فاجعه‌ای به نام تشکیل وزارت آب ، محیط زیست و کشاورزی!

     اگر قرار ادغام کردن است، خب بیایید مانند قدیم یک وزارت امنیه داخلی درست کنید، یک عدلیه و یک خارجه و قال قضیه را هم بکنید. آخر اینجور که نمی‌شود. کوچک‌ کردن دولت نباید در حوزه‌ی اختلاط وظایف حاکمیتی و تصدی‌گری‌های غیر آن باشد.
    حفظ منابع طبیعی و پاسداری از ارزش‌های محیط زیستی سرزمین، در شمار وظایف حاکمیتی دولت‌ها وحکومت‌هاست.
    همان گونه که هیچگاه ارتش را با وزارت بازرگانی یا تعاون ادغام نمی‌کنند؛ نباید به دست خود کاری کنیم که آن 12 کشوری که هنوز در جهان وجود دارند و وضعیت پایداری سرزمین‌شان بدتر از ماست، نفس راحتی کشیده و یک پله صعود کنند!
    ما به دنبال قوی‌تر کردن دستگاه منابع طبیعی و مجزاکردن آن از بخش کشاورزی بودیم، ما خواهان استقلال بیشتر نهاد متولّی محیط زیست کشور هستیم. نه این که سازمان حفاظت محیط زیست را از مرتبه معاونت رییس جمهور به معاونت وزیر تنزل داده و سازمان جنگل‌ها، مراتع و آبخیزداری کشور را هم از مرتبه معاونت وزیر ببریم به زیر زیر  معاون وزیر یا همان اداره کل!
     نکته‌ی عجیب‌تر ماجرا آن است که تقریباً همه با این ادغام – به قول ناصر کرمی –  «دردناک» مخالفند؛ از خانم جوادی گرفته تا محمد رضا اسکندری و تقریباً همه متخصصان و نخبگان و علاقه مندان این حوزه در تشکل‌های مردم نهاد!
     بنابراین سؤال ساده این است که: نمایندگان طراح این قانون دردناک، با چه افرادی در شبانه روز مشورت کرده و مراوده دارند که نتیجه‌اش می‌شود آفرینش چنین طرح‌های دردناکی؟
     شاید خدای ناکرده افراد نابابی باشند که به دلیل عناد با رنگ سبز، می‌خواهند بچه مردم را از راه به درکرده و اصولاً نهاد متولی سبزینه در کشور را منهدم سازند!

    سبزهای عزیز: لطفاْ یادداشت زیر را با دقت بخوانید!

     – ناپایداری اجتماعی و قفل شدن ذهن