و سرانجام سازمان جنگل‌ها، مراتع و آبخیزداری کشور هم پذیرفت!

حقیقتش درویش جان بسیاری از آدمها و حتی تحصیلکرده ها وقتی در پستهای بالا قرار می گیرند عملا به دلایل مختلف نمی توانند آنچه که در ذهن دارند و یا می خواهند به اجرا گذارند. نمی خواهم جناب فرود خان را تبرئه کنم و یا توجیهی برای فعالیتهای چند ساله اخیرش بیاورم. آنچه که حداقل برای من مسلم است دکتر شریفی در سالهایی که در مرکز تحقیقات آبخیزداری مرحوم! و قاعدتا باید گفت در دوران بحث داغ آبخوانداری و آن پروژه عریض و طویل با ما همکاری می کرد ایده ها و روشهای غیر منطقی و طبیعت ستیزانه ای را ارئه نداد. من حتی بالشخصه معتقدم نسبت به بقیه معاونین فعلی وزارتخانه یک سرو گردن لایق تر است ولی اشخاص در موقعیتهای خاص که قرار میگیرند وبا توجه به رفرنسهای اطلاعاتی که دارند و معاونینشان قاعدتا تصمیم های اصلی را می گیرند و این می تواند آنها را به سمت مسیر خطا سوق دهد. از طرف دیگر تجربه ثابت کرده است بسیاری از همین افراد برای آنکه تأثیر گذار باشند بر سر ماندن در پست مربوطه تلاش می کنند و همین باعث می شود که متهم به مسائلی شوند. دوگانگی زندگی خصوصا کارمندان ایرانی، رودربایستیهای سیاسی و اجتماعی، پافشاری بر تعصبات و گاهی ترس از آینده های مبهم و بسیاری مسائل و مشکلاتی که بر سر راه مدیریتها وجود دارد بعضی از مدیران را منفور می کند. من این را کاملا قبول دارم. ولی متأسفانه هیچ کدام از این مدیران جرأت کنار گذاشتن مدیریت را ندارند. این را نمی دانم چرا؟ در هر صورت نمی خواستم دکتر شریفی را تبرئه کنم. ولی خواستم همانگونه که همیشه معتقدم باید کمی هم که شده خاکستری دید. او خطاها و کوتاهی های بسیاری را در دوره صدارتش داشته است و شکی نیست، ولی آیا واقعا تمام مسئله در عرصه مدیریت کشور همین است؟ در آخرین کنفرانسی که مرحوم عظیمی برای برنامه چهارم توسعه ترتیب داده بود یکی از همکارانش به این نتیجه رسیده بود که در اکثر اوقات علاوه بر اینکه مدیران تصمیم های نادرست می گیرند ساختار مدیریتی و ارتباطی سیاسی کشور هم منتج به این نتایج غیر مطلوب می شود. شرمنده خیلی نوشتم. می دانم که الان به من چپ چپ نگاه می کنی! نه؟
ارادتمند