دعوتی عام به بهانه‌ی چهارسالگی تارنمای مهار بیابان‌زایی!

با سلام
به تازگی با وبلاگتون از طریق لینک های پی سی دانلود آشنا شدم. من دانشجوی شهرسازی هستم و مطلبی که در مورد سیل قم نوشتید درس عبرت خوبی هستش برای افرادی که در حرفه ی ما فعالیت می کنند. با اجازتون مطلبتون رو در وبلاگ خودم گذاشتم به همراه ذکر ماخذ!

پاسخ:
با سلام و سپاس از توجه شما. بی شک متخصصان شهرسازی بیش از هر حوزه دیگری می توانند متوجه گاف بزرگ مدیریت شهری قم باشند و آن را به نقد کشند. پایدار باشید.

محمد عزیز
واقعا نمی دانم چگونه می توانم احساسات چند بعدی و عمیقی را که درباره تو و آنچه مربوط به تو در وجودم موج می زند بیان کنم.
هر چند خواسته ای از وبلاگ مهار بیابان زایی گفته شوداما نمی توانم پیش از آن از خودت و آنچه تو را به عنوان خالق نوشته هایت باید باز شناخت چیزی بیان نکنم.
قلم تو زیبا نیست
آنچه از زیبایی که چشم ، اندیشه و دل خوانندگان نوشته هایت را و پیش از آن جان و دل آنها که در برهه(ها)یی هم راه و هم کلامت بوده یا هستند را به خود جذب می کند زیباییها و فضیلتهای گمشده‌ای است که مانند یک بوستان پر از گل همه را یکجا در درون خودت پروریده ای و سپس با یکی از همان نیکوییها که صداقت نام دارد الماس شفاف و درخشانی تراش داده‌ای که سایر زیباییهای درونت را به بیرون می تاباند.
در دریاچه شفاف دلت که مانند دریاچه گَهَر از دور دست کف آن پیداست، گوهر های رخشانی چون صمیمیت، راستی و راستگویی، امید، انسان دوستی، هنرِ دوست بودن و دوست داشتن، خدا را در این نزدیکی دیدن و …. همچون رنگین کمان ، افق در افق زیبایی می‌آفریند.
و هنر اندیشه‌ات در این است که این بازتاب ملکوتی را در قالب واژه‌ها درآورده و رسا و تأثیر گذار به خوانندگان عرضه می‌کند.
اما از وبلاگ بگویم. اتفاقاً من هم از جمله کسانی بودم که نمی توانستم چنین نامی را برای وبلاگ محمد درویش هضم کنم. فکر می‌کردم شاید به دلیل حس و حال محیط کار در بخش تحقیقات بیابان یک نوع جوگیر شدن در کار باشد و موجی است که گذرا خواهد بود.
اما بازدیدهای گاه و بیگاهم از نوشته ها و بازخوردها مرا به تدریج با آن چیزی که برانگیزاننده‌ی محمد ما بود نزدیک کرد. گفتن از محیط زیست در قالب مهار بیابان زایی چیزی شبیه پرداختن به مهارت نجات غریق است در یک ساحل به ظاهر آرام توسط آن کسی که موجهای طوفانی دور دست در افق دیدش هستند اما همراهان (بخوانید هموطنان) اگر صدایی هم بشنوند ناشنیده می‌گیرند.
اکنون اما اگر خود او به برپایی چنین فرازنایی برای باز کردن دیدگان هموطنان به آن‌چه در راه است و نشان دادن آن‌چه باید کرد، ببالد جای تعجبی نیست چرا که حتا دوستان او از اینکه وبلاگ او را به کسی معرفی کنند چنان باز خوردی می‌گیرند که به این معرفی کردن مباهات می‌کنند و می‌توانند ببالند که ماییم که دوستی چون «محمد درویش» داریم.
هرچند به دلیل مشتری دایمی نبودن حق قضاوت برای خودم قایل نیستم اما نقاط اوجی که من توفیق درک‌شان را داشته‌ام را نمی‌توانم بیان نکنم.
-خاطره نویسی‌هایی که از بازدیدهای مناظر طبیعی ایران داشته‌ای بی استثنا عالی‌اند؛
-توجه دادن خوانندگان به چیزهایی که در ظاهر عادی‌ و کوچک‌ شمرده می‌شوند اما اگر «یک جور دیگه» به آنها نگاه شود زیبایی و بزرگی‌شان آشکار می‌شود؛
-تأثیرگذاریهای خاص و ماندگار بر وقایعی چون پیگیری رسمیت شهادت بوم‌بانان پس از زنده یاد شاه کوه محلی و نیز به بار نشستن خیزش مقابله با قطع درختان دیرزیست به بهانه خرافه پرستی و …؛
-معرفی و فراگیر کردن تلاشهای ال گور در پدیده گرمایش زمین؛
-داشتن نگاهی جهانی اما تلاشی محلی و بومی،
-پرهیز از روشنفکر مآبی و جایگزین کردن دغدغه‌های مخالف‌خانی و سیاه نمایی با مسوولیت شناسی و اقدام مثبت؛
-تیز بینی و حساسیت نسبت به وقایع و اقدامات مخرب و یا هماهنگ با محیط زیست؛
-استفاده‌های به جا و گاه سحرآفرین از تاریخ ادبیات شعر و سخن پارسی؛
-استفاده از نگاره‌های گاه کمیاب و مؤثر درست در کنار مضمون که بر تأثیرگذاری آن به شدت افزوده است.
و بسیاری دیگر که ذهن ناپویای مرا اکنون بدانها راه نیست.

و نیز پاره‌ای کاستی‌ها:
-انسجام نوشته‌ها به دلیل انبوهی آنها گاهی تزلزل یافته است. می‌خواهم بگویم که «کم گوی و گزیده گوی» نه همیشه اما برخی اوقات توصیه به جایی است؛
-در پاسخ به برخی اظهار نظرهای ناموافق گاه عنان از کف رفته است؛
-گاهی هر چند به ندرت کارکرد وبلاگ با محل توزیع جزوات درسی محیط زیست اشتباه شده است.

کلام پایانی آنکه
دست پرورد چهار سال و یک روزه‌ات را پاس می‌داریم و امید آن داریم که اروندهای 8 ساله و امین‌های 11 ساله روزهایی را ببینند که پدرانی فرهیخته چون تو با امید نوشتند و خوانندگانی دلسوخته خواندند و برای داشتن آن تلاش کردند. روزهایی که مردم سرزمین ما قدر موهبت بی‌همتای الهی یعنی خاک و آب ایران عزیز را بدانند و آنطور که شایسته فرهنگ دیرپای ماست به راستی گراییم و درست عمل کنیم.

قربانت
مجتبی
2:17 بامداد-15/1/1388
گنت بلژیک

پاسخ:
مجتبی جان شرمنده کردی مطابق معمول. بسیار سپاسگزارم بابت انتقادها. نوشته ات نشان می دهد که اتفاقاً با دقت محتوای مهار بیابان زایی را دنبال کرده ای. داشتن مجتبی پاکپرور برای من به عنوان یک دوست، بی شک در شمار مهمترین بختیاری های زندگی ام بوده است. درود مرا از راهی دور پذیرا باش .

درود و سپاس بر شما آقای درویش عزیز
امیدوارم که جشن 50 مین سالگرد وبلاگتان را جشن بگیریم
درباره مدیریت ملی به نظر من تا زمانی که افراد درباره اقدامات و حوزه تحت تسلطشان پاسخگو و موظف نباشند اوضاع همینه از زمانی که خسارتی بر اثر تصمیم غلط آنها ایجاد شد از خودشان زینه اش اخذ شود اون وقته که کار گروهی و مدیریت علمی حاکم می شود
امیدوارم که سال کم بلایی داشته باشیم. البته با اطلاعاتی که من دارم و در عمق ساختارهای مدیریت بحران هستم و می بینم تا امروز در این 4 سال متاسفانه برنامه ریزی در حد صفر بوده و خدا فقط رحم کرده. البته یک اقای وطن فدا در وزارت اب هست و من خیلی دوستش دارم ادم درستی است. شاید تو موضوع سیل بشود تنها به او امید بست
شادباشید و پیروز و به امید دیدار

پاسخ:
حسام عزیز چنانچه آرزویت تحقق یابد و من بتوانم جشن پنجاهمین سالگرد تولد وبلاگم را جشن بگیرم … علی القاعده باید در آن روز کودکی 90 ساله بیش نباشم! می دانی چرا می گویم: کودک؟

من چهار سالگی وبلاگت را دیروز در بلاگ نیوز منتشر کردم.

پاسخ:
ممنون عموجان.

چند سالی است که بهترین هستید.حقأ وبلاگ زنده و فعالی دارید که آیینه ای از روحیه شماست. امیدواریم سلامت باشید و این طراوت و پرمحصولی مطالب همچنان ادامه یابد.

پاسخ:
لطف دارید. تارنمای مصور شما نیز حقیقتاً دریچه ای فرح بخش است به زیبایی های طبیعت ایران. سالی کم حاشیه و پر ترانه برایتان آرزو دارم.

درود
با سپاس از مهر همیشگی شما
آغاز پنجمین سال فعالیت این پایگاه پرخواننده و پربار را به شما دوست و هم اندیش گرامی شادباش می گویم
به امید ایرانی آباد و شاد و آزاد

پاسخ:
سلام بر دکتر شاهین سپنتا عزیز … یکی از حافظان بی ادعای تاریخ و فرهنگ و ادب ایران. برای ایران نامه ارزشمندت سالی پراثر تر آرزو دارم.

درود و هزاران درود بر شما همکار پرکار و پرتلاش درویش عزیز
دو موضوع را هیچگاه از یاد نمی برم –اولین نوشته ای که سالها پیش از تو خواندم مقاله ای بود که در فصلنامه پژوهش و سازندگی در مورد بیابان به چاپ رسیده بود آنوقت ها خیلی شما را نمی شناختم و شاید اولین سالی بود که از سازمان جنگلها به موسسه آمده بودم فکر می کنم سالهای 75-74 بود. مقاله مذکور آنقدر زیبا و شیوا نوشته شده بود که احساس می کردم همراه با سطور نوشتاری در فضای بیابان همراه با کاروان و ساربانان و طنین آهنگ زنگ کاروان قرار گرفته ام مخصوصا برای منی که کاملا با بیابان مانوس بودم و اما موضوع دوم مربوط به زمانی است که وبلاگ مهار بیابانزایی را راه اندازی کردید. یادم هست وقتی که یکی از نوشته هایت را خواندم آنقدر روان و شیوا نوشته بودی که در بخش نظرات نوشتم خوب بود شما خبرنگار می شدید. دست برقضا شخص دیگری که شاید خبرنگار بود یانه(نمی دانم) نوشته مرا دیده بود و کلی پرت و پلا برایم گفته بود که مگر خبرنگار ها چه مشکلی دارند که این چنین نوشته ای. در حالیکه منظور من قلم شیوای شما بود.
بگذریم، بدون تعارف باید گفت که وبلاگ شما در بین وبلاگهای زیست محیطی بسیار موفق بوده است و شاید هم موفق ترین. توانایی شما در پردازش مسایل ریست محیطی ، شیوایی کلام و قلم و صاف و صادق بودن در بیان نظرات و تعصب روشنی (نه کور) که برای حفظ و حراست از محیط زیست دارید روز بروز طرفداران وبلاگ مهار بیابانزایی را بیشتر و بیشتر می کند. یقینا تعدادی از وبلاگ نویسان زیست محیطی از جمله خودم مدیون تشویق ها و همراهی های شما هستیم. گسترش دامنه خوانندگان و طرفداران مهار یبابانزایی اکنون در بیرون از مرزهای سیاسی هم رسیده است و خلاصه کار را بجایی رسانده اید که بسیاری از محافل علمی و کارشناسی مشتاق شنیدن نظرات و تحلیل های شما در مورد منابع طبیعی و محیط زیست هستند و این افتخاری است برای ما و همکاران.
و اما این نکته هم یادتان باشد شما قبل از اینکه یک تحلیل گر مسایل منابع طبیعی باشید ، یک محقق هستید مسلما کارهای تحقیقاتی پشتوانه ای قوی و محکم برای بیان تحلیل ها بشمار می رود. به امید شکوفایی بیش از پیش شما در همه زمینه های کاری

پاسخ:
جناب دکتر خسروشاهی عزیز: سپاسگزار محبت شما هستم. آن مقاله ای که اشاره کردید را در نوروز 1374 نوشتم … یادم هست که در آن نوروز از خانه تکان نخوردم و تصمیم گرفتم تا کتاب آسمانی مسلمانان را یکبار از ابتدا تا انتها و این بار از منظر یک علاقه مند به طبیعت و بیابان بخوانم. حاصل آن مرور، تبدیل شد به مقاله ای با عنوان: “بیابان؛حقیقتی ناگزیر یا خطایی تصادفی؟!” که در شماره 28 فصلنامه پژوهش و سازندگی منتشر شد و در پیشانی آن مقاله – برگرفته از آیه 24 از سوره ابراهیم – آرزو کردم تا شاخه های این پیک به آسمان بیاویزد و ریشه هایش در زمینی مرصوص استحکام یابد (مگر ندیدی که خداوند گفتار پاکیزه را به درخت پاکیزه ای شبیه کرده است که ریشه آن ثابت و شاخه اش در آسمان است)
و حالا یادآوری مجدد شما از آن مقاله بار دیگر یادم انداخت که خداوند آن یادداشت مرا پذیرفته است … چرا که به رغم گذشت بیش از 14 سال از نوشتنش، هنوز بیشترین بازخوردها را از آن دریافت کرده و می کنم.
درود بر شما.

درود برشما
چهار سالگی مهار بیابان زایی را تبریک می گویم. راستش خودم را لایق نقد کردن این تارنمای زیبا نمی دانم چراکه تنها چند ماهی است که به مهمانی این کودک چهار ساله می آیم. امیدوارم روزی تارنمای چهل ساله شما را جشن بگیریم.
تنها یک نکته مهم وجود دارد اینکه کیک چهار سالگی مهار بیابان زایی را نتوانستم پیدا کنم شاید هم من دیر رسیدم.

پاسخ:
مهرگان عزیز، درست می گویی! کیک را فراموش کرد. بگذار به حساب مشکلات جفت 4 زندگی! و داشتن یک کودک 4 ساله. ممنون از لطف و همراهی ات با دغدغه های مهار بیابان زایی.

درود بر مهندس درویش عزیز
دوستان نکته بین در نظرات خویش چندان ویژگی های برجسته این وبلاگ پیشرو و نگارنده فرهیخته آنرا برشمردند که دیگر به سپاس و تمجید همچو منی نیاز نیست هرچند بسیار سزاوار آن هستید.
با این حال مایلم یک ویژگی برجسته دیگر این وبلاگ را تحسین نمایم. شما و وبلاگ مهار بیابان زایی توانسته اید به نحو درخشانی تعداد کثیری از دوست داران و متخصصان طبیعت و محیط زیست را گردهم آورید. بدین سان مهاربیابان زایی به مانند پایانه ای شده است که آخرین اخبار و تحلیل ها را همچون شبکه ای از دیده بان ها گردآورده کرده و ارایه می دهد. این موجب اتحاد، هم افزایی و امید طبیعت دوستان است. اجازه دهید بگویم مهار بیابان زایی، وبلاگ بسیاری از محیط زیستی ها ست، گویی همه در آن سهمی داریم.
نکته آنست که این چنین وضعیتی، در میان ما مردم، که ید طولایی در فردگرایی و تخریب جمعیت ها داریم، بسیار نوید بخش است. گویا جنبش ها، تحولات یا حتی تشکیل حزب ها نیز از چنین نقاطی آغاز می شوند.
این موفقیت به سبب اعتمادی است که “سهام دارن” این وبلاگ به شما دارند چه همگی شما را امین، با اخلاق و متخصص می دانند. این پتانسیلی بزرگ است که بهره گیری از آن می تواند مسیر سال های آتی این وبلاگ را مشخص کند.
با تیریک آغاز پنجمین سال فعالیت “مهار بیابان زایی”، صمیمانه ترین آرزوها را برای سلامتی و موفقیت های روز افزون پذیرا باشید.

پاسخ:
زنده باشی دکتر جان. درودم را از راهی دور به سرزمین مقدس حکیم جاودان توس پذیرا باش. امیدوارم لایق اعتماد سهامداران باشم. ممنون از این تعبیر متفاوت و زیبا. همچنان معتقدم اگر این افتخار را به جامعه وبلاگستان داده و اندیشه های سبزت را با مخاطبین دنیای مجازی به اشتراک نهی، در کمترین زمان ممکن سود سهامت از مهار بیابان زایی پیشی خواهد گرفت!

برای من و کسانی مانند من که تو را از بیرون از تارنمایت هم می‌بینند، می‌شناسند و باهات دمخورند قضاوت در مورد تارنمایت شاید راحت‌تر باشد. چون تارنمات بی‌هیچ کم و کاستی انعکاسی از درونت است و هیچ تکلفی و هیچ پایین‌تر و بالاتری از اونی که هستی به تارنمات راه پیدا نمی‌کنه. همون شور، عشق، صداقت، پشتکار، تعصب و حتی گاهی مظلومیتی را که نسبت به موضوعات زیست‌محیطی، منابع طبیعی، اجتماعی، سیاسی، فرهنگی و … و صاحبان اون نشان می‌دهی در تارنمات جاری میشه. اما تارنمات: بیشتر وقت‌ها آدمو به مهمونی‌ای دعوت می‌کنه که حتی اگه مناسبت اونو ندونی و آدمای مدعو رو هم نشناسی به سرعت و به خوبی باهاش ارتباط می‌گیری و همراه می‌شی، اما وقتی نوبت غذاش می‌رسه شوره‌، تنده و… (البته این به‌دلیل گستردگی کاستی‌ها و ضعف‌هاییه که گریبان منابع طبیعی‌مان رو گرفته). از همین دید من اصلا دوست ندارم تارنمات نمی‌دونم 10 ساله، 20 ساله، 40 ساله و… بشه! آرزو می‌کنم در سال‌های پیش رومون تحولی درخور و گران در فکر، سیاست و عملکرد مردم و گردانندگان کوچیک و بزرگ منابع طبیعی و محیط‌زیستمون اتفاق بیفته که یا تارنمات تعطیل بشه یا اینکه موضوعات مورد بحثت همگی از قوت‌ها باشه. هرچند که می‌دونم آرزوی خیلی بزرگیه.

به هر حال حضور سبزت و تارنمای زرد بیابانیت رو همیشه ارج می‌نهم.

محمد متینی‌زاده

پاسخ:
با سلام و درود بر دوست عزیزم دکتر محمد متینی زاده عزیز: صمیمانه از تو متشکرم و امیدوارم که همواره بتوانم به این شیوه زیستن ادامه دهم. همچنین آرزو دارم تا اغذیه ارایه شده در این تارنما بتواند هم کم چرب و هم بانمک تر شده و بیشتر به سلامتی روانی طرفداران محیط زیست بیافزاید!
درود بر شما.

به نام خدا
جناب مهندس درویش عزیز
آغاز پنجمین سال فعالیت تارنمای مهار بیابان زایی را صمیمانه خدمت جنابعالی و تمام اساتید و صاحبنظران ارجمندی که با مشارکت در بحث های علمی و فنی جنابعالی به غنای این تارنماافزوده و باعث ارتقاء سطح دانش خوانندگان آن شده اند تبریک و تهنیت عرض می نمایم. برای شماو همه دوستداران طبیعت توفیق روزافزون از خدای مهربان آرزومندم. به امید جشن چهل سالگی این تارنما.

ارادتمند
احسان زندی اصفهان
بخش تحقیقات مرتع
موسسه تحقیقات جنگلهاو مراتع کشور

پاسخ:
جناب زندی عزیز ممنون از تبریک و به ویژه حضور موثرتان برای ارتقا محتوای این تارنما که بی شک تعلق به همه علاقه مندان محیط زیست و منابع طبیعی کشور دارد.

امیدوارم در راهِ هدفِ ارزشمندتان پیروز و سربلند باشید.
با اینکه به طبیعت و پاسداشتِ آن بسیار اهمیت می‌دهم، تنبلی بیش از اندازه‌ام نمی‌گذارد که در این راستا کاری کنم. کمی آسودگی از عذابِ وجدان هم بر می‌گردد به کارهای کسانی همچون شما که هم دانش و هم پشتکارِ انجام آن را دارید. همچنین جدا از فعالیت‌های سودمندی که برخی را پیش از این برشمرده‌اید؛ از دید من شاید مهمترین دستاوردِ شما، آنچه خودتان نوشته اید باشد: «موفقیت مهار بیابان‌زایی را، بیش از همه نشان‌دهنده‌ی تغییری مثبت و امیدبخش در رویکرد جامعه‌ی کاربران اینترنت در دنیای وبلاگستان فارسی می‌دانم»، که تا اندازه ای درخور در دنیای بیرون اثر دارد.
(سه روز است که می‌خواهم این چند خط را بنویسم تا به پاسِ زحمت‌های شما پاسخی داده باشم.)

پاسخ:
درود بر شما و شرمنده که به دردسرتان انداختم.

Happy anniversary to your blog

پاسخ:
سپاسگزارم دکتر جان. امید که روزگار غربت نشینی هر چه زودتر و با کامیابی به پایان رسد. مشتاق دیدار در تهران …

آقای مهندس درویش عزیز .. کمی دیر رسیدم برای عرض تبریک 4 سالگی وب لاگ پر بار شما بدلیل اینکه در طول هفته گذشته خیلی گرفتار بودم… وب لاگ های ما تقریبا” همسن و سال هستند ولی فکر کنم وب لاگ من کمی مسن تر از شما باشد!!!!
امیدوارم همیشه در همه مراحل زندگی موفق باشید.
باز هم یک دسته گل برای شما

سلام آقای درویش
من هم چهارسالگی وبلاگتون رو تبریک میگم.
راسش هر وقت به نوشته های شما سر می زنم دلم خون میشه و تا مدتها بعدش فکرم در گیر اونهاست واسه همین هم مشتری هر روزه شما نیستم. اما خوب این حرفها رو همه ما باید بخونیم و بدونیم. ممنون از شما بابت انتشارشون و ممنون به خاطر تلاشی که می کنید.