمی قبول نمیکند که یک شکارچی،اینگونه احساساتی و ضعیف موضع گرفته باشد.
آقای دانش عزیز،
نام عزیزان مرحومتان را اگر داشته باشیم راحت تر آرامگاهشان را می توانیم پیدا کنیم.
جناب اسفندیار خان،ماشاالله از اسمتان می توان حدس زد که شکارچی قابلی هم هستید.در جواب فرمایشتان،اینکه این سایت مخاطب شکارچی ندارد،اشتباه میفرمایید.کامنت های مرا از اول بخوانید،خواهید دید که من ابتدا چگونه ارتباط با این وبلاگ را شروع کردم و الان چگونه ادامه میدهم.در مورد اظهار نظر مخاطبان این وبلاگ در مورد بنده هم ،خوب امری طبیعی است.اینها محیط زیستی اند و بنده شکارچی. مثل آب و آتش .قرار نیست که کارهای مرا تایید کنند.منتها در چند موردی که من احساس کردم به جامعه شکارچیان توهین شده،بر اساس تشخیص خودم،جواب لازم را دادم.و اما حدس آخرتان هم کاملا درست است.بنده از تغییر مواضعم منافعی دارم که شامل:آرامش وجدان،کشتار و تخریب کمتر محیط زیست، و دور بودن از تاوان اشتباهاتی که در صورت انجام دادن آنها،باید بپردازم. به شما هم توصیه میکنم گهگاهی هم به مطالب مخالفان شکار سری بزنید. زیرا وقتی جمعتان فقط شامل شکارچیان شود،طبیعتا فقط همدیگر را تایید خواهید کرد و جوگیر شده و مثل همان کبک،سرتان را در برف میکنید. وقتی که به خود بیلیید ممکن است خیلی دیر شده باشد و فرصتی برای جبران نمانده باشد.
نادر جان: پاسخت به جناب اسفندیار حرف نداشت.
درود …
سیمین بانوی عزیز,
با سلام و عرض ارادت, من قصد نداشتم شما را به زحمت بیاندازم, ولی بر اساس اوامری که فرمودید, پدرم سوخته رو عالی پور بیرگانی, مادرم خیری مرادی, و عمه ام که مادر خانمم هست, شبچراغ عالی پور نام دارند. بسیار سپاسگزارم.
دانش عزیز …
به امید خدا در ایام نوروز به سراغ شان خواهیم رفت و سلام زیبا و دانش را به آنها ابلاغ خواهیم کرد …
متشکرم آقای عالی پور. حتما با حضور در آرامگاهشان ادای احترام به روح بزرگشان خوهیم داشت.