درخواست مهم انجمن اعضای هیأت علمی از دکتر پرهمت

سلام آقای درویش
معلومه دل پردردی دارید این روزها. لحن نوشته تون خیلی شکوه آمیزه!
پایان شب سیه سپید است انشالله، البته با پیگیری های شما و امثال شما.
خداوند توان چند برابر به شما و همکاران فعالتون بده.
این باغ را تاکنون ندیدم ولی نگران این باغ و باغ های دیگر در معرض تخریب و نابودی هستم.
نمی دانم چه کاری از دست یکی مثل من برمیاد؟
به نظر من تصویب یک چنین قانونی می تونه بسیار موثر باشه چون خیلی از اقدامات به قول خودتون نابخردانه به خاطر ناآگاهی است و ابلاغ چنین قانونی می تونه مانع خوبی برای اقدامات نابخردانه بالقوه آتی باشه.

تلاش های سبزتان پر ثمر باد .

هااااان !!
دکتر پر همت که می گفتند ایشونه ؟؟؟؟
مهندس درویش در کنار نخل های خشکیده برای خودم و خودتون و هومان خان حتما یک اسپندی دود کنید !!!

دکتر فرود شریفی ، دکتر پر همت …
… ببخشید سوفیا لورن و جینالولو برجیدا نمیشه یک یک پا بیایند منابع طبیعی؟

خان دایی

.. حتم دارم همگی شما بجز دکتر همت و دکتر ملکشاه سلجوقی در دهه شصت با دلهره و با پرداخت شبی پانصد تومان ! ان موقع یک دستگاه ویدئو بتا ماکس یوقور را که لای پتو پیچیده شده بود یواشکی کرایه کرده و برای هزارمین بار فیلم های خش دار شغله ، سنگام ، راکی و فیلم هایی چون قیصر را دیده اید . البته دکتر پر همت و دکتر ملکشاه سلجوقی چون از همان دوران بسیار متشرع بودند تمامی دانشجویان فیلم ببین را امر به معروف عملی می نمودند ( پیش از نحی از منکر البته ! ) در فیلم قیصر پس از تجاوز یکی از برادران گردن کلفت آب منگل به ناموس ؟! خانواده پس از ماجراهایی قیصر قصد گرفتن انتقام را دارد که خان دایی که روزی یل محله بود می خواهد قیصر را منصرف کند
حالا شما دپیش خودتان ناموس برباد رفته را باغ اکولوژی نوشهر تصور بفرمایید که یک بچه حاجب لوس ننر که چند مایه دار نوکیسه و 200 چماق بدست همراه انها هستند همگی سانفرانسیسکو و لوس آنجلس را انجام داده اند و تا کمتر از نه ماه یک اتوبان و یک سری مجتمع نامشروع سبز می شود
خوب اگر حدس زدید خان دایی را که آقای مشایخی ایفا گر نقش آن بود یادآور چه کسانی هستند ؟

… ( حاج آقا بی خود حرف در دهان من نذارید … آخ .. توبه .. من کی به دکتر پرهمت ( خسته نباشند چه اسم با مسمایی 1 برعکس نهند نام زنگی کافور !! ) و دانشمند وارسته ملکشاه سلجوقی توهین کردم ؟ … )

آه گمان دارم زود قضاوت کردم !!! آقای دکتر کیا دلیری مخالف حمله به باغ بود
در اینصورت از ایشان و خوانندگان محترم پوزش می خواهم

با سلام
موج پنجم وبلاگستان محیط زیست روز پایانی خود را در حالی طی می کند که فعالان این عرصه تا باز پس گرفتن حریم باغ و برخورد قانونی با متخلفین به حمایت خود در راستای حفظ داشته های طبیعی ایران ادامه می دهند.
در همین راستا بیانیه ای در اکثر خبرگزاری های کشور منتشر شده است که از شما وبلاگ نویس حامی موج پنجم می خواهیم با قرار دادن این بیانیه در تارنمای خود به باز انتشار این بیانیه کمک کنید.متن این بیانه در سایت موج سبز موجود است.

با تشکر از تمامی زحمات شما

با وجود افرادی مثل شما هنوز کورسویی از امید به آبادانی به چشم می خورد هرچند که کشورمان را کچل کرده اند و دیگر برای حریم هم حرمتی باقی نمانده است.

تنها کاری که از فردی مثل من برمی آید این است که مثل افراد سالخورده در گوشه ای بنشینم و باعث و بانی آن کار شنیع را نفرین کنم و بگویم که الهی به زمین گرم بخورند و برای شما هم دعا کنم و بگویم که عاقبت به خیر بشی ننه.

محمد جان منتظر چلوکباب ریحان بودی! آیا ایشان هنوز در رسانه های عمومی اعتراض مستقلی را مطرح کرده اند؟ البته باز هم جای شکرش باقیست همان درخواست کوچک (https://amirsar.blogfa.com/post-174.aspx) را از وزیر محترم داشته اند ولی آیا کافیست؟

ای روزگار این همه ذلت به ما گذشت، این قلب رنج دیده ز خیر دوا گذشت

درود

نمی دانم خبر شنیدن قطع شدن انگشتان ناکجا ابادی از این میهن … شنیده اید یا نه؟
این هم باید به دیگر مزایای سدسازی اضافه شود و به اطلاع اقای چهره ماندگار رسانده شود که در میتینگ های بعدی با آن افتخار … اشاره کند!

روز خوش

سلام سیمین خانم, از خیر مقدم شما سپاسگزارم.
مادربزرگ من فقط از تماشای فیلم هایی لذت می برد که بتواند اشک او را سرازیر کند و تا مدت ها بعد از فیلم نیز حرص می خورد و به شخصیت های نابکار فیلم بد و بیراه می گفت. من هیچ وقت نمی فهمیدم که چرا او از غمگین شدن خود لذت می برد. من نیز اکنون هر زمانی که خوشی به زیر دلم می زند به خود می گویم که بد نیست که یک سری به وبلاگ آقای درویش بزنم تا کمی ذکر مصیبت زیست محیطی بشنوم و حرص بخورم. امیدوارم که با آمدن اروند ها زمانی فرا برسد که همه ما با چنین وبلاگ هایی شاد شویم و از خرد و تدبیر مسئولان فرضی محیط زیست خودمان انگشت به دهان بمانیم. در گرند کنیون یک اطاقک راهنما بود که در آن یک تابلوی بزرگی قرار داشت و روی آن نوشته بود که اگر می خواهید بدانید که آینده این سرزمین حفاظت شده به چه کسی بستگی دارد درب این تابلو را باز کنید. سپس وقتی که درب تابلو را باز می کردیم در یک آینه بزرگی که داخل آن نصب شده بود تصویر تمام قد خودمان را می دیدیم.