فکر نکنم تو را دیگه پیدات کنم!

شیرینی زندگی شاید همین خنده های کودکان است که در آسمان آبی داشلی برون میپیچد و همین دشت شقایق که این کودکان پاک نهاد را در دامان خود به آغوش کشیده است … و ما گاه چه دور می شویم… و یادمان می رود زندگی چیست، کجاست و چه میخواهیم ؟ آیناز، امروز از احساسش به مدرسه ی جدید مینویسد و فردا از احساسش از به دانشگاه … آیناز و آیناز ها، راوی قصه های نا گفته ی بیاری از زنان این دشت پر از گل های همیشه عاشق خواهد بود…

درویش عزیز

با آن همه،
تلاش ،
تحقیق ،
پژوهش ،
و ذهن خوش نقش ،
چنین نگاهی انتظار مان بوده است از شما ،
جایگاهتان در آن انتخاب جهانی نیز غرور آفرین است برایمان.

آقای درویش عزیز… انشایتان را با موضوع “در سفرتان به داشلی برون چه احساسی داشتید؟” را خواندم و از اینکه اینهمه با احساس و دلنواز, نگاشته شده بود, لذت بردم.

بعد از آنهمه گزارشهای نگران کننده از وضعیت وخیم محیط زیست کشورمان, این گزارش بسیاز سبز, واقعا” مورد نیاز بود تا خستگی ناشی از شنیدن آن گزارشها و بلاهایی که بر سر طبیعت رنجور کشور آمده است, حداقل برای مدتی از تن مان بیرون رود. امیدوارم تا مینویسید, از این نوع انشا ها بنویسید. دستتان درد نکند.

پاسخ:

مخلصیم دانش جان. چه تعبیر قشنگی کردی … واقعن این انشای من بود از آن همه حس و شور و انرژی رؤیایی …
اگه بدونی که من تا چه اندازه به زنگ انشاء علاقه مند بودم رفیق …

عکس کاکل ِ سپید دماوند چه مهرِِ مضاعفی از ایران سپیدم به دلم ریخت…

راستی! این عکس وسطی چقدر زنده است ؛
خصوصا آن دخترکی که دارد روی هوا پرواز می کند!

جادویی بود؛‌جادویی تر از آن چه تصور می کردم. خوش حالم برایشان و خوش حالم برای تان. خدا رو شکر برای لب خندان آینازها و دل دریایی درویش ها و ندری ها. با شماها دنیا سبزتر از همیشه ست…

پاسخ:

نرم و لطیف و پرمهر … مثل مونترا …
درود.

یکبار یکی شمشیر را از رو بسته بود که برای شما محیط زیستی ها همه چیز اهمیت دارد به غیر از انسان!
بیابان زایی، ارمغان انسان برای زمین است پس چرا نباید برای مهارش انسان را دید؟
مهار بیابان‌زایی «می‌تواند و باید» که انسان را به عنوان اصلی ترین عامل، در نظر داشته باشد.
چه کودکان دبستان اتوبوسی و چه رئیس جمهور…

پاسخ:

آفرین حمید جان. لذت بردم از نگاه دقیق و ظریفت به این ماجرا.

گریه کردم،
از ته دلم …

نمی تونم احساسم رو با کلمات بگم … کلمات خیلی کم هستن ، ناقصن ، کوچیکن …نمی تونم احساسم رو با کلمات بگم …

پس … سکوت می کنم …

گریه کردم،
از ته دلم …

پاسخ:

چرا این بلا را سر سایت تان درآورده اید؟!!!

به جناب آقای ابوطالب ندری…

گرفتن آن عکس مایکرو از یک گل خودرو در کنار جاده, نهایت عشق به کارتان را نشان میدهد. شاید بارها این کار را کرده اید ولی کسی نبوده که از شما عکس بگیرد.

این عکس که احتمالا” توسط آقای درویش گرفته شده است, فوق العاده تاثیر گذار است و بنظر من مستحق دریافت یک جایزه ی عکاسی میباشد. برایتان موفقیت های بیشتری آرزو دارم.

درود
معمولا به خود عکاس چیزی نمی رسه اما شاید به اقای درویش که در انتخاب سوژه دقت لازم رو داشتن و این عکس رو گرفتن جایزه می دن ( مهمولا به دید عکاس جایزه تعلق می گیره ) .
معمولا دوست دارم از دوستان عکاسی که در حالتهای مختلف هستن عکس بگیرم و خودم سوژه نشم و یادم هست وقتی که داشتم از این گل تقریبا وسط پل روی اسفالت عکاسی می کردم منتظر ماشینی بودم که حداقل چند دقیقه صبر کردم که ماشینی رد بشه و صدای ماشین هی نزدیک و نزدیک تر می شد اما خود ماشین خبری نبود و سرعت رو اوردم پایین و دیاف رو تا اخر بستم و نگاهی هم به اقای درویش کردم که دیدم اون ور پل داره عکاسی می کنه و از این بابت خیالم راحت بود که عکسی ازم گرفته نمی شه و وفتی این عکس رو دیدم جا خردم.
اقای درویش دید خوبی دارن ولی دوربین خوبی مدارن و امیدوارم که جایزه ی دوربین G 11 CANON بگیرن. هم حرفهای هست و هم یلم اچ دی با کیفیت خوب می گیره و همیشه می تونن همراه داشته باشن.
شاد باشید دوستان
http://WWW.PHOTOASHAND.BLOLGFA.COM
http://www.parkgolestan.blogfa.com
plz see & send all

پاسخ:

ابوطالب جان: حالا قیمت آن دوربین که می گویی چند است؟

آقای درویش, طبق فرمایشان آقای ندری, شرکت دادن اون عکس در مسابقات عکاسی افتاد گردن خودت. باور کن این عکس بی نظیره.

این از ده هزار تا عکس عاشقانه هم تاثیر گذار تره. عشق به کار, عشق به طبیعت, عشق به زندگی, عشق به هستی, عشق به بالندگی, عشق به رنگها و تا دلت بخواهد, سرشار از همان عشق هایی که خودت بهتر از من آنها را میشناسی.

سراغ مسابقات عکاسی و زمان برگزاری آنها را هم میتوانی از خود آقای ندری بگیری. مگر عکس آن زن روی پشت بام چه داشت که این عکس ندارد؟ لحظه ها بسیار زودگذرند و شما توانستید, در یکی از آن لحظات, عشقی پاک و بی آلایش را به تصویر بکشید. موفق و پیروز باشید.

پاسخ:

آقا شرمنده نفرمایید … من کجا و جایزه عکاسی کجا؟ راستش وقتی جدیت و عشق و صبوری ابوطالب را در عکاسی می بینم، از این که مجبورم گاه دست به دوربین ببرم، شرمنده می شوم.
درود …

آقای ندری عزیز ؛
عکس آن شقایق بی نظیره
(همان که عکاس خود سوژه ی عکس شده و دارد شکار عکاس ِ دیگری می شود!)

خیلی خوشحالم که از طریق مهندس درویش با این نگاه ناب آشنا شدم.

راستی!
امروز کلی از اسم خودم بیشتر خوشم اومد!

پاسخ:

اصلن برای همین است که می گویند:

تا شقایق هست
زندگی باید کرد …
.
.
درود …

این پیج و لینک های اونو آفلاین سیو کردمو
دیشب با بانو یک ساعت در آن شناور بودیم و کیف کردیم .
همیشه به اینجور سفرای خاطره انگیز.
پاینده باشین جناب مهندس

پاسخ:

امیدوارم سفر مجازی دو نفره به دشت های ترکمن صحرا بهتون خوش گذشته باشه … چون فکر نکنم دیگه مثل چنین سفرنامه ای پیدا کنید! نه؟

به خدایی که همین نزدیکی است
من نمی دانستم می توان شاعر شد
من نمی دانستم که جهان مضرب یک آهنگ است
و تولد سفر خاطره هاست
من نمی دانستم که جهان موزون است
و ستون های جهان از طرب است
من نمی دانستم که جهان می خندد تا تو را شاد کند
و تو باید اینجا همه را شاد کنی
زندگی سادگی لبخندی است که تو را شاد کند

کاش برای خندیدن، شاد بودن و ضرب شادیها هرگز کسی دلیلی نمی خواست
کاش همیشه تیله ای از شادی در جیب می داشتیم
و ستون های دیواری می شدیم که تو را شاد کند

پاسخ:

شاد بودن هنوز هم دلیل نمی خواهد بانو … اگر اراده کنیم که دلیل نخواهد!