چه بد شد که اروند غم را نمی‌داند!

«ما باید به کودکانِ جهان ، به آنها که آینده را در تملّک خویش دارند ، اطمینان دهیم: از طریق اقدامات خود دنیایی پیراسته از ذلّت و تحقیرِ حاصل از فقر ، تخریب محیط زیست و الگوهای توسعه‌ی ناپایدار برایشان به ارث می گذاریم.»

بند سوّم از بیانیه‌ی نهایی اجلاس زمین در ژوهانسبورگ (2002) 

در حاشیه مطلب اروند غم را نمی‌داند

 
     به مناسبت اول جون – روز جهانی کودک (1) – مطلب زیر را به همه‌ی کودکان محروم جهان با امید به برخورداری همه‌ی آنان از امکانات مناسب و یکسان رفاهی، آموزشی، تفریحی و درمانی تقدیم می‌دارم.

    در سراسر دنیا سازمان‌هایی با هدف مطالعه‌ی خشونت، به جمع‌آوری اطلاعات در مورد فقر شایع و خشونت علیه کودکان پرداخته‌اند. نکته‌ اینجاست که بعضی از کودکان ممکن است درباره‌ی رنجی که می‌کشند – به واسطه‌ی فقر و خشونتی که با آن روبه رو هستند – هرگز نتوانند صحبت کنند و بسیاری از آنان حتی از حقوق خود نیز بی اطلاع باشند. درتمام کشورهای جهان و در هر فرهنگ و هر نژاد، در هر خانواده تحصیل کرده یا بی سواد، ثروتمند یا فقیر، ممکن است مظاهر رنج، فقر و خشونت علیه کودکان دیده شود.

    مثلاً تحصیل کودک محدود می شود، یا دارای کیفیت نیست (ماده 28 و 29)؛ کودک مورد سوء استفاده قرار می‌گیرد (ماده 19)؛ کودک درگیر کار خطرناک می شود (ماده 32)؛ کودک فرصتی برای استراحت، تفریح و سرگرمی ندارد (ماده 31)؛ ممکن است سلامت کودک به خطر بیافتد (ماده 24).

     جناب مهندس درویش:
    من هم مانند شما خدا را شاکرم که اروند دیکته‌ی درست کلمه‌ی غم را نمی‌داند؛ اما مطمئناً می‌تواند مفهوم آن را به ویژه در ارتباط با همنوعان هم سن و سال خود به خوبی درک کند و با غم کودکان جهان خود آشنا شود. کودکان معنا و مفهوم غم را به درستی درک می‌کنند. همان گونه که معنا و مفهوم عدالت را و هر مفهوم انتزاعی دیگر را. مهم نیست که دیکته‌ی درست کلمه غم را ندانند. اروند باهوش شما نیز حتماً با غم کودکان وطن و جهان خود آشناست. آیا تاکنون عکس‌های هنرمندانه‌ای را که از کودکان محروم وطن‌تان تهیه کرده و در وبلاگ وزین و ارزشمند مهار بیابان‌زایی نمایش داده‌اید یا نوشته‌هایی را که در ارتباط با متن‌هایی با سر تیتر «نامش زینب است!» و «هر چی آرزوی خوبه مال تو» را که درسفرنامه‌های مورخ 29 بهمن ماه 1384 و اوّل فروردین1386 در وبلاگتان تحریر و ثبت شده، به اروند نشان داده یا برایش خوانده‌اید؟ ما در جهان‌مان چند زینب و چند لیلا و چند ریحانه داریم؟ آنها فقط در حاشیه‌ی روستای قرقری، در کنار ساحل خشکیده‌ی هامون پوزک، در منتها‌الیه شرقی مرز ایران یا در پای قلعه کره، استان کهکیلویه و بویر‌احمد و چهارمحال و بختیاری نیستند. تماشای تصاویر همه‌ی آنها و خواندن مطالب برگزیده ذیل تصاویرشان هر انسانی را با غم آشنا و روبرو می‌کند. بگذارید اروند با غم کودکان جهان خود آشنا شود تا بتواند برای رفع و یا کاهش بار اندوه آنان در هر کجای جهان که هستند، بیاندیشد. شاید روزی بتواند در زدودن تیره‌گی‌های قلب‌های پر اندوه‌شان نقشی بیافریند. امید به این که کودکان امروز بتوانند زمینه‌های مولد غم و اندوه را از دل کودکان فردای جهان بزدایند. 

     در ضمن چه خوب است اگر آرشیو پیوندهای روزانه‌ی وبلاگتان قابلیت بازیابی بهتر و آسان‌تری داشته باشد تا دیگر بار به دنبال جستجوی ناب‌ترین تصاویر و نوشته‌هایتان مانند مطلب “آن فرشته ساده است و خط خطی ا‌ست” ساعت‌ها وقت صرف نشود. امید که این گلچین نیز در آرشیو دیگری به نام محبوب‌ترین تصاویر و ” به بهشت نمی‌روم، اگر مادرم آنجا نباشد” در مجموعه مطالب عزیز‌ترین نوشته‌ها گنجانده شود.
 
   منابع:
1- برگی از تاریخ جهان،” انستیتوی بین‌المللی تاریخ اجتماعی -آمستردامhttps://www.Shahrzadnews.com/ ( 11/3/88)  
2- فاونتین، سوزان،” مصونیت در برابر خشونت حق ماست – فعالیت‌هایی برای یادگیری و اقدام ویژه کودکان و نوجوانان”، «اتحادیه بین المللی نجات کودکان» (ISCA)، یونیسف و «سازمان جهانی جنبش پیشاهنگی»
 

    پاورقی:

   (1) -«کنفرانس جهانی رفاه کودکان” که در سال 1925 در ژنو، برگزار شد منشأ بنیان‌گذاری روز جهانی کودک، بود. پس از کنفرانس، دولت‌های جهان یک روز را به روز کودک اختصاص دادند تا مسایل کودکان را در مرکز توجه قرار دهند. بسیاری از کشورها، از جمله شوروی روز اول ژوئن را انتخاب کردند.»