در باره یک روز جدید: روز سرزمین یا LAND DAY

     درست یک روز پس از روز جهانی محیط زیست، یعنی: پنجم ژوئن برابر با 15 خرداد، همایشی یک روزه قرار است در شهر بن جمهوری فدرال آلمان برگزار گردد که در آن به موضوع مهمی پرداخته می‌شود:  این همایش که به پیشنهاد دبیرخانه‌ی کنوانسیون جهانی مقابله با بیابان‌زایی سازمان ملل متحد برگزار خواهد شد، در پی تبادل نظر پیرامون رابطه‌ی جهان گرمایی با بیابان‌زایی، تخریب سرزمین و خشکسالی است.

    این که آیا ممکن است افزایش رخداد خشکسالی یا تغییر محسوس شدت آن در اغلب کشورهای مستقر در سرزمین‌های خشک – از جمله ایران – در طول یک دهه‌ی اخیر با فرآیند جهان گرمایی (global warming) مرتبط باشد؟ و آیا نباید از تشدید فرآیندهای کاهنده‌‌ای چون تخریب سرزمین (land degradation) ناشی از اثرات متقابل جهان گرمایی و تغییر اقلیم نگران بود؟

      همین دیروز بود که یک مقام مسئول در وزارت جهاد کشاورزی داشت در رادیو اعلام می‌کرد: دلیل افزایش قیمت میوه در بهار سال جاری، تغییرات ناگهانی دما و سرمای بی سابقه بهار نسبت به زمستان بوده است که سبب شده اغلب سردرختی‌ها آسیب ببینند.

       جهان گرمایی همچنان دارد برگ‌های بیشتری رو می‌کند و تا مرز سست کردن ساحل شرقی ایالات متحده آمریکا هم رسیده است! امّا ما همچنان در خواب ناز به سر می‌بریم و کسی حاضر نیست تا بهای یک پژوهش ملّی را برای ارزیابی دقیق اثرات جهان‌گرمایی بر وطن بپردازد؟!

    و اصلاً چرا بپردازد؟ وقتی که دغدغه‌ی من و تو همچنان غم نان و مسکن و اشتغال است؛ و وقتی که هیچ یک از ما حاضر نیست تا این شتاب حیرت‌انگیز مصرف و تخریب یگانه بستر حیات را باور کند؛ معلوم است که ملاحظات محیط زیستی همچنان توسری خور باقی می‌مانند و هیچ کاندیدایی نیز حاضر نمی‌شود تا وقت باارزشش را برای شرکت در همایش طرفداران محیط زیست به هدر داده و به سخنان ایشان گوش فرا دهد.

     گاه با خود می‌اندیشم که چقدر این جمله‌ی کوتاه می‌تواند گویا باشد:

از ماست که بر ماست.