سیرک پردیسان و اخلاق زیست‌محیطی!

    دیروز من هم مانند میلیون‌ها نفر از هموطنان عزیزم در پای برنامه‌ی زنده فرجه میخکوب شدم و حیرت‌زده از خود می‌پرسیدم: چگونه می‌شود از آزار حیوانات به بهانه‌ی سرگرمی مردم دفاع کرد؟ راستی فرق ما با نسل‌های هزاره‌های پیشین در یونان و خاور دور چیست؟ آنها نیز با تماشای جدال همنوعان خویش (گلادیاتور) تفریح می‌کردند و تفریح می‌کردند و از ریختن خون‌شان، آتش هیجان خود را فرو می‌دادند و خوی‌ حیوانی‌شان را ارضاء می‌کردند.
     و امروز، بشر متمدن فقط جای شخصیت‌ها را تغییر داده و به جای حیوان دو پا از حیوان چهار پا سود می‌برد تا همان لذت و هیجان را تجربه کند و به فرزندانش بیاموزد که این است بهترین و سالم‌ترین تفریحی که می‌توانستم برایت به ارمغان آورم!
     امّا نکته‌ی دردآورتر آن است که حامی این شوی حیوانی، خود بزرگترین متولی حراست از طبیعت و زیستمندان آن است.
      چندی پیش در پستی با عنوان: «دردهایی که درختان می‌کشند تا به چشم آیند!» یادآور شدم: اگر ما بتوانیم کودکانی را تربیت کنیم که درد یک درخت را نیز باور کرده و درک کنند، آن کودکان امروز و مدیران فردا، هرگز نسبت به زجر و درد هموطنان دردمند و محروم خویش، بی‌تفاوت نخواهند ماند. حرف دیگری ندارم که اضافه کنم … فقط می‌گویم که تصاویر مهدی اشراقی عزیز دیگر دوستان گرین بلاگی از حیوانات این سیرک ایتالیایی دلم را به درد آورد. چون نمادی است برای سیطره و زورگویی انسان به هر آنچه که دوست می‌دارد. اگر برای همه موجودات زنده احساس قایل شویم، چطور آدمی حاضر می‌شود این همه رنج به حیوان و درخت (که مظهر بخشایش احساس به ما آدمیان است) بدهد تا مطابق آنچه او می‌خواهد و لذت می‌برد، شکل بگیرد و رفتار کند نه آنچه که طبیعت جلوی او گذاشته است؟
     و این همان اخلاق زیست‌محیطی است که متأسفانه اغلب ما آن را از یاد برده‌ایم.
     امید که مسئولین سازمان حفاظت محیط زیست، پی به اشتباه خود برده و کاربری خردمندانه‌تر و سزاوارانه‌تری برای اکوپارک پردیسان فراهم آورند.
      باور کنید برخی وقت‌ها اقرار به اشتباه، آسان‌ترین و مؤثرترین اقدام است.

    در همین باره:

    مهدی اشراقی عزیز در این پستش هزاران جمله را در قالب تصویر بیان کرده است … عمرش دراز باد.