در حسرت داشتن دوچرخه ماندم!
در حسرت داشتن دوچرخه ماندم!
همایون تکلّو
@zistname
به نسل جدید حسودیم نمی شود که سر در تبلت کرده اند و دائما” نوک می زنند. بلکه به نسل های قبل تر همانند من که حسرت داشتن یک دوچرخه ساده را داشتند غبطه می خورم.
آن زمان که به مدرسه ابتدایی می رفتم پدرم ماهانه شش هزار تومان پول توجیبی میداد. من همیشه قناعت کار بودم تلاشم را می کردم هر طور شده سقف پولهایم را برای خرید یک دوچرخه برسانم. هفت هشت سالی بر داشتن دوچرخه پافشاری کردم. یک دوچرخه فروشی کنار مدرسه مان بود هربار که از کنارش رد می شدم نگاهی جنانسوز به فرمان و ترمز و چرخ ها می انداختم، جگرم را آتش می زد. نهایتا” توانستم دویست هزارتومانی اندوخته جمع بکنم.
ما بچه های پائین شهر صورت خودمان را با سیلی سرخ می کنیم. با صدای ماشین های قراضه و زجرآور خو گرفته ایم. مثل برده ای می ماند که اگر از اربابش یک روز کتک نخورد، خطاب به اربابش می گوید چرا امروز من را کتک نزدی ?
برادر و پدرم مخالفت می کردند و می گفتند اینجا جای دوچرخه سواری نیست. کجا می خواهی بروی بازی کنی? به جای خرید دوچرخه نهایتا” با هزارترفند رازی ام کردند که یک mp4 بخرم، آن روزها که داشتن نوکیا ۱۱۰۰ و نصب کردنش بر روی کمربند کلاس کاری و فخرفروشی برای جامعه محسوب می شد، من صاحب یک دوربین شده بودم، اما در ازایش تمام آمال و اروزهایم به یک باره دود شد و پر کشید به آسمان !
دوست خوبم آقای مهندس درویش از بنده خواسته بودند که در روز جهانی بزرگداشت دوچرخه سواری قلم بزنم، برای کارهای این بزرگوار که در جهت نفى خودرومحوری هست احترام خیلی زیادی قائلم، و وظیفه خود میدانستم که بنویسم، اگر من نتوانستم هیچوقت دوچرخه بخرم اما با وجود این که چندین سال هست گواهینامه دارم و برادرم اتومبیل دارد و همواره در دسترسم بوده و هست اما حتی یکبار پشت فرمان ننشسته ام و با وجود تمام مشقات از اتوبوس و تاکسی و مترو برای رفت و آمدهای زیاد روزانه ام استفاده می کنم.
خواستم بگویم اگر من هیچوقت دوچرخه نداشته ام اما در جهت منافع ملّی و میهن به سهم خودم گامهایی برداشته ام و دیگران را تشویق به استفاده از وسایل نقلیه عمومی کرده و میکنم.
من هم دوچرخه خودم را بزودی خواهم خرید و تا جایی که بتوانم از کمپین دوچرخه سواری حمایت خواهم کرد.
پاینده ایران
@zistname
@zistname
