مهار بیابان زایی ، سه ساله شد!

کسی نمی‌خواهد
باور کند که باغچه دارد می‌میرد
که قلب باغچه در زیر آفتاب ورم کرده است
که ذهن باغچه دارد آرام آرام
از خاطرات سبز تُهی می‌شود
و حس باغچه انگار
چیزی مجرد است که در انزوای باغچه پوسیده‌ست
دلم برای باغچه می‌سوزد …

     1096 روز پیش، مهار بیابان‌زایی چشم به دنیای مجازی گشود … آمد تا هم دریابد که دنیای اطرافش به طبیعت چگونه می‌نگرند و هم دریافت‌های خویش را از این حوزه در معرض دید و قضاوت فارسی‌زبانان عزیز قرار دهد.
    و اینک بسیار خوشحال است و از بخت‌یاریش به خود می‌بالد که در زمانه‌ای می‌زید که می‌توان به سهولت و با ابزاری پرنفوذ به نام «وبلاگ» در کمترین زمان ممکن تا بیشترین فاصله‌ی متصور را در این کره‌ی خاکی طی کرد و به تبادل اندیشه و احساس پرداخت.
     چنین است که در سوّمین سال حیات «مهار بیابان‌زایی»، به رغم رخدادهای تلخی که بر طبیعت ناب وطن تحمیل شد، کوشیدم تا بیش از گذشته از آستانه‌ی اطلاع‌رسانی و خبردهی صرف در این حوزه گذشته و با تأملی بیشتر، تحلیل‌های خود را ارایه دهم.

    همچنین در سومین سال حیات «مهار بیابان‌زایی»، سایت محمّد درویش نیز، به همت مانی منجمی عزیز راه‌اندازی شد؛ سایتی که در طول نزدیک به 10 ماه فعالیتش بیش از 450 هزار بار دیده شد که در این میان، سهم دل‌نوشته‌ها 185 هزار بار (بیشترین) و سهم فوتو بلاگ هم 60 هزار بار (کمترین) بود. با این وجود، پس از فیلتر شدن کلمه “desert” در اغلب سرویس‌دهنده‌های وطنی، تصمیم گرفتم تا همچنان محتوای وبلاگ مهار بیابان‌زایی را نیز به روز نگه دارم؛ وبلاگی که حدود 110 هزار بار در سومین سال حیاتش دیده شد و در مجموع 292 بار شاهد به روز رسانی محتوای یادداشت‌های محمد درویش بود.

    افزون بر آن، حدود 60 یادداشت از صاحب این قلم نیز در روزنامه‌ها، مجله‌ها و خبرگزاری‌ها منتشر شد که اغلب برگرفته از محتوای وبلاگ بود.
    خوشحالم که اعلام کنم، در سومین سال حیات مهار بیابان‌زایی، شاهد رشد چشم‌گیر وبلاگ‌های زیست محیطی بودیم؛ رخداد ارزشمندی که به همت مهدی اشراقی عزیز، مدیر تارنمای گرانسنگ «گرین‌بلاگ» از سامان و هویتی بایسته هم برخوردار شد. به نحوی که اینک می‌توان از حضور وبلاگ‌های سبز در دنیای مجازی به عنوان یکی از مهم‌ترین و مؤثرترین گروه‌های وبلاگ‌نویسی یاد کرد. افتخاری که بی‌شک در بازآفرینی آن نمی‌توان از نقش یکایک اعضای سبزاندیش گرین‌بلاگ و نیز اثر مثبت تارنمای پربیننده‌ای چون «بالاترین» غفلت کرد. موفقیت اخیر برخی از قلم به دستان سبز چون مژگان جمشیدی و اسدالله افلاکی را باید از همین منظر نگریست.
     با این وجود، نیک می‌دانیم که هنوز در آغاز راه هستیم و هنوز مانده تا برف زمین آب شود …
     باید بیش از پیش در اندیشه‌ی ارتقای محتوای وبلاگ‌های سبز بود؛ باید کوشید تا هر پست سبزی که در دنیای مجازی منتشر می‌شود، حاوی دیدگاه و سخنی سودمند در راستای آگاهی‌بخشی و حفاظت از اندوخته‌های ناهمتای سرزمین مادری باشد.
     تنها در آن صورت است  که می‌توان امیدوار بود که سرانجام کسانی یافت خواهند شد که باور کنند «قلب باغچه در زیر آفتاب ورم کرده است …»

    این یادداشت را نمی‌توانم به پایان برم، مگر آنکه از حرکت ارزشمند آقای مهندس احمد محرابی عزیز (مدیر پایگاه اطلاع رسانی فرزند ایران) هم قدردانی کنم که با ابتکار ارزشمندش، همچنان به رونق وبلاگستان سبز شتاب بخشید.
     به امید فراگیری، گسترش و نفوذ بیشتر گرایه‌های زیست‌محیطی در جامعه‌ی امروز ایران و با پوزش از خوانندگان عزیزی که نتوانستم به موقع و شیوه ای درخور پاسخ کامنتها و ابراز محبت های شان را ادا کنم.

من او را به جای همه برمی‌گزینم
و او می‌داند که من راست می‌گویم
او همه را به جای من برمی‌گزیند
و من می‌دانم که همه دروغ می‌گویند
چه می‌ترسد از راستی و دوست داشته شدن!
چشمانم را اشک پر کرده است …

                                                        مهدی اخوان ثالت

    در همین باره :

    – «مهار بیابان‌زایی» دوسالگی‌اش را پشت سر گذاشت!

    – سپاس از حامیان مهار بیابان‌زایی!

    – جایزه‌ی من و آغاز ششمین سال زندگی وبلاگ فارسی!

    پیوست :
   – گفتگوی رایدو زمانه با محمّد درویش به بهانه طرح ساعت زمین