آقای احمدی‌نژاد ؛ امروز 24 آبان‌ماه 1386 است!

امروز بیست و چهارمین روز از دوّمین ماه سوّمین فصل ششمین سال دهه‌ی هشتاد هجری شمسی است؛ روزی که می‌توانست مثل خیلی دیگر از روزهای سال و پنج‌شنبه‌های آخر هفته باشد. امّا نیست! و گمان برم هیچ کس جز عالی‌ترین مقام جمهور وطنم، یعنی دکتر محمود احمدی‌نژاد نداند که چرا نیست! همان مقامی که در سمت بالاترین قدرت اجرایی کشور، مسئول حسن اجرای قانون اساسی و تحقق آرمان‌های بلند سند چشم‌انداز 20 ساله جمهوری اسلامی ایران است؛ سندی که امروز، نخستین روز از پنجمین سال حیاتش را می‌گذراند!
راستی که چقدر زود دیر می‌شود … انگار همین دیروز بود که در پیش از ظهر 23 آبان ماه 1382، رهبری نظام، سند چشم‌انداز را به رؤسای قوای سه‌گانه‌ی کشور ابلاغ کرد و حتا دوسال هم به دولتیان فرصت داد تا زمینه‌چینی‌های لازم را برای آشنایی و درک بدنه‌ی خویش با ملزومات سند تدارک بینند تا هنگامی که رسماً – یعنی از آغاز برنامه‌ی پنج ساله‌ی چهارم ( 1384) – این سند کلید می‌خورد، دیگر هیچ مقام خواب‌رفته‌ی دولتی نگوید: کی بود … چی بود … من نبودم!
راست آن است که بی‌تردید، سند چشم‌انداز بیست ساله‌ی کشور – ایران 1404 – پس از قانون اساسی، مهم‌ترین سند جمهوری اسلامی محسوب می‌شود؛ چرا که نتیجه‌ی هم‌اندیشی و هم‌افزایی بیش از 400 نخبه‌ی مملکتی بوده و مهم‌تر آنکه برای نخستین بار در آن به ایرانیان وعده داده شده در یک مقطع زمانی مشخص – سال 1404 هجری شمسی – شهروند کشوری خواهند بود توسعه‌یافته با جایگاه اول اقتصادی، علمی و فناوری در سطح منطقه، الهام‌بخش در جهان اسلام و با تعامل سازنده و مؤثر در روابط بین‌الملل.
مقام رهبری حتا این را هم – در ملاقات با دانشجویان دانشگاه‌های همدان – اضافه کرد: «اگر کسى دقت نکند، ممکن است خیال کند افرادى نشسته‏اند و انشاء نوشته‏اند؛ ولى نه، بدانید انشاء نیست. کلمه کلمه‏ى این چشم‏انداز – با تأکید مى‏گویم – محاسبه شده است. اینکه ما گفتیم در بیست سال آینده مى‏خواهیم کشورِ اول منطقه در این خصوصیات باشیم و این شاخص‌ها را داشته باشیم – که در سند دو صفحه‌اىِ چشم‏انداز ذکر شده – کلمه کلمه‏ى اینها بررسى و محاسبه و کارشناسى شده است.»
امروز امّا دوازده و نیم‌درصد از از زمان اجرای سند چشم‌انداز سپری شده است و ما حق داریم از مجریان و متولّیان این سند بخواهیم تا به اندازه‌ی همان 5/12 درصد برایمان توضیح دهند که چه گام‌های اساسی برای تحقق اهداف بلند سند برداشته‌اند و چند درصد از راه را رفته می‌پندارند.
آقای احمدی‌نژاد!
سخنان مقام رهبری را در ملاقات اعضای دولت مهرورزی‌تان در همین شهریورماه گذشته به یاد دارید؟ آنجا که فرمودند: «چشم‌انداز به عنوان برنامه کلان 20 ساله کشور، سندی فرادولتی و محصول کار متراکم و صحیح کارشناسی است و باید به عنوان یک میثاق در همه قانون‌گذاری‌ها، برنامه‌ریزی‌ها و فعالیت‌ها مورد توجه کامل قرار گیرد و هر برنامه و فعالیتی که در جهت سند چشم‌انداز نیست، اصلاح شود.»
اینک به ما حق دهید تا از شما گزارش پیشرفت و عملکرد مطالبه کنیم. به ما حق دهید تا از شما بپرسیم چرا در حالی که سومین سال از دوره‌ی ریاست جمهوری خود را می‌گذرانید، هنوز حتا یک خط گزارش به ملت در خصوص سندی که بیش از 32 ماه از عمر اجرایی‌اش سپری شده ارایه نداده‌اید.
ما حق داریم که بدانیم در این مدّت چه اقدامات روشن، مشخص، اجرایی و عملیاتی شده برای رسیدن به اهداف سند چشم‌انداز انجام داده‌اید.
ما حق داریم که بدانیم چرا هنوز هیچ گزارش مشخصی در باره اقدامات و نتایج بدست‌آمده از سوی شما و دیگر مقامات ارشد حکومتی ارایه نشده است؟
و ما حق داریم بدانیم چرا نتوانسته‌اید آرمان‌های کیفی و اهداف کلی این سند ارزشمند را تبدیل به معیارها و شاخص‌هایی کمی و قابل اندازه‌گیری کرده تا امکان نظارت و داوری در باره‌ی آن تصریح شود؟
کلام آخر آن که:
برای نیل به اهداف سند چشم‌انداز 20 ساله، باید آرمان کلان جامعه در خصوص استقلال، توسعه اجتماعی، توسعه سیاسی، توسعه اقتصادی و خودکفایی، محیط زیست و حفاظت از منابع طبیعی، آزادی و توسعه انسانی و رشد مورد توجه خاص قرار گیرد و این مهم تنها هنگامی تحقق خواهد یافت که برنامه‌های برآمده از سند – علاوه بر جامع و متحول‌کننده بودن – بتوانند مشوق مشارکت ملّی، فارغ از ملاحظات بخشی، منطقه‌ای و قومی نیز باشند.
پرسشم این است که آیا می‌توانیم ادعا کنیم: درجه‌ی مطلوبیت محیط زیستی که در آن زندگی می‌کنیم، در سومین سال از آغاز اجرای سند چشم‌انداز 20 ساله، وضعیتی بهتر و پایدارتر از سال 1383 دارد؟!