اروند و اینشتین!

امیدوارم در آینده ی نزدیک ، اروند نازنین ما ، در جایگاهی بالاتر از اینشتین قرار بگیره تا همه ی پدر و مادرها آرزو کنن که پسرشون ، روزی اروند بشه …

اون روز ، من با افتخار اعلام می کنم که از خواننده های قدیمی وبلاگ اروند هستم …

فکر کن!
چه کیفی داره اون روز …

برین کنار ما اومدیییییییییییییییییییییم!

تولدتون مبارک خاله خانم ؛ صد ساله بشین

اروند به از انیشتین آمد پدید!

عهد شکنیتون خیلی خوب بود مامان فرزانه
من افتخار میکنم به پیشنهادتون
گریه ام گرفت

آرش شکوفه انقلابه!آذر57 دنیا اومده!
قد و ابعادش هم بزرگه در حد بوندس دختر کشی!یعنی ببخشین در حد بوندس لیگا!

اين عكس ها هم مونترا رو بسي ديوونه كرد…

از صمیم قلبم برای مونترای نازنین و خانم کالیراد عزیزم انرژی می فرستم و یگانه ی آسمانی ام را صدا می زنم…
و نمی پرسم چرا!

البته اعتراف می کنم این واژه ی “پسرک” برای این “آقا” ، یه کمی زیادی کوچیک بود!!

پاسخ:

اتفاقن به کودک درون و بازیگوشش کاملن می خوره! نمی خوره؟

مهندس! فقط یه شهر!؟ من تا حد یه قاره رو حریفم!!@

پاسخ:

بر منکرش لعنت!

کالیراد عزیز

از ” درویش عزیز ” نپرسیدم که چرا نباید بپرسم ،
چون ،
آن نگاه آهنگین ” کالیراد عزیز ” به ” انسان “،
همیشه شوری را در ذهن به پا میکند ،
بارور می شوی از ” انرژی مثبت ” ی که در تو جاری شده .

و آرزوی می کنی که :
“کالیراد عزیز” همیشه زمان پر از توانائی باشد ،
توانائی برای سر ریز آن همه انرژی مثبتی که ” ما ” را فرا گرفته است .
و ” او ” که گرمای زیستن مان از خورشید زرد ” او ” ست ،
آرزوی مان را کار ساز خواهد کرد ،
می دانم .

مونترای عزیز

” درویش عزیز” گفته است :
“انرژی مثبت برسونید و نپرسید چرا؟”
چرائی ندارد ،
هرگاه یاد داشتی از ” مونترای عزیز ” میرسد ،
ذهن از همه جا می گریزد و دچار می شود .
دچار نرمی ، روانی ، و رنگ های بسیار ،
در بیشتر یاداشت هایش لطافت عجیبی ذهن را می رباید ،
و همان ” انرژی مثبت ” را در ذهن می نشاند ،
با آن نگاهی گرم و صمیمی به ” انسان ” ،

برای همین ،
به این باور رسیده ام که :
زمزمه نام “مونترا ” برابر است با حجم بزرگی از ” انرژی مثبت ” در ذهن ،
و ” مونترای عزیز ” ،
با چنین ذهن و نگاهی به زندگی ،
خود سرشار از ” انرژی های مثبت ” عمیق است ،
و مانند من هائی راهی جز این آرزو نداریم که :
” مونترای عزیز” همیشه زمان پر از ” انرژی مثبت ” وبا طراوت بسیار ،
ما را نیز در نگاه ش ، نگاه دارد .

سلام به همه‌ي همه.

خاله فرزانه ديروز تولد خوش گذشت؟ ايشالا امروز بهتر باشه، فردا هم بهتر از امروز. ديروز و امروز حال و هواي اينجا رو عوض كرديد، هيچ حواستان بود؟ مي‌شه امروز هم بياييد؟ عمو محسن جان خوبن؟ جاشون خاليه ‌ها! سلام برسونيد.

اولين پاسخ به عمو كه چرا من ديروز باروني نشدم:
ديروز تا ساعت 5 عينهو شبد بودم (اون شخصيت كارتوني عروسكي كه اسمش شبد بود رو يادتونه؟ همش دنبال دُمش مي‌گشت و ناگزير دور خودش مي‌چرخيد؟! من ديروز شده بودم شبد، نميدونستم كدوم كارمو انجام بدم، هي دور خودم چرخ مي‌خوردم!)
ولي ساعت 5 به بعد، اتفافاً باروني شدم اينم شاهدش توو آنــــــيموســــ:

“روح سرگردانم بالاخره آرام گرفت،
در ابتداي
خطوط آرام ِ حرف‌هاي كسي كه
شبيه ِ آرامش ِ
روزهاي باراني ارديبهشت است.
چنان آرامشي!”

دوم به آرش: نمي‌دوني دلم چجوري شد چه حسي شدم وقتي خاله فرزانه GOD MOTHER تو شد. انشاا… خدا مادر عزيزت رو رحمت كنه و دلي بزرگ‌تر از دريا به تو بده كه وقتي دلتنگش شدي، يادش آرومت كنه. اميدوارم در كنار شيرين عزيز و مامان فرزانه، و عزيزانت، بهترين لحظه‌ها رو داشته باشي. در ضمن من معتقدم وقتي كسي عزيزترين‌هاش رو از دست مي‌ده، يه روح فرازميني پيدا مي‌كنه و دنياش ديگه محدود به اين دنياي كوچيك ما نيست. اينطور حس نمي‌كنم داداشي؟!

سوم به شقايق عزيزم و بقيه: بايد ديروز مي‌بوديد و مي‌ديديد كه شقايق وقتي داشت با من حرف مي‌زد و از يه احساسي تعريف مي‌كرد، بي‌وقفه از كلامش شعر و ترانه مي‌ريخت و من از ديروز توو فكرم كه دوستم چقدررررر سرشار از احساسه. داشتم فكر مي‌كردم، الان كه بقه ياين كامنت رو بخونن، فكر مي‌كنن اين آنيــــــــــــــــــموســـ
هر وقت يه چيز مي‌نويسه در مورد شقايق هم مي‌نويسه! شونه‌هامو مي‌ندازم بالا و توو دلم مي‌گم، آخه خدايي شقايق براي من يه دونه‌ست. اونم واسه نمونه‌ست! 🙂

به مونتراي عزيز: دوست ناديده، امروز كه اسمت رو توو كامنتا ديدم، دلم برات تنگ شد. براي خودمم عجيب بود. ماماني خوبن؟ خودت چي؟

به پارسا: هي دوستم، كجايي، چرا اينقدر كم پيدايي. (تو دلم مي‌گم حالا بقيه مي‌گن دختره بلاگرفته، خودش شيطنت مي‌كنه كه پارسا سر به سرش بزاره، بعد بازم شونه بالا انداختم و گفتم، هي! براي خودت عجيب نيست كه به اين همه دوست ناديده اينقدر عادت كرده، حتي جاي خالي سربه سر گذاشتن با پارساي مولتي بلا! هم بعد از يه هفته عجيب به چشمت مياد؟!)

به سروي: هي دخترك كجايي؟ يه فكري بكن كه وقتي من هستم تو هم باشي ديگه! اين كه نمي‌شه وقتي تو هستي من نيستم،‌ وقتي من نيستم تو هستي!

به بقيه: آهاي كجايييييين؟ از من به همتون يه دنيا مهر و انرژي و طپش‌‌‌هاي زاده‌ علاقه.

آهان آهان، ساحل متين كجاست؟؟!!! دوستش مادر شده متين كم پيداست!

پاسخ:

خوشحالم که اینقدر سرت شلوغه! چون سبب می شه به چیزهایی که دوست نداری، فکر نکنی!
درود …

فریناز خیلی ماهی ؛ عزیزک من…

خوش حالم که بانو کالیراد عزیز و مونترای نازنینم اینجا هستن و معلومه که بهترن ! 🙂

دکتر جان خیلی خوبید
———————-

آره!!!؟ اینقدر خوش ترکیبه خانوم مهندس؟!!!!
این رفیق شفیقتونو چرا دعوت نمیکنین بیان اینجا؟

ارادت من كه به شقايق جون فكر كنم ثابت شده‌س. من بد متوجه شدم، منذرت مي‌خوام.

خوب ولي خنده‌ي من به قوت خودش باقيه. بسكه كه آبي و اتاق آبي رو دوست دارم.

اینجاست که یاد سروی می افتم و عصای جادویی همه ی ادمین های دنیا….
“خاله فرزانه ی عزیز ” درسته. من نمیدونم این “ی ” بازیگوش از کجا پیداش شد!

مونترا@
یادم رف بنویسم سلام منو به اون بهمنی خوشبخت برسون@

نمی دونم یه وقتایی چه جوری باید گفت:
زندگی با شنیدن خبر سلامتی عزیزان چقدر شیرین می شه
اینجاست که راز دوست داشتن رو با عطش دوست داشتن رو می شه فهمید
اینجاست که در کنار هم بودن با هم بودن یکی بودن معنی پیدا می کنه
چقدر امروز قشنگه
چقدر دلم تنگ شده
چقدر باغ آرزوهامون به هم نزدیکه
چقدر نم بارون رو گونه ها و طعم شوریش به دهن مزه می دهد
وقتی می شنوی که عزیزانت سلامت هستند
وقتی باغچه ی آرزوهات رو همه آب می دن
وقتی همه دوست آسمونی رو هم صدا می خونند
سالها پیش وقتی پشت در اتاق عمل منتظر بیرون اومدن پسر گلم بودم
وقتی …..
دوست آسمونی رو بخاطر داشتن اینهمه دوست زمینی با قلب هایی آسمونی سپاسگزارم
کاش من لایق اینهمه خوبی محبت و زلالی قلب های دریایی شما باشم
کاش باور کنید که جوهری که امروز باهاش نوشتم با بارون چشمام مرکب شده
نه من شیوایی قلم درویش رو دارم و نه صداقت اینهمه زلالی شما رو
ولی به خدا خیلی دوستون دارم

راز اتاق آبی اروند نازنین
یافتن بزرگانی است که کودکانه صادقند و عاشقانه دل می برند
مرسی مرسی مرسی و بازم مرسی

این جمله محشر بود ها :
“بزرگانی که کودکانه صادقند و عاشقانه دل می برند”

اروند نازنین
همه ی کودکان ایران زمین
نه کوچولو دیدم شرمنده
همه ی کودکان تیله ای به اسم زمین

برای دوست داشتن شما همین بس که نگاهتون معصوم و نافذ
دیده گانتون پر راز
نه گفتنتون همراه با خجالت بچه گانه
و هم صحبتی با شما یعنی تمام هستی رو داشتن
امروز روز زیبایی است چرا که امروز
با اروند کمکی کپ دوستانه و کودکانه داشتیم
اروند همانند سایر همسالانش مردانه کودکی رو بازی می کنه
اروند‘ امیرعلی و همه ی کودکان ساکن زمین
قلبی به وسعت کهکشان دارند که همه ی رازها رو حفظ می کنند
می شه از چشاشون بخونی که چقدر گفتنی های ناگفته دارند
چقدر اندازه ی بزرگترها و شاید بیشتر از بزرگترها می دونند ولی….

اروند خوب همیشه سلامت باشی و شاد